Gdy byłem mały, często dziwiłem się postawie bohaterów pewnych książek, które dane mi było czytać. Pamiętam jak do dzisiaj, że dotyczyło to walki o polskość Górnego Sląska, Pomorza i Wielkopolski.
Kolosalne wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie, w którym opisane były losy dzieci ze szkoły we Wrześni, które ryzykując absolutnie wszystkim co miały, stanęły w obronie Polskości, obronie języka ojczystego i honoru Polaka.
Gdy któregoś dnia przyszedłem na kuchnię podzielić się z mamą swoimi wrażeniami (to było ulubione miejsce mamy – tu czytała wieczorami) o wydarzeniach we Wrześni, mama dała mi zbiór opowiadań Konopnickiej (przedwojenne wydanie), w którym wskazała na jeden wiersz. Gdy wziąłem książkę w ręce i zacząłem go czytać mama zaśpiewała:
Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz,
Ni dzieci nam germanił,
Orężny stanie hufiec nasz,
Duch będzie nam hetmanił.
Pójdziem, gdy zabrzmi złoty róg.
Tak nam dopomóż Bóg!
Byłem wstrząśnięty i przyrzekłaem sobie, że nigdy nie będę mówił po szwabsku!
Cóż mnie dzisiaj pociągnęło na takie wspominki? – zapytacie. Nie skomentuję tego co było impulsem, ani jednym słowem. Przeczytajcie sami:
I pomyśleć, że nie tak dawno apelowałem do Was, Rodaków, o pomoc w przywróceniu historycznej sprawiedliwości i zorganizowanie akcji powrotu popiersia naszego bohatera narodowego, T. Kościuszko, na jego historyczne miejsce w Dendrologicznym Parku "Zofiówka" w Humaniu.
Z jednej strony, pozytywnie zareagował na mój apel Łarzący Łazarz, a z drugiej wściekłe psy, hodowane na żywej tkance Salonu: Marcel i Pankratek, spinor i AgentDokazywacz.
Pomnik będzie! Jednemu z takich wściekłych psów!
I tak jak w tytule tej notki – będą nam jednak pluć w twarz wszyscy, którym nie leń. Gdyż tak się zawsze kończy polityka, którą można opisać jednym zdaniem:
"Moja chata z kraju".
Dla czytelników znających język polski:
"Moja chata z kraja".
Komentarze
Pokaż komentarze (7)