Prolog:
A żeby być przez wszystkich dobrze zrozumianym, napiszę to już zupełnie prosto. Tak, jak do prostego człowieka, jak powiedziałby Julian Tuwim:
Sama wiara w Boga nie sprawia, że Bóg istnieje, podobnie jak brak wiary nie sprawia, że Boga nie ma. Prawda o Jego istnieniu pozostaje niezależna od naszych przekonań.
Osoby:
ATEISTA - ja.
GŁOS WEWNĘTRZNY - moje drugie ja, ukryte gdzieś głęboko we mnie. Nie jest moim przeciwnikiem ani nauczycielem. Jest tą częścią mnie, która nie przestaje zadawać pytań.
ATEISTA:
Nie twierdzę, że Boga nie ma.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Naprawdę?
ATEISTA:
Nie. Twierdzę tylko, że nie mam wystarczających powodów, by uwierzyć.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A chciałbyś?
ATEISTA:
To zależy.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Od czego?
ATEISTA:
Od tego, jaki miałby być ten Bóg.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A gdyby istniał?
ATEISTA:
Wtedy miałbym wiele pytań.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Na przykład?
ATEISTA:
Dlaczego świat wygląda tak, jak wygląda?
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Co masz na myśli?
ATEISTA:
Wojny. Choroby. Cierpienie dzieci. Samotność. Niesprawiedliwość.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
I to wszystko ma być częścią planu?
ATEISTA:
Właśnie tego nie rozumiem.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Może plan istnieje, tylko go nie widzisz.
ATEISTA:
To wygodna odpowiedź.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A może po prostu uczciwa?
ATEISTA:
Nie wiem.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Czego właściwie szukasz?
ATEISTA:
Dowodu.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Jakiego?
ATEISTA:
Takiego, którego nie da się wyjaśnić przypadkiem.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A jeśli życie nie działa w ten sposób?
ATEISTA:
To znaczy?
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A jeśli odpowiedź nie przychodzi jako dowód, lecz jako doświadczenie?
ATEISTA:
Doświadczenie bywa złudne.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
To prawda.
ATEISTA:
Ludzie wierzą w bardzo różne rzeczy.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
To również prawda.
ATEISTA:
Skąd więc mam wiedzieć, która z nich jest prawdziwa?
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Może właśnie dlatego pytasz.
ATEISTA:
Powiedzmy, że istnieje dusza.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Dobrze.
ATEISTA:
Dlaczego nie pamięta niczego sprzed narodzin?
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A gdyby pamiętała wszystko?
ATEISTA:
Byłoby łatwiej.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Czy na pewno?
ATEISTA:
Nie wiem.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Coraz częściej używasz tych słów.
ATEISTA:
Bo są uczciwe.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Większość ludzi bardziej boi się niewiedzy niż błędu.
ATEISTA:
A ja bardziej boję się błędu niż niewiedzy.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Czy dlatego zostałeś ateistą?
ATEISTA:
Może.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A może dlatego, że nie znalazłeś jeszcze odpowiedzi?
ATEISTA:
To też możliwe.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A jeśli po śmierci coś istnieje?
ATEISTA:
To się dowiem.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A jeśli nie istnieje nic?
ATEISTA:
Wtedy nie będzie nikogo, kto mógłby się tym rozczarować.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Brzmisz spokojnie.
ATEISTA:
Bo nie walczę z Bogiem.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
Więc z czym walczysz?
ATEISTA:
Z własną niewiedzą.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A jeśli pewnego dnia uwierzysz?
ATEISTA:
To będzie dlatego, że znalazłem odpowiedź.
GŁOS WEWNĘTRZNY:
A jeśli odpowiedź znajdzie ciebie?
ATEISTA:
Wtedy zadam jej jeszcze więcej pytań.
LEKTOR:
Być może prawdziwy ateista nie jest człowiekiem, który odrzucił wszystkie możliwości.
Być może jest kimś, kto ciągle szuka, ale nie chce oszukiwać samego siebie.
A może wiara i zwątpienie nie stoją po przeciwnych stronach.
Może są dwiema drogami prowadzącymi do tego samego pytania:
„Jaka jest prawda?”.


Komentarze
Pokaż komentarze (78)