Elementarz poezji miłosnej - Część IV - blog Zygmunt Jan Prusiński

Zygmunt Jan Prusiński

ELEMENTARZ POEZJI MIŁOSNEJ – Część IV

Są rzeczy do odgadnięcia. Szczególnie w filozoficznej poezji nie wolno oszukiwać nawet samego siebie. Dialog trwa pomiędzy mną a Marzeną Pillado - Canelą, w niełatwym kierunku, bo mówimy o poezji erotycznej. Ale akurat się idealnie zgadzamy na tej wybranej drodze, gdzie kwitnie i pachnie Liryka Spowiedzi. Obustronnej. W bezimiennym ogrodzie. Nie ma nic z kamuflażu. Noce są naszymi nocami tak jak i dnie - choć dzieli nas kilka tysięcy kilometrów. Ten Pomost jest w ogrodach słów, pomiędzy Ustką a Madrytem. Zawiązała się więź i uczucie, że mogę tytułować Mar jako poetycką żonę... Zgodziła się. Nawet jej się to spodobało. Zatem, może być małżeństwo, związek bez miłości fizycznej ? - Kto chciałby przybrać takie role ? Tylko poeci. Tacy rozpaleni i podobni, a jednak prawdziwi.

Ustka. 23 Marca 2011 r.

Środa 19:05

Zygmunt Jan Prusiński

KOBIETA NA TARASIE

Marzenie Pillado - Caneli

Upamiętniona
moim wierszem
doceniona moimi rękami
masowałem ci plecy poetko.

Kiedy zacząłem masować biust
ucałowałaś mnie dobrotliwie
a ptak wciąż śpiewał...

Kiedy zacząłem masować brzuch
coś nuciłaś - nie znałem
tej hiszpańskiej melodii.

Kiedy zacząłem masować uda
rozsunęłaś się niewinnie
bym mógł malować wzrokiem
akurat byłaś bez majtek.

Zbliżyłem się jak pianista
do fortepianu i paluszkiem
dotknąłem tonu A-dur
syknęłaś dźwiękiem osy.

W tym momencie
przestałem masować
ogarnęłaś mnie całkowicie...

Gorąca z gorącym w gorączce !

10.2.2011 - Ustka
Czwartek 9:29

Zygmunt Jan Prusiński

TWOJE OCZY NIEBIESKIE I JASKÓŁKI

Marzenie Pillado - Caneli

Przedwieczorne spacerowanie.
Wiersze jeszcze nie śpią, może te stare
i zapomniane gdzieś w kurzu
majaczą o samotności.

Wyłączam się z ciszy.
Kieruję się na tę przystań, gdzie rybacy
sieci suszą i naprawiają,
tam ciebie spotkam
siedzącą i milczącą.

Zbliżam się Mar.
Słyszysz moje kroki choć w sandałach
idę z zerwanym kwiatem kaktusowym -
zaraz będę cię całował.

Nie wiem co mi z tym całowaniem...
Czyżby kobiety zapomniały o tym,
że to jest muzyka ciała ? -
Może nadrobimy te straty ?

Pozwolisz, koło nóg się położę.
Będę masował twe bóle w wierszach !

Akurat jaskółki tańczą na niebie...

10.2.2011 - Ustka
Czwartek 19:56

Zygmunt Jan Prusiński

ZAWSZE JESTEM W TWOIM ŁÓŻKU

Motto: "czasami wstaję o świcie i wiem
że tu byłeś, odjechałeś niedawno
na ulicy wciąż jeszcze
nie pogasły dyskretne latarnie"
- Mar Pillado -

W miotaniu i zadumie,
w szeleście i dotyku,
skradam co jest jaskrawe
jak sroka - złodziejka.

W twoim ciele Marzeno
szukam skarbu od dawna.
Korytarzami ciemnymi
wypatruję rośliny...

Podlewam je - jam ogrodnik
twego serca i światła.
Erotyk mój wciąż szaleje
według pisanego Elementarza.

Przeto jesteś soczysta
na wzór madryckich malarzy.
Sączę płyny z twego ciała -
nocą ucząc się kochania.

11.2.2011 - Ustka
Piątek 8:07

Zygmunt Jan Prusiński

WYZNANIE DO KOBIETY KTÓRA JEST DALEKO

Marzenie Pillado - Caneli

Pośród wszystkich sygnałów, świetlnych i dźwięcznych
ty mi dźwięczysz i dajesz światło najdłużej.
Trwa mój zamysł w rękach twoich, łagodne są pacierze,
jak sarny na obrazach Jerzego Izdebskiego.

Strącasz słowami wiersza, moje zalesienie w Księżycowym Lesie,
chcesz tam się do mnie dostać i przy winie i świecach
Białą Noc przenieś z Madrytu do mojej sypialni, jest w tym szaleństwo
jak kępy trawy na pustyni.

Ale nie ma w tym ryzyka żadnego, co najwyżej ujrzysz poetę nagiego,
który zagra ci każdą frazę, swoją nutą.
Nic nie tracisz, poznasz jego obyczaje i zachowania tajemnic
w Kryształowym Sadzie, gdzie cię nago zaprowadzi pod Złotą Jabłoń
i zatańczy z tobą wiedeński walc.

I od tej chwili będziesz tylko śnić w jego Krainie Erotyków...

10.2.2011 - Ustka
Czwartek 22:01

Zygmunt Jan Prusiński

JEŚLI TY MNIE NIE BĘDZIESZ KOCHAĆ, TO KTO ?

Marzenie Pillado - Caneli

Nie potrafię kłamać
nie mam w tym żadnych powodów.

Samotnym jestem żeglarzem
jak w wierszach białych.

Nie doznałem od lat w darze kobietę,
która by mnie nie zdradzała.

Ni moich wierszy rosnących w drzewach
także w kłosach i na kamieniach.

Dla mnie Miłość to najwyższe ołtarze
a ciało kobiety to cudowna melodia.

Lecz życie srogie jak uderzenie batem
nie pozwoliło mi tych szczęść zachować.

Dlatego boję się kobiety -
nie boję się dzikiej nocy na pustkowiu.

Czy jeszcze mam próbować ?
- Ile tych prób przede mną ?

11.2.2011 - Ustka
Piątek 8:55

Zygmunt Jan Prusiński

W KRAINIE ŻEBRAKÓW SŁYSZĘ BLUESA

Marzenie Pillado - Caneli

Ten tytuł jest ważny
życiowo ważny dla poety -
tak nazywa się jego książka
w niej 49 utworów.

Ciepła to strona mego życia...

Unieważniam tam sam sens
bycia (pod wozem) -
choć nigdy konie nie pociągnęły
tego wozu - pustego zresztą.

Siano zmoknięte od ulewy...

Idę okrężną drogą wciąż
mijam szarmanckie dęby -
rozwijam struny na gitarze
by grały bluesa E-dur.

Zatęskniłem za kobietą czystą...

Dlaczego poeta jest samotny
możesz mi Mar odpowiedzieć -
zbieram w częściach wiersze
inwalidzkie - bez duszy kalecy.

Czy przyjdziesz o północy...

Jestem zawsze przygotowany
że przytulisz mnie mocno -
bym nie zwariował do reszty
bym mógł uwierzyć w anioła.

11.2.2011 - Ustka
Piątek 21:01

Zygmunt Jan Prusiński

KSIĘŻYCOWA KOBIETA...

Marzenie Pillado - Caneli

Motto: "...trzymając się trudnej ścieżki
wszelkie sztuki bledną
wobec istotnej rzeczywistości"
- Robinson Jeffers -

Kupiłem kapelusz, czarny.
Dobrze mi w kapeluszach -
to taka rodzinna tradycja,
nosił mój dziadek z Parysowa Jan Sowiński,
nosił mój tata z Otwocka Lucjan Prusiński.
Teraz moja kolej na kapelusze o różnej porze;
osiem kapeluszy starczy na prowincji.

Ale wrócę do motta Robinsona Jeffersa.
Tak, ( wobec istotnej rzeczywistości wszelkie sztuki bledną ),
i bym się zgodził z poetą jeśli idziemy w kierunku instynktu.
- Czym jest rzeczywistość Marzeno wobec wiersza ?
My, dzieci rozrzucone po różnych stronach świata,
szukamy szczególnych dotknięć.

We wspomnianej książce „W krainie żebraków słyszę bluesa”,
piszę w wierszu „Zapomniane dźwięki” takie spostrzeżenie:

( - W ustach
sosna smukła się pali.
Żywicy tyle że można by było skleić
czas martwy
i popędzić z uśmiechem do przyjaźni dawnej. )

A jak dziś te przyjaźnie wyglądają ?

Dzisiaj przyjaźnie są jak te sztuki blednące,
wciąż biegnące z dźwiękiem fałszu donikąd.

- Czy mogę cię Mar publicznie pocałować ?