Niewątpliwie tak i historia nauki odnotowała wiele przykładów takich "dialogów", kwalifikując je jednak jako spory.
Jest wszakże jeden warunek, który musi być spełniony, aby takie indywidualne "ględzenie" mogło być za dialog uznane. Interlokutorzy muszą uzgodnić przedmiot "rozmowy" i obydwoje rozumieć o czym mówią, czyli posługiwać się tą samą bazową informacją. Ba! Bywa też tak, że i monolog bywa dialogiem. Może to mieć miejsce wtedy, gdy słowu towarzyszy cisza wywołana krzykiem duszy. Dam przykład:Warszawa. Jan Englert w roli Vatzlava w jednoimiennej sztuce Mrożka. Na widowni młodzież i ja. Nie pamiętam co robiłem w Warszawie, ale musiałem na coś czekać i postanowiłem wykorzystać ten czas na obejrzenie tej sztuki. Wpuścili mnie bez biletu i usadzili na centralnym miejscu pierwszego rzędu na balkonie.Długo nie mogłem zrozumieć tego co się dzieje. Ja też byłem młody, ja też chodziłem do teatrów na przedstawienia organizowane dla szkół, ale takiego zachowania się widowni nigdzie i nigdy nie spotkałem. Szum, kręcenie się, łażenie po sali, itp. Do momentu gdy J. Englert nie zaczął mówić słynnego monologu – "Liberty, Equality, Fraternity".W tle, na scenie stała kareta, której drzwi były otwarte, a wewnątrz stała przecudownej urody dziewczyna i oswobodzała swoje ciało od odzieży.Cisza. W teatrze zaległa cisza! Rozejrzałem się i zrozumiałem, że część uczestniczy w procesie wyzwalania pięknego ciała z odzieży i pożera je wzrokiem, a część, w tym i ja rozpoczęła rozmowę z Vatzlavem.Monolog zamienił się w dialog. Dialog tak silny, że gdy Vatzlav zamilk słychać było śpiew dusz i oszałamiające oklaski.Szanowny przedstawicielu tej grupy w akademickich togach, której nawet znajomość działań arytmetycznych na liczbach naturalnych powyżej 100, nie uratuje przed wylądowaniem na śmietniku historii. Ja jestem Tobie wdzięczny za Twój monolog, i to z trzech powodów: 1. Dałeś mi możliwość wypowiedzenia swojego monologu, który z Twoim stworzy namiastkę dialogu 2. Po raz kolejny odsłonił intelektualną nędzę (a..a) i azjatycką mściwość (e..e) salonowych "intelektuałów". 3. Pozwolił mi zrozumieć, dlaczego mając przed sobą ludzi o wyższym niż przeciętny poziomie inteligencji, widzę tylko BETON. Tak się złożyło, że nie zdążyłem przeprowadzić tej rozmowy z Tobą sam na sam. Twój kumpel (mam nadzieję, że już dla nikogo nie jest tajemnicą skład Towarzystwa Wzajemnej Adoracji) poczuł się upoważniony wejść do naszej biesiedki odkrywając drzwi kopem, a więc powinieneś się domyślać co czuję, pamiętając wieczorne opowiadania mamy o tym, co przeżyła między wrześniem i styczniem znanych każdemu Polakowi lat. Zaraz, zaraz! Trzy monologi to też chyba dialog? Jak między Panem, Wójtem i Plebanem (Who is Who?). Zaproponowałeś rozpocząć dyskusję na temat wyższości teorii jednego Profesora B nad teorią drugiego Profesora B. Wskazałeś przy tym adres w Internecie pod którym można pracę amerykańskiego Profesora B. Dobre, bo aż nie chciało mi się wierzyć, żeby na tamtym kontynencie nie było swojego –ino. Jednak gdy doczytałem do końca Twoją notatkę, to moje zdumienie nie miało granic. Zapytasz dlaczego? Ach, to bardzo proste. Przecież w tym momencie wiedziałem, że nie znasz roboty Bazijewa, a więc Twoja słowa: Zachęcam wszystkich zainteresowanych do nabycia egzempalrza i lektury -- no i, jak się pewna liczba Salonowiczów juz zapozna z tym dziełem, to będzie mozna rozpocząc dyskusje nad zagadnieniem podanym w tytule niniejszego wpisu. mogły oznaczać tylko jedno: czytajcie sobie duraczki, czytajcie. Mnie to po barabanu, gdyż mnie do manipulowania wami znajomość pracy Bazijewa nie jest potrzebna. W swoich komenatrzach, dałeś tak dużo przykładów potwierdzających powyższą tezę, że nie będę miał żadnych kłopotów z ich odszukiwaniem i cytowaniem. c.d.n.
128
BLOG
Komentarze
Pokaż komentarze (15)