Wszystkie Szwejki nasze...

...Trochę dawno temu w niebardzo dalekiej krainie żył sobie Szwejk Józef, z zawodu psi handlarz oraz pucybut a z powołania żołnierz czyli vojak. Powołanie to nie nastąpiło samo z siebie lecz do powołania został wezwany rozkazem hegemona zwanego cysorzem lub częściej starym piernikiem. Hegemonowi rzeczony vojak służył dobrze, nie mówiąc, że wręcz wiernie i o niczym innym nie marzył jak o wykonywaniu posłuszne jego rozkazów z pięknym polegnięciem na polu chwały za powołującego go do służby najjaśniejszego pana włącznie. Świecił i świeci więc ów vojak Szwejk swym przykładem zarówno swemu otoczeniu jak i wszystkim osobom znającym jego chwalebną historię. Jako posłuszny żołnierz w armii najjaśniejszego pana, dobry vojak Szwejk Józef od walki na frontach wielkiej wojny nie uchylał się nigdy i nigdzie a jedynie dzięki dziwnym zrządzeniom losu, który tak niecnie kierowało jego żywotem, nigdy w tej wielkiej wojnie nie dostąpił tego wielkiego zaszczytu, jakim jest skrzyżowanie bagnetu z wrogami najjaśniejszego pana, o odniesieniu ran czy śmierci nie wspominając. Nie znaczy to wcale, że nie miał on nawet okazji widzieć na własne oczy wrogów swojego hegemona. O, co to, to nie! Mimo że wrogimi armiami walczyć nie miał okazji to z pojedynczymi wrogami austro-węgierskiego cesarstwa nie jeden garniec piwa wypił i nie jedna kwaterka śliwowicy i zwykłej gorzały z zapasów carsko-rosyjskiej armii przypaliła mu i jego kompanom zza frontu doświadczone w tym wyszynkowo-kulinarnym sporcie gardło. I tak po frontowej tułaczce i niedoli obozów jenieckich dobry vojak Szwejk Józef powrócił przed majestat cesarstwa austro-węgierskiego i pełen wdzięczności dla domu panującego powiedział: „Panie Prezesie, melduję wykonanie rozkazu”