Wspomnienie milczenia - Papież Gdańsk czerwiec 1987

Każdy z nas miał taką ”magiczną chwilę ” gdy czuł się dumny z bycia z innymi tu i teraz , nie chcę epatować słowem Patriotyzm gdy słowo zaczyna być przywłaszczane przez jednych a odmawiane innym.

Pozostanę przy określeniu ” magiczna chwila” dla określenia wzruszenia , kuli w gardle czy jak to się komu objawiało gdy czuł się dumny z bycia Polakiem.

I tak sobie wspominam kiedy czułem najintensywniej?

Kiedy stałem się pod bramą Stoczni w sierpniu 1980 jako 18-latek i jeszcze nie wiedziałem , że to mnie zmienia na zawsze ?

Gdy Daniel Olbryski mówił pod świeżo postawionym Pomnikiem w dniu 16 grudnia 1980 ?

Rok później 16 grudnia 1981 gdy brałem udział w największej demonstracji-bitwie stanu wojennego?

3 maja 1982 gdy dostałem solidną porcję z pał metrówek pod Pomnikiem Sobieskiego?

W mszy papieskiej na Zaspie w 1987 ?

Wyjście ze Stoczni w maju 1988 i dzwony Jankowskiego ?

Sopot 1999 ?

Nie to nie te chwile.

Pomnik Poległych Stoczniowców , czerwiec 1987 , kordony i barierki wokół . Zablokowane barierkami wyloty ulic Łagiewniki , Jana z Kolna , Wały Piastowskie.

Oprócz przegrodzeń nie pozwalających być bliżej , 2-3 metry za barierkami szpaler aktywu ,ubeków czy innych członków różnych takich organizacji komuszych , stojący tyłem do Pomnika i twarzami do tłumów , ustawieni specjalnie by zasłaniać. Czym trzeba by lo być aby się zgodzić na taka rolę ? Miejscowi czy przywiezieni ?

Środek miasta i cisza. Kompletna cisza a zgromadzonych wokół sporo nawet tysiące. Cisza trwająca 10 minut. Hardy wzrok tych zasłniajacych .To poczatkowe zadowolenie , my stoimy tyłem do tego w białej sukience , a wy nic nam nie możecie . Mogliśmy . Patrzyliśmy w oczy tym komunistycznym gnidom . W milczeniu . Milczenie które zmusiło do schylenia głowy tych co stali do Niego tyłem. Wszyscy milczeli . Komusze pachołki ze wzrokiem w glebę , nie dali rady patrzec nam w oczy .

I On pod pomnikiem , sam a wokół my , prawie nie widzielismy , ale bylismy tam . CISZA.

On wiedział natychmiast co się zdarzyło , bo wracając spod Pomnika powiedział do towarzyszących mu kardynałów i biskupów ” Opatrzność Boża nie mogła sprawić nic lepszego , bo w takim miejscu milczenie jest krzykiem”.

A ja tylko podziękuje Jemu w myślach i w milczeniu

Te trzy zdjecia spod pomnika z 1987 ( znalezione w sieci ) sa dla mnie jego najpiękniejszymi - samotny Papież kleczący pod Pomnikiem i najgłośniejsza cisza jaką w życiu słyszałem .