Zabawy z wyobraźnią

 

 

Przymrużmy oczy i popuśćmy wodze fantazji.

 

Wyobraźmy sobie, że jesteśmy na zachód od miasta Waszyngton, za rzeką Potomac w miejscowości Aarlington.

Znajduje się tu Narodowy Cmentarz USA.

Trwa wielka uroczystość oddania hołdu amerykańskim weteranom poległym we wszystkich konfliktach zbrojnych od wojny secesyjnej, I-ej i II-ej wojny światowej po ofiary Wietnamu, Iraku i Afganistanu. Kompania honorowa amerykańskiej armii, wojskowa orkiestra, tłumy dziennikarzy i fotoreporterów, rodziny poległych, oficjele, zaproszeni zagraniczni goście. W ciszy i skupieniu trwa oczekiwanie na moment kulminacyjny, jakim jest złożenie wieńca na grobie nieznanego żołnierza przez prezydenta USA oraz jego wystąpienie.

Nagle dzieje się coś nieoczekiwanego. Wszyscy dostrzegają prezydenta z twarzą wykrzywioną w pijackim grymasie, dyskretnie podtrzymywanego przez ochroniarzy. Chwiejnym krokiem głowa państwa zbliża się do pomnika i z trudem, cudem unikając upadku stara się rozprostować szarfy przy okazałym wieńcu.

Cisza, wstyd, zażenowanie, poczucie jakiejś potwornej hańby i totalnej kompromitacji.

Zaraz rozpętuje się prawdziwa burza. Reakcja dumnego amerykańskiego narodu nie pozostawia złudzeń, co do dalszego losu prezydenta. Ten człowiek jest już skończony i okryty hańbą na wieki.

 

Otwórzmy teraz oczy i spójrzmy na siebie samych w lustro.

 

Jakim jesteśmy narodem? Gdzie nasza duma? Jak długo będziemy jeszcze tolerować postkomunistycznych kacyków hańbiących naszą historię wraz z jej bohaterami? Jak długo będziemy się przyglądać zdrajcom, którzy dla własnych korzyści gotowi są opluwać naszą ojczyznę poza jej granicami? W jakim państwie płazem uchodziłyby takie skandaliczne wybryki jak pamiętny popis Kwaśniewskiego i donosy na własny kraj tegoż, wspomaganego przez różnych Geremków i Michników?

Patrząc na słupki poparcia dla Lid-u czy popularności Kwaśniewskiego jest mi po prostu wstyd.