Jakoś licho u nas z tą prawicową Republiką i jej zwolennikami…
Dziś dwie krótkie, nie związane ze sobą, refleksje. Nie związane, choć połączone jednym wspólnym słówkiem. Słówkiem Republika.
Refleksja pierwsza. We wtorek zadebiutowałem w Telewizji Republika. W programie Anity Gargas wystąpiłem z mecenasem Hamburą i działaczem polonijnym, Wojciechem Pomorskim. Mowa była o dyskryminowaniu polskich rodziców przez niemieckie Jugendamty.
Obaj panowie – co było do przewidzenia – mocno atakowali obecny rząd, a zachwalali PiS i – o dziwo – mojego ojca, za to co zrobił w tej sprawie, gdy jeszcze był posłem do Parlamentu Europejskiego. Ubolewali, że już nim nie jest zupełnie nie zauważając, że jest to niewątpliwą zasługą właśnie owego PiSu. No cóż… Miłość jest ślepa. I chyba owej ślepej miłości przypisać też należy dość specyficzne – nazwałbym je tożsamościowe – pojmowanie dziennikarskiego obiektywizmu, jakim wykazała się redaktor Gargas, wprost zagrzewając moich kontr dyskutantów do otwartych ataków na rząd.
I refleksja druga. Lider Republikanów – zabawowy i bitny – Przemysław Wipler opuszcza Polskę Razem i przenosi się do Janusza Korwina – Mikke. Cóż… Partie zmienia on zdecydowanie szybciej nawet niż ja w swoim najlepszym okresie. Zupełnie jakby urodził się 20 lat za późno. Niewątpliwe ambicje, ruchliwość i brak cierpliwości Wiplera jest godny najlepszych chwil początków naszej demokracji. I tylko Gowina żal, który z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy odtwarza smutną historię PJN.
Jaki stąd wniosek? Jakoś licho u nas z tą prawicową Republiką i jej zwolennikami…
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (15)