W NARODOWEJ POEZJI ŚPIJ BOHATERZE !

Roman Dmowski – wspomnienie w 71. rocznicę śmierci

 

W NARODOWEJ POEZJI ŚPIJ BOHATERZE !

 

Zygmunt Jan Prusiński

　

- 71 lat temu odszedł z Ziemi Polskiej Roman Dmowski -

 

OGNISKO GNIEWU NAD WISŁĄ

 

A gdybyś tak wstał Bohaterze, i zerwał

kwiaty, czerwone maki na polach

i zaniósł bukiet Matce Częstochowskiej,

uśmiechnęłaby się w darze luster...

　

Historia Słowian przeciw wrogom

wciąż żarzy się w ogniskach gniewu,

okradzeni z Ojczyzny i rozkradani

nie możemy tylko w modlitwach

pozostawać jako narodu cień.

　

Wodzu szlachetny - Patriarcho z brązu,

unieś ręce wysoko, zagrzmij głosem ludu

cierpiącego i prowadź do bram zwycięstwa.

　

- Wstań Bohaterze, wstań...

Polacy czekają na sygnał Powstania !

　

CZEREŚNIE DOJRZAŁE JAK NASZE MYŚLI

 

Nikt nie wątpi w Twoje polskie Serce.

Malarze malują portrety, poeci piszą wiersze,

ściemnia się tylko wstyd i tu i na zakręcie

a spopielałe kryształy wyglądają jak kamienie.

　

Jesteśmy skłóceni przez wroga w orzechu.

Nie możemy uporządkować polskiego Domu,

zbyt zajęci szorstkim dniem - by przeżyć

tanim kosztem z rodziną i dziećmi.

　

Ty jeden śród innych znaczysz więcej.

Poturlały się myśli jak górskie kamienie,

a za nimi patriotyczne pieśni - Bogurodzicę

chcemy Ci zaśpiewać przed walką.

　

- Wstań Bohaterze, wstań...

Poeta przyniesie na spożycie

z tamtego ulubionego ogrodu,

koszyk dojrzałych czereśni.

　

MÓJ WODZU W SZELEŚCIE LIŚCI

 

Pamięci Romana Dmowskiego

　

Wracam z Kolczastego Lasu.

Kilka liryk ukryłem w liściach.

Śpiewałem o Twojej Polsce,

nikt tych piosenek nie słyszał.

　

W poważny wiek wchodzę -

mgła mnie otacza smugą.

Po kolei układam zwrotki,

żmudna to praca - żmudna.

　

Gdybyś choć raz przyszedł

do tych ogrodów za miastem,

ten wiersz bym Ci zadeklamował

głosem z wybranych ptaków.

　

13.01.2010 Ustka

　

　

Dzisiaj mija 71. rocznica śmierci Romana Dmowskiego. Wielkiego Polaka, polityka, autora niezwykłych książek, które kształtowały umysły i sposób myślenia setek tysięcy Polaków. Był politykiem, którego Opatrzność dała Polsce w momencie newralgicznym dla jej dziejów. Dała człowieka, który systematyczną i „upartą” pracą przygotował naród na niepodległość. Dała kogoś, kto oprócz zorganizowania Polaków w trzech zaborach, potrafił swoim autorytetem, zapobiegliwością i głębią myśli stanąć do najważniejszej rozgrywki swojego życia – konferencji pokojowej w Wersalu pod Paryżem. Tam, pośród decydentów nowego ładu europejskiego, wywalczył Polsce miejsce na mapie Europy.

Opublikował/aMaruchaw dniu 2010-01-02 (sobota)

„Ja mam głęboką niechęć do endecji”, „Postawienie na antysemityzm jako element konsolidacji narodowej było zasadniczym błędem” - Lech Kaczyński. 

Choć przewyższał intelektem wszystkich najważniejszych polityków swojego czasu, pozostawał człowiekiem skromnym i przystępnym. Stworzył ruch polityczny, z którym utożsamiły się miliony Polaków. Potrafił przekonywać do siebie niezwykle celnymi analizami geopolitycznymi. Widział sprawy polskie na szerokim planie, uwzględniając polską tradycję, duszę i charakter, na którego kruchość i niestałość wielokrotnie narzekał. Nadał polskiemu ruchowi narodowemu katolickie oblicze, przechodząc do historii, jako autor słynnych słów, że katolicyzm nie jest dodatkiem do polskości, ale stanowi jej istotę.

Nie był oczywiście Dmowski ideałem, a nie wszystkie jego koncepcje się sprawdziły. Sam wielokrotnie powtarzał, że nie ma nic gorszego w polityce, jak „talmudyzm” i trzymanie się kurczowo koncepcji, którą okoliczności zewnętrzne czynią nieaktualną. Ale to nie koncepcje polityczne Romana Dmowskiego mają dla mnie wartość, lecz szkoła politycznego myślenia, którą stworzył. Szkoła, której elementami były logika, dogłębna wiedza, chłodna analiza, odrzucenie „mesjaństwa”, ważenie potencjałów i konsekwencja. Żaden inny polski nurt polityczny, poza narodowym, takiej szkoły politycznego myślenia nie wytworzył.

Dzisiaj o Dmowskim mówi się coraz mniej emocjonalnie i coraz mniej nienawistnie. Czas zrobił swoje. Wytłumił emocje, pozwolił obiektywnie spojrzeć na dokonania Dmowskiego z perspektywy historycznej, co pozwoliło oddać tej postaci należne jej honory. Oczywiście, wciąż nie brakuje „nienawistników”, zarówno z lewa jak i prawa, dla których Dmowski i ruch narodowy, to wcielenie obskurantyzmu i ciemnogrodu (Michnik i jego KOR-owska kamaryla), czy „wiecznie żywy” antysemityzm.

 

Dmowski doskonale broni się sam. Był człowiekiem swoich czasów, z zaletami i wadami. Na pierwszym miejscu stawiał interesy polskie, więc w sposób oczywisty wchodził w zwarcie z interesami niemieckimi, ukraińskimi, rosyjskimi czy żydowskimi. A znał i wyczuwał te interesy jak mało kto, dlatego budził autentyczną nienawiść u przedstawicieli tych nacji, których grę potrafił przejrzeć i jej przeszkodzić. Nie zważał przy tym na własny wizerunek, czy „pijar”, bo w tamtych czasach, własne interesy i dobre samopoczucie stawiało się na końcu.

Mam w swojej bibliotece wszystkie najważniejsze książki Dmowskiego, zarówno te wydawane dzisiaj, jak i wydania przedwojenne. Szczególnym sentymentem darzę jednak „Politykę polską i odbudowanie państwa”, nie tylko ze względu na fakt, że od niej zaczynałem swoją przygodę z narodową demokracją, ale również dlatego, że posiadam jej dwa wydania przedwojenne, w tym jedno z roku 1925, na kartach którego jest umieszczona szczególna dedykacja Romana Dmowskiego dla prof. Władysława Konpczyńskiego (książkę wypożyczyłem do Muzeum), wybitnego historyka związanego z nurtem narodowym.

Warto dzisiaj, kiedy na chwilę przystaniemy w pogoni za doczesnością, westchnąć za duszę śp. Romana Dmowskiego, bo dobrze przysłużył się Ojczyźnie. Żył jej sprawami do samego końca, skromnie i cicho odszedł z tego świata po wieczną nagrodę, ale i napomnienia, bo jak wspomniałem, nie był wolny od wad. Dzisiaj jednak tworzy panteon najważniejszych polskich postaci, bez których dzieje Polski mogły wyglądać zupełnie inaczej. Dał Polsce intelekt, talenty, niezmordowany wysiłek i serce. Pokazał, czym jest służba Najjaśniejszej bez względu na okoliczności. Dlatego Dmowskiego cenię najwyżej z polskich polityków pierwszej połowy XX wieku.

　

Maciej Eckardt

　

http://marucha.wordpress.com/2010/01/02/roman-dmowski-wspomnienie-w-71-rocznice-smierci/