NASZ MEKSYK

Historia dalekich krajów bywa pouczająca, chociaż podobno historia ma to do siebie że jeszcze nigdy nikogo, niczego nie nauczyła. Ale to też jest nauka. Weźmy na przykład okres tzw. Porfiriatu w dziejach Meksyku, czyli rządów Porfirio Diaza de la Cruz które trwały w latach 1877 – 1911 i zakończyły się po trzydziestu latach fasadowej demokracji kolejną w dziejach Meksyku krwawą rewolucją. Oto jak te czasy portretuje „Historia minima de Mexico”:
„Upór z jakim Diaz wkraczał w życie publiczne, był rzec można proroczy. Bez wahania ogłosił zamiar objęcia najwyższego stanowiska w kraju, chociaż jego poprzednicy znacznie skromniej wyrażali żądzę władzy. Będąc człowiekiem niedostatecznie i nie w pełni wykształconym, kompletnie niedoświadczonym w dziedzinie administracji i polityki wyzwał na pojedynek Juareza, najrozsądniejszego polityka i męża stanu, który doszedł w tym momencie do szczytu chwały.”
W powyższym fragmencie mowa jest o zdarzeniach z roku 1867, Diaz wówczas jeszcze przegrał z Juarezem, ale zaraz potem zostaje deputowanym i historyk Meksyku pisze o nim tak:
„Zwycięża za trzecim razem, po raz pierwszy w życiu osiągając stanowisko w drodze wyborów powszechnych. Ma wówczas trzydzieści osiem lat. Wybór okazuje się najgorszy z możliwych. Zwyciężył człowiek o skąpej wiedzy, ogólnie niewyrobiony, nie umiejący się wysłowić, karzeł u boku wielkich parlamentariuszy.”
W parlamencie poszło mu na tyle kiepsko, że trochę się obraził na Izbę Deputowanych jako miejsce. Nie umiał przemawiać, dukał cos pod nosem, wiedział że wypadł blado. Nadal jednak uparcie startował w wyborach prezydenckich. Kiedy to nie przyniosło skutku, próbował rewolty w której ponownie poniósł klęskę i omal nie zginął. Wreszcie w 1876 roku pod koniec kadencji prezydenta Lerdo de Tejada dopina swego małego i dokonuje zamachu stanu. Zostaje prezydentem Meksyku 5 maja 1877:
„[zwolennicy Diaza - przyp autora] Kierowani irracjonalną nienawiścią do Lerdo de Tejada tworzą „komitety ocalenia publicznego”, mające demaskować „lerdyzm” urzędników, osób prywatnych i stowarzyszeń. [...] Brak poglądów doprowadził do zastąpienia ich działaniem. Skłaniała się ku temu, z uwagi na swój charakter, Porfirio i z tego powodu działanie stawiano na uprzywieljowanym miejscu. Diaz wszystkie swoje siły zaangażował w odebranie kongresowi uprawnień [...].”
Pajac, jednym słowem groźny pajac. Polubiłem swego czasu Meksyk od pierwszego wejrzenia bowiem z wielu względów poczułem się w nim jak u siebie, na swoich śmieciach tyle, że te meksykańskie są o wiele bardziej kolorowe ze swojej natury. Nasze, własne są trochę szare trochę bure. Też ze swojej natury. Jak ziemniaki prosto z wykopek albo buraki cukrowe w czas kampanii cukrowniczej zwalone w wielkie zwały na placach Cukrowni „Wróblin”. No właśnie. Przykład Meksyku pokazuje że miłe złego początki...eeee... Powiedziałem Meksyku? Czy ja w ogóle coś powiedziałem?