REMANENT DUCHA NIESKOŃCZONY

　

REMANENT DUCHA NIESKOŃCZONY

 

Zygmunt Jan Prusiński

 

(Dzisiaj

7 Stycznia 2008 roku są imieniny Lucjana.

Dlatego te wiersze dedykuję mojemu ojcu,

śp. Lucjanowi Prusińskiemu).

 

Motto:

Wstęp może być taki, nieokiełzany,

trochę brudny w wierszu ślad, dymem z komina.

Jeśli chciałbym dojść do wybranego miejsca,

tak jak to robi mrówka, to musiałbym być nią, mrówką.

- Z.J.P.　　　

 

KORZENIE, SOKI, PANNA MŁODA　

 

Przymierzam się tylko, dźwięk leży na ziemi

buduje mały cień.  Z drugiej strony niebieska

fontanna nabiera wody; aniołowie płaczą...

Szkli się jedwab włosów u młodej panny,

zwilgotniałej od namiętnych poczynań. –

Nie wątpię,  „w dolinie orzechowych gajów”

zapachy są stałe.Tylko ruchy mówią o tym,

że warto wstąpić i tam zasnąć.

 

Zygmunt Jan Prusiński

13.01.2008 – Ustka

 

 

W MAŁYM OGRODZIE TRZY JABŁONIE ROSŁY

 

Dobiegnij tam poeto, zostawiłeś fragment

młodości. Taki rycerski i bliski namiętnościom,

skubałeś trawę i mlecze przynosiłeś do domu.

Ciocia Marysia i wujek Stanisław od Sowińskich,

zwanym na okolice „Meksykiem”, nie znali

twojego wewnętrznego bólu. Rozsadzała cię

namiętność od spodu, wulkan w tobie zamieszkał...

Ale ta Polska, kielecka wieś koło Szydłowca –

nosiłeś to światło w lampkach karbitowych.

Na ganku usiadłeś naprzeciwko szkoły,

i tę chłopięcą nawigację rozrzucałeś po niebie

z gwiazdami. A na dodatek maciejki tak silne

w zapachu nocy, niosły tylko tam gdzie bramy

ze złota a niewiasty nagie w halkach,

przejrzyste jak kryształowa woda, śpiewały

hymn o miłości do odchodzącego pasterza

na drodze. To było zawsze święto;

wieś Budki rosła jak to drzewo. 　

 

Zygmunt Jan Prusiński

8.01.2008 - Ustka

 

 

POETOM, KTÓRYCH NIE MA　

 

Był iskrą o różnej porze. Pluł na lot motyla,

który minął go zawracając z powrotem w dal...

Nasilił się stęchły krzyk skazańca, starał z dna

wyjąć dźwięk bólu – drzazga w niebie została.

Emigranci są różni. Drzewa też różne są,

choć po sąsiedzku żyją w zgodzie. Pędraki

z sosnowego zagłębia, toczą w korytarzach

samoczynne walki o byt własny. Sosna śpi...

W maju biegłem do sadu. W Sobieniach

Jeziornych bywałem potajemnie, zrywałem

po cichu szelest trawy, która plotkowała

o zjeździe insektów różnych zresztą. Tak.

Kto by myślał wówczas o poecie z Berkley ?

Myślałem o Norwidzie samotnym i zimnym

wierszu w pobliżu Sekwany, czasem Herbert

wyłudził ode mnie czas zatrzymań w puencie.

Ale dopiero we wrześniu zbierałem jabłka.

Były słodkie, choć wiersze syczały wężem...

Nie wiedziałem że będę sam pieścił pióro,

i kołysał swoje myśli na krawędzi upadku.　

 

Zygmunt Jan Prusiński

7.01.2008 - Ustka