Dziwny jest ten świat

mówimy z nutką zdumienia i zaskoczenia w głosie, gdy nas coś dziwi swoją oryginalnością, nieoczekiwanością, impulsywnością i ... odmiennością, jak na przykład elektrino, któremu, jak liczbie pi, przypisano ogonek. 

Co ciekawe, każdy z nas ma swój dziwny świat: jeden tu, drugi tam, a są i tacy, dla których czas zatrzymał się w strefie strachu.  

Mój "Dziwny jest ten świat" wstrząsnął moim jestestwem do korzeni trzy razy, a pierwszy raz miało to miejsce w czerwcu 1967 r. To były inne czasy, więc paru słów wprowadzenia większość czytelników nie zrozumie o czym ja piszę. 

Mieszkałem w niewielkim miasteczku i jego najciekawszą cechą było ... informacyjne zabezpieczenie mieszkańców na poziomie lepszym niż może to osiągnąć dzisiejszy Internet. Od wczesnej wiosny, aż do późnej jesieni, okna były otwarte i donosił się przez nie głos lektorów podstawowych radiowych, a potem telewizyjnych kanałów.

We wszystkich radioodbiornikach tych samych. We wszystkich telewizorach identycznych. Wyścig pokoju można było śledzić nie tylko siedząc przy radiu, ale również przemieszczając się podwórkami, z osiedla na osiedle, itd.  

A festiwale w Opolu czy w Sopocie! Nawet jeżeli wysiadł w tym czasie czyjś telewizor, to nie było tragedii. Otwierał balkon, czy okno, rozsiadał się wygodnie w swoim fotelu i słuchał, przeżywał, kibicował. 

Był czerwiec 1967 r. Trwał Festiwal w Opolu. Gdy na scenie miał się pojawić Czesław Niemen wyszedłem na balkon, gdyż zawołał mnie kolega-sąsiad ze swojego balkonu. Rozmawialiśmy, ale ja usłyszałem, że Niemen poprosił reżysera o maksymalny miks, gdyż wymaga tego utwór, który będzie wykonywał.  

Poprosiłem kolegę o chwilę ciszy i ze wszystkich stron, ze wszystkich okien i balkonów uderzyło we mnie "multistereofoniczne" – Dziwny jest ten świat!

Ciarki przeszły mi po ciele. Znieruchomiałem i w milczeniu słuchałem do końca. To był szok nie tylko dla mnie . 

Drugi raz stało się to w najbardziej nieprawdopodobnych okolicznościach o jakich nie mógłby pomyśleć nawet Tichy. Był rok 1974. Do mnie, jako Przewodniczącego Rady Mieszkańców Domu Studenckiego T-4, zwrócił się ktoś z prośbą o przyjęcie bardzo znanych ludzi.

Zgodziłem się i do mojego pokoju weszli Skrzek i Apostolis. Przysłał ich Czesław Niemen z prośbą o przenocowanie ich kilka dni w moim Akademiku, w zamian za nieoficjalny koncert, który dadzą w moim Klubie Studenckim (którego szefem byłem również ja). 

Wprawdzie siedzieli przede mną autentyczni przedstawiciele grupy "Akwarele", ale nie uwierzyłem w to co mówili i ... zgodziłem się. Po jakim czasie ktoś zadzwonił na recepcję (dyżurna nie zapamiętała kto) i poinformował, że tego a tego dnia przyjeżdża Niemen. Na wszelki wypadek przygotowałem pokoje, alkohol, zakąski.

Przyjechał. Musiałem uwierzyć, gdy wszedł do mojego pokoju.Zespół dostał polecenie przygotowania się do koncertu, a my zostaliśmy sami w pokoju. Pod wódeczkę i zakąski pogadaliśmy sobie o tych okolicznościach, które spowodowały, że on był moim gościem, a nie mieszkańcem któregoś z hoteli, oraz o dalszych planach po opuszczeniu Akademika. 

Oni jechali z całym sprzętem do Niemiec, gdzie mieli zakontraktowane koncerty i nagrania, ale ... wieczorem dali koncert w T-4.

Tego się nie da opisać. Moc aparatury była tak wielka, że od pierwszych dźwięków spadł tynk z sufitu, a szyby nie wyleciały tylko dlatego, że okna były odkryte. Ja siedziałem w pierwszym rzędzie i dzwięk uderzył w mój brzuch z taką siłą, że z bólu spadłem z krzesła i zwinąłem się na podłodze.  

Po skorygowaniu regulacji aparatury Niemen zaświewał "Dziwny jest ten świat". Na żywo, oko w oko, z ust w ucho.

Przypomniałem sobie tamte czerwcowe ciarki. Doszedł jeszcze zimny pot, co świadczyło o tym, że organizm osiągnął maksimum emocjonalnych przeżyć. 

Ten dzień miał swoje post scriptum. Po kilku tygodniach do mojego pokoju weszli ... Skrzek i Apostolis. Opowiedzieli mi dziwną histrorię swojego rozstania z Czesławem Niemenem i poprosili ... jak wyżej. Zgodziłem się. 

Koncert jaki dała grupa pod kierownictwem Józefa Skrzeka przeszedłby do historii światowego rocka, gdyby był nagrany. W moim Klubie, w Akademiku Politechniki Wrocławskiej narodziła się grupa SBB! 

Minęło ponad 30 lat, i chociaż Niemen jest ciągle żywy w mojej pamięci, to tym razem o emocje przyprawiła mnie 11-letnia uczennica, Klaudia Kulawik.

Powiedzieć o niej, że ma talent, to nic nie powiedzieć. Arcytalent też nie będzie przesadą. Jednak o emocje i dreszcze postarał się dzisiaj ktoś inny.

Dzięki Klaudii uwierzyłem, że Niemen ma naśladowców, którzy nie bojąc się autorytetów, rwą się na największe wysokości pokonując wszelkie przeszkody, więc ... zacząłem szukać. 

Intuicja nie zawiodła mnie. Gdy usłyszałem Janusza Radka poczułem się jak w 1967. W końcu patrzyłem na ekran komputera, a wyobraźnia przeniosła mnie na balkon małego, polskiego miasteczka. 

O Panowie uczeni, którzy dostrzegacie ogonki tam, gdzie im  nie pisane, i ci wasi tępi wyznawcy, którzy najchętniej zamknęliby mnie w najbardziej odosobnionym miejscu na Ziemi, pamiętajcie: Dziwny jest ten ten świat, ale naszymi talentami, a nie waszymi dogmatami, więc mocno wierzę w to, że ten Swiat nie zginie ..........