Jak tak śledziłem pojawiające się w sieci doniesienia o wynikach wyborów przewodniczących Rad Wojewódzkich Sojuszu w sobotę to sobie w pewnym momencie zażartowałem, że oto mamy dowód na rozpoczęcie wyścigu zbrojeń w SLD. Rzeczone zbrojenia rozpoczęto od budowy bunkrów, dlatego zdecydowano się na powołanie betonu. Zbrojonego, rzecz jasna. W końcu obrona jest najważniejsza.
Sprawa jest jednak poważna. Można się krzywić na nazwiska i twarze – z Włodzimierzem Czarzastym na czele mazowieckiej rady – ale trzeba być ostrożnym w żartach. Osobiście daleki jestem od miłości do tak zwanej lewicy postkomunistycznej, powtarzam jednak wciąż, że nie można nie doceniać przeciwnika. Nie uważam Leszka Millera za jednego z najwybitniejszych polskich polityków w czasach III RP, jak chcą tego jego zwolennicy, jest to jednak ktoś, z kim należy być bardzo ostrożnym. To doświadczony i wymagający przeciwnik, o czym mógł się już przekonać Janusz Palikot. Tuż po wyborach, zakończonych sromotną porażką SLD, nowy antyklerykalny mesjasz lewicy czuł się niezagrożony w swej pozycji. Już oczyma wyobraźni widział rozpad postkomunistycznej formacji i wchłonięcie jej niedobitków przez ruch własnego imienia. Wszystko w pięknym dniu 1 maja. Dziś wiadomo, że sytuacja zmieniła się diametralnie.
Leszek Miller powoli, ale stanowczo nie tylko odbudowuje swoją pozycję, ale tworzy silne zaplecze ludzi sprawdzonych w swej robocie. Wszystkie dotychczasowe analizy, pochodzące tak z grona zwolenników jak i przeciwników SLD, nie dawały mu wcale szans na poprawę wizerunku partii i zapowiadały jej rychły koniec. Na razie sytuacja jest całkowicie odmienna i to widać coraz wyraźniej. Owszem, może to być za mało na długofalowy plan, ale zwieranie szyków wokół sprawdzonych twarzy jako ukłon w stronę wszystkich rozczarowanych rządami „młodych” w postaci Olejniczaka i Napieralskiego przynosi efekty. Przynajmniej dopóki żyją byli członkowie PZPR. Zresztą, mówienie o młodości w tej partii zawsze wywoływało u mnie paroksyzmy śmiechu. Co z tego, że taki Napieralski jest młody, jak jego formacja ideowa przebiegała pod nadzorem starych aparatczyków? Tu nie ma i bodaj nigdy nie było podziału według wieku. A starzy wyjadacze właśnie przechodzą do natarcia.
Natarcie jest widoczne na przykład w przestrzeni medialnej. Nie mając mediów publicznych Sojusz zabiera się za tworzenie własnych. Powstała platforma informacyjno-blogerska lewica24.pl (wszelkie podobieństwo do istniejących platform salon24.pl i lewica.pl zapewne przypadkowe i niezamierzone), pojawiają się pogłoski o piśmie „Tak po prostu” (wszelkie podobieństwo do „Po prostu” przypadkowe), redagowanym przez oddanych towarzyszy, na czele z redaktorem Barańskim, niegdysiejszej twarzy DTV.
Lider SLD stawia także na związki zawodowe i ich poparcie. Temu służyło stworzenie własnego projektu reformy emerytalnej, a nawet – mocne propagandowo – śpiewanie „Murów” Kaczmarskiego wraz z Solidarnością. I efekty widać wyraźnie – sondaże po debacie nad reformą dają sporo SLD, zabierając głosy partii Palikota, która popiera rząd.
Oczywiście, dziś SLD pojedzie nawet na pielgrzymkę do Rzymu, jeśli uzna, że pomoże im to w sondażach. Sam szef przyznał niegdyś, że program wyborczy to jedno, a program powyborczy to drugie. Na początku wieku dostał się do sejmu na antyklerykalnych hasłach, które schował głęboko do kieszeni w chwili, gdy kościół potrzebny mu był do prounijnej propagandy. Podobnie będzie tym razem ze związkowcami, którzy po oddaniu głosów w wyborach przekonają się, że nagroda dla Leszka Millera od Business Centre Club była nie tylko uznaniem za dokonania przeszłe, ale i inwestycją w przyszłość. Bo przyszłość, niestety, ten pan jeszcze ma. Choć naprawdę chciałbym się mylić.
Komentarze
Pokaż komentarze