PTAK POEZJI...

Poezja Zygmunta Jana Prusińskiego

Onegdaj byłem u psychiatry, jako autor kabaretu „Ksywa Szczerbaty” !

Zapytałem się szanownego lekarza tak:

- Panie doktorze, czy grozi mnie choroba... schizofrenia ?

Odpowiedział bez zmrużenia oka:

- Nie. Pan ma inną chorobę. Pan kocha Poezję !!!

___________________


A że Poezja ma ogromną przestrzeń, to jestem i Narodowym Wieszczem i Królem Erotyków w Polsce !

Zapomniałbym, jestem także Królem Szczerbatych Poetów...

Drodzy Czytelnicy !

Jeśli w Polsce po zmianie poglądów na Polskę byli wszyscy do dzisiaj prezydentami ze sfałszowanymi nazwiskami: Wałęsa, Kwaśniewski, Kaczyński, Komorowski - to zapewne oni są schizofrenikami !

No taki Szczynukowicz na przykład...

Ba, a ci z tytułami bez szkoły...

Dlatego, jako mieszkaniec z Wesołego Miasteczka w urzędowych pismach podpisuję się tak:

Zygmunt Jan Prusiński

magister im. Aleksandra Kwaśniewskiego
profesor im. Władysława Bartoszewskiego
doktor im. Andrzeja Salomona
prawnik im. Tadeusza Mazowieckiego
szlachcic - hrabia im. Bronisława Komorowskiego

Ustka. 26 Września 2010 r.
Niedziela 9:47

prostak

 

Posty: 3539

Dołączył(a): 07 cze 2007, 23:07

Wiersze z cyklu "A tam gdzie mijamy piękno"...


Zygmunt Jan Prusiński


KROPLO, Z DZIWNYM ANIMUSZEM ZAKLĘCIA


Wyrastać i we mgle i w nocy,
i za kątem milczących pacierzy.

Skup się nad moim odejściem,
droga w lesie się przewraca
wciąż podrzuconymi wierszami.

Nikt nie chce podać imienia -
stacza się z pola widzenia
biały cień - okruszek uczuć.

Tylko nie zwlekaj do świtu,
kiedy zabrzmią konwalie
o jednej porze schyl się tam.

Gdzie tak cicho jak czysta
kartka nie zapisana w tej mgle.



SZALEJĄCY CIEŃ WZDŁUŻ RUCHU PĘDZLA


Pasmo wodzirejskich głosów,
spowiada się kolor żółty
na zielonym tle łąki.

Subiektywna margaretka
wydłuża kierunek ku zachodowi,
spiętrza się spadająca kropla.

Ale i tak zauważyć można dźwięk
upadku u podnóża korzeni -
w piasku nie opodal siedzi motyl.

I gdyby nagle wichura zagrała
na leśnych perkusjach koncert,
zapewne podniósłbyś ten jeden liść
na drodze poplamiony wierszem.



ZA HORYZONTEM ZACHODZĄCEGO SŁOŃCA


Spiętrzają się wody, pora na odejście sopli.
Mewy siedzące na kominach wspominają lato,
a poeta bez imienia przerzuca kartki książki.

Liżą się potopy na ulicach, jest jakby święto.
Ludowa orkiestra w remizie stroi instrumenty,
chce się tańczyć nawet i z duchami ze Szkocji.

Porządek zmienia wygląd, śnieg szarzeje
w opryskach, plotki miasteczka się włóczą...
To nic, nucę ostatnią piosenkę Michaela Jacksona.

Można jeszcze dodać, że sąsiadka pragnie mnie.
Do takich wyczynów trzeba przygotować organ
politycznej propagandy z wiersza, nad cichą rzeką.


21.02.2010 - Ustka