Umywanie rąk od współodpowiedzialności

Określenie Kataryny: kloaka. Bez cudzysłowu. Skojarzenia niezbyt przyjemne gdyż dotyczy nieczystości. A z nimi mało kto chce mieć coś wspólnego. Minister Sikorski również nie. Ale znana blogierka solidaryzuje sie w tej sprawie z „Faktem” – znanym pulp media żerującym na skandalach i tanich sensacjach.

 

Autorka wpisu jest oczywiście przeciwko chamstwu w sieci. Trudno byłoby czegoś innego od niej oczekiwać ale przedstawiona argumentacja podająca w wątpliwość pozew ministra Sikorskiego jest ciekawą próbą oddającą nie tylko Jej sposób myślenia. W moim odczuciu jest to również standartowy przykład uniknięcia współodpowiedzialności za zjawiska z którymi wszyscy się spotykamy, które plenią się jak chwasty na blogach i w komentarzach. Obrażanie, obelgi, nieuzasadnione zarzuty, porównywanie z komunistami lub agentami nie mówiąc o zdrajcach i mordercach. Zjawiska z którymi ne potrafimy sobie poradzić, zatruwające społeczne fora i sprowadzające dyskusje do folwarcznych bijatyk

 

Anonimowość temu sprzyja gdyż w realu zjawiska te nie występują w tym stopniu. Ale nie to jest największym problemem. Widzę go gdzie indziej a mianowicie w reakcjach lub dokładniej mówiąc ich braku wśród blogierskiej społeczności. To wszystko odbywa się wśród nas, za naszym przyzwoleniem gdyż przecież tak jak Kataryna większość z nas uważa że TYLKO autor wypowiadanych „bluzgów” lub oskarżeń jest za nie odpowiedzialny, niektórzy nieśmiało dodając że admini powinni „cenzurować” tysiące komentarzy lub setki blogów.

 

Pojęcie WSPÓŁODPOWIEDZIALNOŚCI chcemy wymazać. Idąc tym śladem powinniśmy, logicznie rzecz biorąc, również dopuszczać w naszych prywatnych rozmowach do obrazy współdyskutantów, pozwalać na nazywanie ich chamami a na przyjęciu w naszym domu nie reagować na słowne bijatyki. Nie powinniśmy czuć się, jako gospodarze, współodpowiedzialni za obrazę naszych gości. Nie powinny wyjśc z naszych ust słowa przeprosiń za słowną „kloakę”, powinniśmy zapomnieć o pojęciu „rycerskości” wobec dam i kulturze słowa nadużywanej jako wolność wypowiedzi. To tylko ON / ONA odpowiada za to co się dzieje w naszym domu. My stoimy z boku i tylko się przyglądamy objawom chamstwa.

 

Niejednokrotnie dawałęm wyraz swojemu przekonaniu że to co dzieje się na „moim” blogu jest RÓWNIEŻ moją ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Dopuszczając do słownych incydentów toleruję je. Nie reagując na obrażanie zgadzam się z ich treścią, nie tępiąc „chamów” dopuszczam aby mogli swoje obrazy rozprzestrzeniać i „popularyzować”. Nie będąc moderatorem wypowiedzi pozwalam im na robienie „kloaki” ze swojego „domu” pozwalając im na decydowanie o standartach które chciałbym utrzymać.

 

Często słyszaną obroną jest: nie mam czasu, nie mogę wszystkiego kontrolować, nie odpowiadam za wszystkich piszących, zapewniam „wolność słowa” u siebie na blogu. Ale czy prowadzenie bloga to TYLKO i WYŁĄCZNIE prawo do głoszenia swoich opinii a żadnych obowiązków? Czy to ma być rozumienie coraz bardziej zdobywające popularność w naszym społeczeństwie czyli coraz więcej brać ale coraz mniej dawać? Pisać bloga mam prawo ale jego kontrola należy do innych. Oni powinni wykazywać odpowiedzialność, ja nie muszę.

 

WSPÓŁODPOWIEDZIALNOŚĆ za to co sie dzieje obok mnie. Czy lepiej się usunąć na bok i dać pole głupocie, nienawiści, chamstwu, obrazie czy narazić się na cenzurę i tępienie ekcsesów. Czy czuć sie, w małym stopniu, przyczyniającym się do oczyszczenia stani Augiasza czy „delegować” to zajęcie na innych czyniąc ich wyłącznie odpowiedzialnymi za zanieczyszczenia? Usprawiedliwiać się „obiektywnymi” czynnikami czy powiedzieć STOP CHAMSTWU i AGRESJI i przyczyniać się do ich zmniejszenia. Jeżeli inni nie są w stanie się do tego zastosować to im w tym „pomogę” broniąc cywilizacyjnych i kulturowych standartów. Ponieważ chcę czuć się WSPÓŁODPOWIEDZIALNYM za miejsce w którym przebywam.