wiara i przypadek (wpis rachityczny)

    Mała dyskusja gdzie przewija się definiowanie "wiary" vs "inspiracji" na Układzie Otwartym.

    Ale przed chwilą zdałem sobie sprawę z dziwnej rzeczy (a właściwie dziwne, że właśnie zdałem sobie z tego sprawę).

Dość często mówiłem mianowicie,
że wierzę w przypadek.

Miałem (bezspornie) na myśli,
że uznaję celowość i powiązania zdarzeń
(czyli można powiedzieć -
nie wierzę w przypadek)

Zastanowiło mnie to - dlaczego przez tyle lat używałem figury "wierzę w przypadek" gdy należałoby raczej używać "nie wierzę w przypadek".

Być może "wierzenie w przypadek" nie zakłada przypadku, bo nie zakłada go wiara?

Każda wiara bowiem zdaje się być, mimo wszystko, raczej porządkowaniem..

Czy ja wiem...

Wyjście z chaosu.

Już Platon stwierdził: rzeczy są takie, jakie są, ponieważ jest lepiej, gdy są takie[1]. Można to interpretować tak, że wartość jest sama w sobie stwórcza, bądź       tak, że jakaś inteligentna osoba widzi, co byłoby lepsze, wybiera to i  powoduje, że to coś powstaje. Jeśli odrzucamy wymóg absolutnej celowości, nie oznacza to że „człowiek i świat to ostatecznie bezsens”[2]. „Ludzie nadal będą mieli cele takie, jakie mają, i niektóre z nich mogą osiągać, choćby pytanie: „Jaki jest cel świata jako całości?”, nie miało żadnej określonej odpowiedzi”[3].