W ubiegłym tygodniu grupa dawnych działaczy opozycji antykomunistycznej podjęła głodówkę w proteście przeciwko planom ograniczenia nauczania historii w polskich szkołach. Rozmawiałem na ten temat z krakowskim radnym, dawnym działaczem NZS-u, Adamem Kalitą, który jest jednym z głodujących przy kościele salezjanów w Krakowie. Mówił mi, że zdaje sobie sprawę z wątpliwości, jakie może budzić taka forma protestu. Wszak głodówka to ostateczna broń człowieka, z której korzysta się w obronie najważniejszych zagrożonych wartości. Ale, jak mnie przekonywał, pracownicy ministerstwa edukacji głusi byli na opinie ekspertów, listy protestacyjne czy opinie nauczycieli. - Może wreszcie ta nasza skrajna forma protestu obudzi sumienia tych, którzy decydują o wychowaniu i edukacji młodych Polaków. Czy naprawdę rządzącym chodzi o to, by wypuszczać ze szkół ćwierćinteligentów, ludzi pozbawionych zdolności do refleksji nad sobą, nad społeczeństwem, nad przeszłością własnego kraju? Ludzi, którzy staną się łatwą do manipulacji masą, tanią siłą roboczą wykorzystywaną przez międzynarodowe koncerny. Ludzi, którzy - zapatrzeni w ogłupiające telenowele - przestaną myśleć o pomyślnym rozwoju własnej Ojczyzny. Bo patriotyzm stanie się dla nich pustym słowem - opowiadał ze smutkiem w głosie.
Wygląda jednak na to, że na pracownikach ministerstwa edukacji krakowska głodówka, jak na razie, nie robi większego wrażenia. Przybywa za to ludzi solidaryzujących się z głodującymi. Wśród nich są zarówno nauczyciele, jak i studenci. Głodujących poparła także Rada Naukowa Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Komentarze
Pokaż komentarze