Zaklinacz Węży

Nadaje kształt obrazom wokół jego pieśni.
Grą tworzy miejsce dla swych stóp, lecz nie skały                                                                   Ani nie dno; migotliwa fala języków traw

 

Podpiera jego stopy. Grą tworzy świat węży, 

Kołysań oraz splotów z wężowej głębi

Swego umysłu. I teraz tylko węże są

 

Widzialne. Łuski wężowe stają się

Liściem, powieką; ciała wężów gałęzią, piersią

Drzew i ludzi. A on w królestwie węży

 

Rządzi falowaniem, w którym ujawnia

Swą   wężową istność i władzę nad uległymi tonami

Cienkiej fujarki. Z zielonego gniazda

 

Wysuwają się niczym z pępka Raju 

Wężowe pokolenia; niech staną się węże!

A węże były, są i będą — aż ziewanie

 

Pochłonie tego grajka i zmęczy się muzyką. 

Tonem fujarki cofnie świat do pierwotnej materii, 

Wężowej osnowy, wężowego wątku. Grą rozpuści

 

 

Ciała wężów w zieleń wód i ani jeden wąż

Nie wzniesie głowy, a zielone wody znów

Obróci w wodę, w zieleń i w wężową nicość.

W końcu odkłada fujarkę i przymyka księżycowe oko.

 

1937

 

 

 

Wiem, że Sylvia Plath  lubiła "Zaklinaczkę węży" Henriego Rousseau

Ja też. Obraz znam od dzieciaka

 

był na okładce pewnej znanej powieści 

przerażał

budził lęk

i fascynował

 

 

 

 

żródło