Listy wierszowane dla żony... część siódma

Zygmunt Jan Prusiński

 

 

NAD RZEKĄ MIŁOŚCI

 

 

Motto: „Tam, za rzeką, dwa głosy nucą pieśń miłosną”.

- Katarzyna Prusiński

 

Jeśli byłaś tam ze mną, co zapamiętałaś żono ?

Szare zaklęcia krzątają się pobocznymi ścieżkami,

miłości się nie widzi głębiej niż oczy widzą.

Szeleści motyl nad nami, wbija się w podniebne czułości.

Ale jest zakręt ostrej myśli, ile potrwa ta jałmużna światła.

Sączę z wiśni sok, by go przekazać w twoje usta,

trawy zaspane na łąkach w potulnej ciszy – delikatnie

rozbrzmiewa echo twoich bosych stóp aż do zmierzchu.

Nagromadziły się pytania wobec drzew tam rosnących.

Wierzby płaczące bliżej stada gęsi akurat się uśmiechają,

oparłaś się o jedno z nich, jakbyś czekała na czuły gest.

Jednak zajęty byłem zbieraniem leżących tam kamyków.

Jeśli się oddaliłem w kierunku rzeki, o czym myślałaś żono ?

Mógłbym wytłumaczyć to nagłe zniknięcie stamtąd -

obolały krzyż z drewna minąłem na drodze, jakbym usłyszał

czyichś głos za mną, nie obejrzałem się; horyzont mnie witał.

- Czy powrócimy kiedyś Katarzyno nad Rzekę Miłości ?

 

 

4.11.2010 – Ustka

Czwartek 6:19

 

 

 

 

Zygmunt Jan Prusiński


A TAM GDZIE TAK CICHO

Katarzynie Prusińskiej


Twoja wioska nie zna prawdy,
choć ją nosisz w sobie.
Twoja wioska jeszcze śpi,
a ja już dawno otwarty myślami w pajęczynie.

Oglądam królewską galerię – dotykam z małym lękiem kolibra.
Skrzydlaty los moich wierszy nie napawa dobrych wiatrów,
mogą gdzieś odpłynąć.

Moje życie to nie róże,
to wertepy, odwrócone kamienie, cień samotnika.
Nigdy się nie wypowiadam o złych obrazach – one iskrzą,
jak naga kobieta na pagórku.

Poeta ma to w sobie nakreślone -
zapisane nigdzie indziej – w Księgach Pana Boga.
Dlatego nie dziwi mnie ta ludzka ironia,
która od lat ciągle kwitnie.

Nie spotkałem do tej pory kobiety,
która by podniosła mój wiersz z kałuży !

- Podniosłabyś... Katarzyno ?


2.11.2010 – Ustka
Wtorek 5:18