W notce "Linie w obszarze oddziaływań magnetycznych" "stworzyliśmy" magnes. Jak widać nie jest to sprawa trudna, ani tym bardziej "chytra".
Przypomnijmy najważniejsze właściwości mechaniczne naszego magnesu:
1. Jest to kawałek materiału składający się z metalu/ mieszanki różnych metali, lub ich soli.
2. Nie ma wyróżnionej części!
3. Posiada elektroujemne centra.
Dodatkowo, warta podkreślenia jest ta okoliczność, że przez międzyatomowy kanał może przechodzić więcej niż jedna linia/trajektoria elektrin.
Dlaczego z taką pewnością twierdzę, że linie sił oddziaływania magnetycznego to trajektorie po których przemieszczają się pakiety elektrin? Wynika to z procesu formowania magnesu. Bez zagonienia elektrin, które do tego momentu formowały prąd elektryczny, do kanałów międzyatomowych materiału poddanego procedurze przekształcenia w magnes, tego ostatniego nie udałoby się sformować.
Poddać procedurze "magnesowania" można dowolny materiał, ale tylko niektóre z nich stają się magnesami. To te materiały, które mają w swojej strukturze nadmierny ładunek ujemny i mogą dzięki temu formować pole statyczne, które utrzymuje elektrina na trajektoriach. Do takich materiałów zaliczymy na przykład stal, staliwo i żeliwo.
Odpowiednio, materiały, które mają swoje wewnętrzne wiry elektrin neutralizujące nadwyżkowy elektroujemny ładunek, nie poddają się procedurze magnesowania. Wśród nich brąz, fosforobrąz, cyna czy srebro.
Formowanie magnesu odbywa się w kilku etapach na dwóch równoległych drogach. W trakcie procesu należy uformować "ciało" magnesu oraz jego "duszę". "Ciało" formuje się w trakcie stapiania, kruszenia, prasowania i na koniec spiekania, a "duszę" w procesie magnetyzowania.
Gdy zna się gęstość potoku elektrin w jakimś przekroju magnesu lub jego otoczenia (w oficjalnej fizyce – natężenie pola magnetycznego), to można wyliczyć ilość trajektorii po których przemieszczają się pakiety elektrin.
Elektrina poruszające się po liniach oddziaływań magnetycznych są przyciągane przez elektroujemny ładunek atomów magnesu, ale należy pamiętać o tym, że one wzajemnie się odpychają. Dlatego właśnie, odległości między trajektoriami w kanałach między atomowych i na zewnątrz magnesów są różne.
Oczywiście, te odległości mogą mieć związek ze sposobem magnesowania, gdyż od tego sposobu zależy struktura magnesu, a więc kanały między atomowe, oraz wielkość swobodnego elektroujemnego ładunku, utrzymującego pakiety elektrin w polu magnesu.
Jakim jest pole dookoła magnesu i czy linie oddziaływań magnetycznych nie są czasami liniami elektrycznymi? Trudne pytania, na które można znaleźć bardzo proste odpowiedzi.
Jak już mówiliłem o tym wcześniej, pakiety elektrin są utrzymywane na trajektoriach odddziaływaniem z polami statycznymi elektroujemnych, nadmiarowych ładunków, a to oznacza, że dookoła magnesu jest pole elektrostatyczne
Linie oddziaływania magnetycznego i prąd elektryczny to ruch pakietów elekrino dookoła ciała centralnego. Rodzi się więc naturalne pytanie: Czy nie mamy do czynienia z takim samym zjawiskiem fizycznym?
Pragnę uspokoić czytelników. Prosty eksperyment pokazuje, że są to niezależne od siebie zjawiska.
Bierzemy magnes neodymowy, gwóźdź i baterię 1,5 V i kawałek płytki stalowej. Łączymy je ze sobą tak, żeby gwóźdź był pomiędzy baterią (biegun dodatni) i magnesem, a płytka stalowa była przyłożona do magnesu z zewnętrznej strony. Sprawdzamy napięcie między biegunem ujemnym baterii, a zewnętrzną powierzchnią płytki stalowej. Miernik pokazuje 1,5 V.
Gdy taśmą klejącą odizolowujemy łepek gwoździa od magnesu, to linie oddziaływań magnetycznych magnesu oddziaływują na gwóźdź, ale linie prądu nie mogą pokonać bariery w postaci taśmy klejącej i miernik nie pokazuje napięcia.
Z tego można wyciągnąć jednoznaczny wniosek: Prąd elektryczny i linie oddziaływań magnetycznych są tak samo zbudowane, ale to nie to samo.
cdn.
Inne tematy w dziale Technologie
