Panie doktorze!
Ja prosty człowiek jestem bez studiów, choć coś tam sobie wolno słuchałem czasami. Co gorsza, prawie całe świadome życie tkwiłem w błędzie ateizmu/agnostytcyzmu i dopiero przed trzema laty została mi dana łaska nawrócenia. To zapewne trochę tłumaczy moją niewiedzę, prawda?
Naturalnie nie wszystko nas dzieli. Obaj wierzymy w Jezusa Chrystusa i Jezusowi Chrystusowi. Popieramy wolność, własność, sprawiedliwość (choć być może w innej kolejności). Ja to nawet monarchistą jestem - choć takim, wie Pan emocjonalnym: kiedy czytam "Sire" Jeana Raspaila albo "Władcę Pierścieni" Tolkiena, o Trylogii sienkiewiczowskiej i micie arturiańskim nawet nie wspominając - to mam łzy w oczach i tęsknota za dobrym, prawowitym Królem przepełnia moją duszę. Tłumaczę to sobie tak, że ta tęsknota to tak po prawdzie tęsknota za Królem, którego królestwo jest nie z tego świata, ale dobre i to nie? Nawet jeśli rozum sprzeciwia się niektórym ideom głoszonym przez Pana... Pozwolę sobie zatem zadać Panu kilka pytań w nadziei, że zechce Pan rozwiać trochę mroki mojej ignorancji
Napisał Pan:
"Ustawodawstwo polskie - rozumiejąc słabość katolicyzmu - także winno tolerować inne wyznania. (...) Oczywiście, to jeszcze wielka przepaść do państwa prawdziwie katolickiego z jego zasadą katolicyzmu jako religii państwowej. Ale to pewien krok w tym kierunku, a nade wszystko znaczący wyłom w demoliberalnej formule państwa agnostycznego."
Pytanie:
A jak wygląda ta kwestia docelowo? To znaczy kiedy już nasza religia będzie religią państwową. Rozumiem, że wtedy nie będziemy tolerować innych wyznań. A co z nimi będziemy robić w ramach nietolerowania? Tak konkretnie bym się chciał dowiedzieć.
Pozdrawiam serdecznie czekając na rychłą odpowiedź.
Amin
Komentarze
Pokaż komentarze (63)