„Smoleńsk to nie jedna, ale dwie katastrofy. Pierwsza przyniosła śmierć prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu i wszystkim pasażerom samolotu 101. Druga katastrofa miała miejsce trzy dni później, gdy rząd Donalda Tuska zrezygnował z uczciwego dochodzenia przyczyn i przebiegu dramatu oddając całą inicjatywę Rosjanom. To była katastrofa jeszcze większa: katastrofa państwa polskiego”
Powyższe słowa wypowiedział Pan Jacek Świat we Wrocławiu 10.04.2012.
Ważne słowa i wyjątkowo trafne. Z pierwszej katastrofy podnieść się jest łatwiej. Smutek i żałoba znajdą ukojenie w czasie. Może zabrzmi to okrutnie, ale zmarłą elitę, społeczeństwo, nawet te upodlone przez długie lata komunizmu i zubożone przez mord katyński i Powstanie Warszawskie, w końcu zastąpi. Nie ma ludzi niezastąpionych.
Druga katastrofa zaczęła się zaraz po tragedii i trwa do tej pory. Idąc w marszu pamięci we Wrocławiu, pomimo tego, że był on nadzwyczaj liczny, czułem prawdziwy smutek. Smutek ten wywoływały hasła typu „SLD – KGB”, „Tylko idiota głosuje na Palikota”, „Przeżyliśmy Ruska, przeżyjemy Tuska”. Okrzyki świadczyły o tym, jak długa jest lista środowisk niechętnych walce o rzetelne śledztwo. Dla mnie to jest właśnie ta druga, niezwykle bolesna i dotkliwa katastrofa. Sam brak jakichkolwiek zabiegów mających na celu doprowadzenie do prawdziwego śledztwa ze strony obecnego premiera, to jedynie wierzchołek góry lodowej. Dalej mamy cały szereg haniebnych postępków dziennikarzy i publicystów z tzw. mainstreamu, z rozpowszechnianiem pomówień pod adresem gen. Błasika na czele. Brak jakiejkolwiek reakcji naszego rządu na niszczenie dowodów przed ich zbadaniem przez stronę polską (wycinanie lasu, kremacja szczątków, niszczenie, a teraz mycie wraku). Nagradzanie osób odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa delegacji (gen. Janicki, minister Arabski). Ostra propaganda wielu mediów, mówiąca Polakom, że tak, jak jest, jest dobrze i prawidłowo, doprowadziła do brutalnego podziału społeczeństwa. Większość głęboko wierzy, że może i śledztwo było niedoskonałe, ale jego ustalenia są w miarę rzetelne i prawdziwe. Zawiniła, jak zwykle, polska byle jakość i rosyjski bałagan. Sprawa zamknięta.
Naród słaby, słabością mediów w pierwszej kolejności i tchórzostwem decydentów w drugiej, nie jest w stanie zweryfikować i określić swoich priorytetów. Jesteśmy skłóceni wokół spraw zasadniczych, elementarnych, które powinny być jasne dla każdego. Przecież ochrona życia swoich obywateli nie jest sprawą ideologii, interesem jakiejś partii czy organizacji. Jest to element instynktu samozachowawczego. Najbardziej podstawowym z naturalnych odruchów. Żądając przeprowadzenia śledztwa i ukarania winnych działam w imieniu zapewnienia bezpieczeństwa swojemu społeczeństwu. Krzyczenie „oj nie, bo będzie wojna” to, po pierwsze, założenie, że w Smoleńsku miał miejsce zamach, a po drugie, głośny krzyk naszej słabości i strachu. A skoro boimy się żądać prawdy o śmierci swojego prezydenta, to czy mamy odwagę walczyć o inne ważne dla nas sprawy? Poprzez odpuszczenie sprawy śledztwa dajemy bardzo wyraźny sygnał, że nie. W imię czego rezygnujemy z prawa do prawdy?
Wielu Polaków krzyczy teraz, jak bardzo jesteśmy słabi i wydaje im się, że w odróżnieniu od oszołomów, są najzwyczajniej w świecie pragmatyczni. Nie widzą prostej zależności, że ze słabym nikt się nie liczy. Wkrótce może się okazać, że Nordstream i sprawa niezależności energetycznej będzie niczym w porównaniu do przyszłych problemów.
I to jest właśnie Druga Katastrofa Smoleńska.
Komentarze
Pokaż komentarze