"Cud nad Wisłą" - 2

czyli o tym, jak Polak ze Wschodu (waldemar.m) dał Polakowi z Zachodu (TzK) szansę uwierzenia w to, że "Człowiek, to brzmi dumnie"! 

Część 1. Waldemar i jego luki w znajomości podstawowej fizyki. 

O tym, że takowe ma, przekonuje wszystkich z uporem godnym lepszej sprawy, Profesor TzK, któremu wydaje się, że mogło Waldemara zbawić tylko uczęszczanie na zajęcia z "I Pracownii Fizycznej", a nie szwendanie się do "Zygmunta" na kufel jeden, drugi piwa (mała rotunda po lewej stronie gdy się przechodziło Most Zwierzyniecki idąc z Pl. Grunwaldzkiego do Hali Ludowej). 

Nie wziął Pan Profesor pod uwagę, że Waldemar jest chemikiem po PWr, a to w tamtych czasach miało swoje znaczenie.

Gdy po czwartym roku przechodziłem praktykę zawodową ze studentami z różnych uczelni (PW, PPoz., ATR Olsztyn, Gdańsk, Szczecin, Gliwice, UAM) to zrozumiałem dlaczego mogę się czuć dumnie za swoją uczelnię (Srulu – napisałem swoją uczelnię, ale nie oczekuję od Ciebie pytania, czy w tamtych czasach uczelnie były prywatne). 

No, ale miało być o fizyce. Cztery ważne wydarzenia wpłynęły na to, że Waldemar ma takie a nie inne luki, a więc i takie, a nie inne znania z fizyki. Opiszę je dla ubarwienia przekazu. 

Pierwsze – egzamin wstępny na studia.

Politechnika Wrocławska jako jedyna stosowała eksperymentalny system egzaminacyjny.

Po wejściu do Sali kandydat losował pytania z jednego z dwóch przedmiotów: fizyka lub matematyka. Który przedmiot, dowiadywał się, gdy już wylosował.  Komisja egzaminacyjna odnotowywała czas i kandydat miał godzinę na przygotowanie się.

Po godzinie należyło podejść do stolika wolnego zespołu egzaminującego z danego przedmiotu i zaczynał się ustny z tego przedmiotu. Czas tego egzaminu zależał tylko od zespołu egzaminacyjnego i odegrało to swoją rolę w mojej historii.  

Po zdaniu tego egzaminu, powrót na swoje miejsce w auli i losowanie pytań (i zadań) z drugiego przedmiotu. Znowu godzina i druga komisja egzaminacyjna.  Jeśli wszystko szło jak należy, to w ciągu ok. 3 godzin można było zdać dwa najważniejsze przedmioty i czuć się studentem, tak jak juchas bacą, gdyż do zdania pozostawał już tylko język rosyjski. 

Mogło być również jak u mnie. Podchodzę do komisji egzaminacyjnej z fizyki, a jednocześnie ze mną podszedł do stolika jakiś starszy Pan w sandałach. Członkowie komisji wstali i ustąpili mu miejsca. On przywitał się ze mną, poprosił żebym usiadł.

Zaczął się ponad dwugodzinny, ustny egzamin z całego materiału z fizyki. Rozdział po rozdziale.  Po dwóch godzinach, pytający mnie wstał bez słowa i podszedł do Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej Prof. Pieniążka (wtedy chyba docenta). Coś z nim pogadał i przechodząc obok mnie powiedział mi, że mam podejść do Dziekana. Sam opuścił aulę. 

Dziekan poinformował mnie, że dostałem 3, ale on otrzymał rekomendację – przyjąć na studia, więc mam się czuć studentem, przy czym na rosyjski mam przyjść dla formalności. 

Gdy przyszedłem na pierwszy wykład z fizyki to zrozumiałem, że pytającym mnie na egzaminach był Prof. Roleder – kierownik Studium Fizyki dla chemików. 

Drugie – pierwsze pisemne zaliczenia semestru z fizyki.

Jestem fenomenalnie przygotowany. Siadamy, asystenci odsłaniają tablicę na której są zapisane zadania i pytania. Czytam pierwsze z nich o jakimś motocykliście, który robi beczkę na motorze i trzeba obliczyć prędkość przy jakiej on się nie zabije, tzn. nie spadnie na głowę z motorem. 

Motocyklista motocyklistą, a ja nie mogę sobie za czorta przypomnieć jak ja się nazywam. Trwało to z 15min. po czym wyszedłem z sali, czym o mały włos nie przyprawiłem o zawał wszystkich innych, którzy myśleli, że ja wszystko tak szybko zrobiłem. 

Dostałem taką ocenę: "0!"  Wezwał mnie do siebie Dziekan i nie mógł się nadziwić, jak mi się to udało.

Dopiero po wielu latach zrozumiałem, że był to pierwszy w historii Polski przypadek "pomroczności jasnej".  :)

Trzecie – na drugim roku studiów. Zaliczeniowe kolokwium z całego materiału z fizyki.

Jeszcze w przededniu uczyłem się z moją żoną, studentką tego samego roku, a na kolokwiuk siedział już świeżo upieczony młody ojciec, a więc datę tego kolokwium zapamiętam do końca życia – 14.11.1972 r.

Gdy Prof. Roleder zorientował się, że na Sali nie ma mojej żony, poprosił o chwilę przerwy i pyta mnie gdzie ona. Jak się dowiedział, że właśnie urodziła syna, to po gratulacjach powiedział takie słowa: ja wiem, że Ty uczyłeś się z nią, więc jak napiszesz na 5, to jej też zaliczam na 5.  

Po ok. pół godzinie podszedłem do niego i oddałem swoją pracę. Zaległa cisza, w której po chwili było słychać tylko słowa profesora: 5 z plusem! Cała sala klaskała, a ja wybiegłem z Sali i gnałem do szpitala. 

Czwarte – egzamin końcowy.

Profesor był dosyć oryginalnym człowiekiem. O godz. 7:00 zaczynał pracę. O 8:00 szedł na śniadanie, a później zaczynał zajęcia o 9:00. Poprosił, żeby trzy osoby zgodziły się zdawać u niego egzamin końcowy z fizyki o godz. 7:00. Poszedłem ja, moja żona i kolega. 

O 7:00 zaprosił nas do swojego gabinetu i dał szansę wyboru pierwszeństwa do zdawania. Oczywiście, jak zwykle, pierwszym byłem ja. Zostawił mnie w gabinecie, a ich wyprowadził do swojego laboratorium, dał im pytania i ... przyszedł do mnie. 

Pyta – czy możemy zaczynać? Ja odpowiadam, że tak i teraz ja daję pytanie – czy mogę zapalić? On – ależ tak! Ja też palę.

W tym momencie na moim ciele pojawił się zimny pot. Durniejszej sytuacji nie było w moim życiu. W marynarce mam tylko jednego papierosa, który w korytarzu dał mi kolega, gdyż moja żona zapomniała papierosy w akademiku.  Udaję, że szukam po wszystkich kieszeniach, ale gdy procedura przeciągała się, to Prof. Roleder oświadczył, że właściwie to on woli fajkę.

Gdy ją zapalił, wyjąłem tego mojego jednego, nieszczęsnego papierosa i nerwowo zapaliłem. Przez cały materiał z fizyki przeszedłem jak burza. Zwarcie nastąpiło dopiero przy fizyce jądrowej. Omawiając zagadnienie spowalniania neutronów, podałem jednostkę "metr kwadrat" i mimo tego, że on mi sugerował coś innego, oraz prosił mnie tak jak TzK, o poważnie zastanowienie się, ja się uparłem gdyż byłem "ABSOLUTNIE" pewien swojej racji. 

Z czego ona wynikała, zapytacie? Z tego, że nie byliśmy na tym wykładzie, ani ja, ani moja żona i byliśmy zmuszeni poprosić notatki z wykładu od koleżanki, która super notowała. Zanotowała super, ale z jedną pomyłką, co przy mojej fotograficznej pamięci zagrało ze mną w duraka.  

Po kilkunastominutowym sporze Profesor Roleder podsumował mój egzamin tak: "Za tą pomyłkę i upór powinienem postawić ci 3, ale przecież wiem, że przyjdą gorsi od ciebie, to co im będę stawiał? Masz 4".

Wyprowadził mnie z gabinetu i poszedł przepytać moją żonę i kolegę. Po 15 minutach wychodzą. Ja czekałem z wiadomych powodów. Widzę na ich obliczach wyraz radości, a więc i mnie się lżej zrobiło na sercu.

Roleder pożegnał się, odszedł kilka kroków, nagle stanął, obrócił się, podszedł do nas i poprosił o mój indeks. Oczy się u nas zrobiły jak młyńskie koła, ale co było robić. Podałem mu indeks, a on wertując go powiedział: żonie postawiłem 5, więc nie mogę Pana puścić z taką oceną. Dodaję Panu +.  To plus ciągnęło się za mną przez całe studia, gdyż ocena słowna była "dobry".

Tamta wpadka raz i na zawsze nauczyła mnie sprawdzać obliczenia fizyczne po jednostkach, a nie po wartościach. Dzisiaj odegra to swoją rolę i dlatego ta lekko przydługa opowieść.