Zygmunt Jan Prusiński
W SAMYM POŁOŻENIU JESTESTWA
Wioletcie Wesołowskiej
Skradasz się do miłości jak kotka.
Zapach róż zza okna smugą niewidzialną
wpływa do pokoju. Jesteś akurat namiętna
na mój dotyk. Stroję uroczyste wejście.
Ale najpierw Wioletto całuję całą
mapę twego ciała. Wiatr poruszył drzewa
w sadzie. Jest tam pokojowy rozejm.
Ściga się ze mną jedynie mucha natrętna.
Bajkę tę chcę z tobą dokonać.
Ściemnia się niski horyzont. Gdzieś grajek
uczy się nowej melodii - może komponuje
o nas to spotkanie w świecie absurdów.
Niekonieczna jest amplituda. -
Ciało drga przygotowane w odbiorze.
Jestem w pobliżu ud, zaraz będę przy różowej
wysepce - pomogę ci osiem taktów dopisać.
Już kropi... Wchłaniaj kolor od środka !
23.06.2010 - Ustka
Środa 8:50
Komentarze
Pokaż komentarze