Dżihad w mediach

W tej całej dyskusji o śniadych emigrantach nie zauważyłem jednego z elementów tej bardzo trudnej układanki. Oczywiście, ratowanie ludzi przed śmiercią jest bezdyskusyjne. Sposoby działania do uzgodnienia. Ale na miły Bóg nie przyjmujmy obrazu muzułmanina jako biedaka przepasującego się wiązką granatów, biegającego po mieście z kałasznikowem a w wolnych od wysadzania się w powierze chwilach znęcającego się nad jedną z wielu żon. Świat muzułmański to właściciele lub współwłaściciele największych światowych firm. I o ile kupione przez nich kluby piłkarskie są raczej zabawkami to już koncerny medialne niekoniecznie. Posiadając wpływy w poczytnych gazetach i popularnych telewizjach można kształtować opinię publiczną w pożądanym przez siebie kierunku. I to często przy pomocy lewicowych pożytecznych idiotów, których prywatnie darzy się głęboką pogardą. Przypomina to trochę sytuację z czasów zimnej wojny. Ruchy pacyfistyczne na Zachodzie były często organizowane przez radziecki wywiad a żądały rozbrojenia tylko jednej strony. Dziś jest podobnie w przypadku emigrantów. Bo jak łatwo wzbudzić litość a nawet poczucie winy pokazując zdjęcie dziecka ginącego w drodze po wolność. To zamyka usta oponentom i sprawia,że wszystkie ich argumenty muszą utonąć w morzu łez prześladowanych. I kto wtedy pamięta o tym,że niewiele starsze dzieci w imię Mahometa stają się żywymi pułapkami. Tak, najpierw trzeba było zdominować lewicowe media. Teraz eksport islamu pójdzie łatwiej.