Natura światła naturalnego - Seria wykładów

1. Wstęp

Już od dłuższego czasu informuję Polaków o niezwykłym odkryciu dokonanym przez Prof. Bazijewa D.H., który uwierzył jednemu z najwybitniejszych uczonych wszechczasów Maxowi Planckowi i zajął się rozwiązaniem tajemnicy kryjącej się pod stałą, nazwaną imieniem jej odkrywcy, a oznaczaną "h". 

Na swojej stronie www.electrino.plpoinformowałem o rezultacie rozwiązania tej tajemnicy, czyli o odkryciu unikalnej cząsteczki elementarnej przenoszącej ładunek dodatni i stanowiącej główny składnik materii we Wszechświecie (http://electrino.pl/2.2.html) 

Autor tego odkrycia, Prof. Bazijew nazwał tą cząsteczkę elektrino i miał ku temu trzy przesłanki:

- cząsteczką przenoszącą ładunek ujemny jest elektron, a cząsteczka przenosząca ładunek dodatni jest dużo, dużo mniejsza, taki sobie "elektrończyk" (po włosku - electrino);

- ta cząsteczka okazała się być niewidzianym przez nikogo neutrino (po włosku - neutrończyk);

i ostatnia:

– w rosyjskim alfabecie był dla niej gotowy symbol "э" 

W jednej ze swoich notatek napisałem: "Elektrino, które posuwa się ruchem półspiralno-kroczącym - to światło naturalne." 

Po przeczytaniu tej frazy, nasz kolega SławekP natychmiast zadał pytanie: "Można się dowiedzieć dokładniej jak ten ruch wygląda i na jakiej zasadzie ładunek dodatni wchodzi w takim wypadku w ruch "półspiralny" zachowując przy tym główny kierunek?"

http://manipulatorzy.salon24.pl/index.html#comment_1331958 

Całe szczęście, że zdecydowałem się na publiczne omawianie takich zagadnień, gdyż wśród obserwatorów zawsze znajdzie się ktoś dociekliwy, a na mnie działa to mobilizującą. Tym bardziej, że sam miałem kłopoty z przedstawieniem sobie tego co napisałem. 

Notatka ta, a właściwie seria notatek, będzie poświęcona naturze światła naturalnego, która stanowi najprecyzyjniejszy elektrodynamiczny SYSTEM w przyrodzie. 

Nauka poświęciła światłu badrzo dużo uwagi i prac, a zapoczątkował ten proces włoski biskup, Marko Antonio de Dominis w 1611, próbując w pracy "De radiis visus et lucis in vitris perspectivis et iride" wyjaśnić rozszczepienie promienia światła białego na kolory. 

Spór między Newtonem, uważającym światło za potok cząstek materialnych, a Huygensem, który był przekonany, że światło ma falową naturę, zakończył się dopiero w XX wieku, gdy zgromadzony eksperymentalny materiał pozwolił uczonym dojść do wniosku, że światło posiada jednocześnie korpuskularno-falowe własności. 

Niemniej, do dzisiejszego dnia fizycy nie są wstanie wyjaśnić skąd bierze się ta unikalna właściwość światła.

Fizycy nie, ale my tak i ta notatka jest początkiem unikalnego wykładu. 

Od razu pragnę uprzedzić, że w procesie poznania tego unikalnego mechanizmu - rodzenia się promieni światła, będziemy się dźwigać od opisu końcowego etapu jego formowania, poprzez opis skończonego systemu i dopiero przejdziemy do samego procesu powstawania promienia – jego osi i przesuwających się wzdłuż tej osi elektrino.  

Na Salonie będzie przedstawiona tylko opisowa część. Obliczenia i ewentualne szkice będę rozmieszczał na stronie www.elektrino.pl

Mam nadzieję, że uda mi się zainteresować tym procesem syna Profesora A.Jadczyka, Jasona i w pewien moment podejmie on próbę przedstawienia struktury promienia i potoka światła w układzie dynamicznym i przestrzennym.

2. Struktura promienia 

Jak już podkreślałem promień jest elektrodynamicznym SYSTEMEM składającym się z następujących elementów:

- oś promienia – jest to pulsujące elektronowe pole generowane generatorem, rolę którego pełni swobodny elektron;

- promień – potok elektrino wyzwalanych z praatomów i kontynuujących ruch wzdłuż osi promienia. 

Uprzedzając fakty podam, że generator pracuje z częstotliwością ok. 10^14 razy na sekundę , a więc z taką częstotliwością pulsuje również osiowe pole promienia, a w promieniu biegnącym od Słońca do Ziemi jest ok. 10^17 szt. elektrino. 

Poruszając się wzdłuż osi, elektrino poddane jest oddziaływaniu dwóch sił:

- przyciągania - przez ujemne osiowe pole;

- odpychania – przez inne elektrino wchodzące w skład promienia. 

Siły te powodują, że elektrino rusza się wzdłuż osi promienia z dwoma prędkościami:

- orbitalną;

- krokową. 

Nie ma w przyrodzie drugiego zjawiska o takim stopniu komplikacji i takiej nieprawdopodobnej synchronizacji, o czym będzie się można przekonać z dalszych części wykładu.