Paradoksalnie, taką spójną politykę prowadził właśnie PiS, w czasie rządu Jarosława Kaczyńskiego. Polska była wtedy reprezentantem Europy Środkowo-Wschodniej w Unii. I mając taki ciężar gatunkowy, mogła uczynić, choćby z polskiego mięsa, problem unijny, a nie tylko polski.
Trwa zamieszanie wokół tablicy smoleńskiej. To dobra okazja, żeby przyjrzeć się polskiej polityce wobec Rosji. Najpierw ustalmy fakty. Tablicę – na własną rękę – zawiesiły dwie wdowy. MSZ nie wykazał nią zainteresowania. A Rosjanie zdjęli ją tuż przed wizytą prezydenta Komorowskiego. Obok tego mamy wypowiedzi polityków PiS, że polityka Polski wobec Rosji jest polityką na kolanach. Tyle fakty. Tak jest. A jak być powinno? Po pierwsze – powieszenie tablicy. Każdy taki akt na terytorium obcego państwa ma, w większym czy mniejszym stopniu, wymiar międzynarodowy. Czyli polityki zagranicznej. Rozumiem ból tych Pań. Im wiele wolno. Ale nie może być tak, że politykę zagraniczną 40 milionowego państwa prowadzą na własną rękę dwie – choćby najbardziej zasłużone – wdowy. To należy do kompetencji MSZ-u. Dlatego też MSZ nie może mówić: My nie wieszaliśmy, więc to nas nie interesuje. Musi interesować. O tej tablicy trzeba było rozmawiać zaraz po katastrofie. Tak, żeby zawczasu ją uzgodnić i jednocześnie nie wytwarzać wrażenia wobec rodzin ofiar, że państwo kwestią ich upamiętnienia się nie interesuje. Tyle co do zasady. Po drugie – w kontekście polityki rosyjskiej – Rosjanie zdjęli ją w konkretnym momencie. To twardzi gracze i nie jest to przypadek. Chodzi o zwyczajne testowanie Polski. Jak daleko można się posunąć. Jak mawiał słynny Jan Ciszewski – tak się gra, jak przeciwnik pozwala – więc patrzymy, czy pozwoli. Z drugiej strony, trudno by nie pozwolić, skoro zawiesiły ją osoby prywatne. Z tej sprawy nie ma dobrego wyjścia. Można jedynie mówić, co należy robić na przyszłość. Trzeba twardo w treści, a łagodnie w formie, stawiać swoje sprawy. To niełatwe, zwłaszcza w sytuacji pozostających w Rosji czarnych skrzynek i wraku Tupolewa. Szczególnie idzie jednak tu o łagodną formę. Bo trzeba zdawać sobie sprawę, że Rosjanie tylko czekają aby przy każdej awanturze pokazywać, że Polska to kraj awanturniczy, niestabilny. W tym kontekście, wypowiedzi polityków PiS są dla Rosjan jak znalazł. Burdy w Parlamencie Europejskim wokół wystawy smoleńskiej, czy okrzyki jego posłów, że politykę rosyjską prowadzimy na kolanach są tego świetnym przykładem. Nie tylko osłabiają nas zewnętrznie. Czynią coś gorszego. Rosjanie mogą mówić Zachodowi: Patrzcie, co prawda Polacy są w Unii, ale to szaleńcy. Prowadźmy więc rozmowy z pojedynczymi jej członkami , a nie z nią samą. No i się udaje. Paradoksalnie, taką spójną politykę prowadził właśnie PiS, w czasie rządu Jarosława Kaczyńskiego. Polska była wtedy reprezentantem całej Europy Środkowo-Wschodniej w Unii. I mając taki ciężar gatunkowy, mogła uczynić, choćby z polskiego mięsa, problem unijny, a nie tylko polski. Wykorzystywać fora UE dla własnej polityki jak choćby Komisję Petycji PE w sprawie Gazociągu Północnego. I udawało się. Było przy tym trochę obrażonych i groźnych min Anny Fotygi, ale nie było awantur. Dziś niestety obecny rząd takiej polityki nie prowadzi. Mniej jest Litwy, Ukrainy czy Gruzji, a więcej Rosji. Wielka szkoda. Ze strony opozycji mamy zaś tylko awantury i ostry język. A z ówczesnej polityki PiS-u zostały tylko groźne miny. Miny Anny Fotygi.


Komentarze
Pokaż komentarze (32)