Wawel, mój głos jest nieistotny.

Pierwszy raz, jak usłyszałem o wyborze miejsca pochówku tragicznie zmarłej pary prezydenckiej, przeszło mi przez myśl: delikatna przesada.

Ale kim ja jestem, żeby o decydować o tym, czy to słuszna decyzja, czy nie? Moje zdanie jest warte dokładnie 1/38000000. Tyle, co każdego innego Polaka. Ale suma tych zdań mówi:

Chcemy.

 

Jak dotarła do mnie wiadomość, że to brat prezydenta to zaproponował, to pomyślałem, że to troche pyszne.

Ale czy moja ocena nie jest jeszcze bardziej pyszna? Rodzina wyraziła takie pragnienie. Głos Jarosława w tym wypadku wart jest nieco więcej, niz 1/38000000. Tym bardziej, że większość z pozostałych 37999998 wydaje się go popierać.

 

Można się spierać co do różnicy w ocenie tej decyzji, można się spierać co do genezy tych różnic. Przyczyn szukać w światopoglądzie, wychowaniu, postawie życiowej i kompleksach. Ale to nie ma najmniejszego znaczenia.

Rzecz w tym, że to nie dotyczy faktów, że w tym wypadku bezużyteczne są wszelkie racjonalne i nieracjonalne argumenty. Wola narodu jest taka, a nie inna, a to wola narodu doprowadziła do pochowania na Wawelu inne postaci, które różni bardzo wiele. 

 

I ta wola narodu, nawet jeśli nie kierowała się pragmatyzmem i zyskiem, to może przynieść dużo korzyści.

 

O ile kłótniami ten sam naród tych potencjalnych korzyści nie zepsuje.