Expose Donalda Tuska było: Rekordowo długie. Dość optymistyczne. Konkrety - na poziomie średniej wieloletniej. Najwięcej zawarł ich w expose Jarosław Kaczyński w 2005, ale od konkretów typu "3 mln mieszkań" wolę brak konkretów.
Największe rozczarowanie: ani słowa o reformie finansów publicznych. PiS już to Tuskowi wytknął, i słusznie. PiS wprawdzie tę reformę zapowiadał, ale poległa ona w sporach z koalicjantami, do Sejmu trafił projekt-ogryzek, a i to za późno. Platforma zawsze nosiła tę reformę wysoko na sztandarze, a teraz Tusk w expose przebąkuje o jakichś oszczędnościach w administracji. Koalicjant się nie zgodził?
Największe miłe zaskoczenie: część o służbie zdrowia. Już jako premier w koalicji z PSLTusk obiecuje nie tylko, że przychodnie prywatne i publiczne będą konkurować jak równy z równym o kontrakty - ale także, że w miejsce NFZ wejdą ubezpieczyciele konkurujący o składki zdrowotne Polaków. O tym nie mówił nawet rząd Buzka.
Od rządów nie oczekuję cudów. Gabinet Jarosława Kaczyńskiego jaki był, taki był. Gdyby nawet zostały po nim tylko dwie rzeczy: podniesienie walki z korupcją do rangi sprawy państwowej oraz likwidacja WSI - to powiem, że warto było.
Gdyby rządowi Tuska nawet przez cztery lata udać się miała tylko jedna rzecz: podział NFZ i wprowadzenie konkurencji w służbie zdrowia - to powiem, że warto było.
PS. Zbigniew Chlebowski musiał mi zaglądać przez ramię, bo właśnie w wystąpieniu w imieniu klubu PO wyręczył Tuska i zapewnił, że będzie reforma finansów publicznych. Budująco szybka reakcja na krytykę. Ale co się stało, to się nie odstanie.
Komentarze
Pokaż komentarze (69)