T-4, DS Akademii Rolniczej (DS Centaurus) i Teatr Laboratorium

tichemu i k.s.i.a. i mojemu ulubionemu Profesorowi, czyli TzK

Z notatki poświęconej utworowi Czesława Niemena "Dziwny jest ten świat", mogliście dowiedzieć się o tym, że byłem Szefem Akademika T-4.

http://manipulatorzy.salon24.pl/95008,index.html

Miało to swoje plusy i minusy, ale w pierwszym rzędzie nakładało na mnie pewne obowiązki, dając mi do dyspozycji instrumenty wywiązywania się z nich, oraz pewne prawa, które mógłbym porównać do tych, jakie mają Policjanci drogowi, którym szef dał znak ograniczenia prędkości i pozwolił ustawić w dowolnym miejscu na czas potrzebny dla zebrania kwoty potrzebnej na remont mieszkania. :)

Ponieważ tichy uraczył nas mapką pokazującą lokalizację tego Akademika,

http://manipulatorzy.salon24.pl/95008,index.html#comment_1378495

więc uznałem, że przyszedł czas poinformować k.s.i.a. o powodach mojego zainteresowania jego kontaktami z Teatrem Grotowskiego.

Terytorium między Akademikiem T-4 a Akademikiem AR było po prostu unikalnym. Jak widać na mapce zamieszczonej przez tichego, głównym placem, na którym toczyło się życie było terytorium między T-3 a T-4. Z tego placu wchodziło się do tych Akademików. Wejścia do Akademików T-2 i AR były z "zewnątrz".

Kto mieszkał w AR? – wszyscy rozumieją. W moim zaś Akademiku, na drugim piętrze (to były dwupiętrowe Akademiki) od strony tego wewnętrznego dworu mieszkali w głównej mierze mieszkańcy Wydziału Mechanicznego. Ja mieszkałem w pokoju, okna którego wychodziły na główny plac (na mapce widać boisko).

Z wewnętrznego dworu można było wejść do tych budynków, ale:

- do podziemi T-4 wchodziło się przez drzwi znajdujące się w tym miejscu, gdzie T-4 łączył się z Parawanowcem;

- do klubu DS AR wchodziło się z przeciwnego końca, czyli bliżej ulicy.

Mimo tego, że to był klub studencki ze specjalnym statusem, to fakt, że do niego wchodziło się niezależnym wejściem powodował, że było to ulubione miejsce wszelkich okolicznych żuli i prosto bandytów. Rezultat : ciągłe bójki, interwencje milicji, skargi okolicznych mieszkańców.

A jak bójka to ... tak jest! Wszyscy biegli do okien wychodzących na ten dwór i zaczynał się koncert. Ile ja miałem przez to kłopotów, to nikt sobie nie wyobraża.

Czasami jednak emocje wybuchały w biały dzień, z przesileniem od wiosny do zakończenia ssji letniej. Przyczyna? Ciepło, otwarte okna, a wgłębi pokojów widać uczących się ludzi. To jedna, to druga strona krzyknęła, daję przykład:

zaczynają moi: "Ty koniu, owies żryj,a nie książki czytaj"

w odpowiedzi: "Ty młocie, kamienie kuj a nie wiedzę"

i tego wystarczało, żeby w ruch szły jajka. Rzucali z okien w okna, z jednego akademika w drugi i odwrotnie. Zanim mi się udawało jakoś uspokoić sytuację, albo gdy bitwa się kończyła spowodu zakończenia się jajek, to obydwie wewntrzęne ściany płynęły jajkami.

Ludzie! Ile było mycia i czyszczenia!

Któregoś ciepłego wieczora siedzieliśmy przy brydżu, ale gdy otworzyły się drzwi do mojego pokoju, to ręce mi opadły. Dźwięk sugerował najgorsze. Rzuciłem karty i wyszedłem do korytarza. Otworzyłem drzwi do łazienki (to był stary akademik ze wspólnymi łazienkami) i usłyszałem ten ryk.

To nie był ryk "koni" i "młotów". To nie był ryk "kibiców bokserskich". To był ryk samców, ale tłok w oknie był tak wielki, że nie mogłem się dopchać do okna, żeby cokolwiek zobaczyć.

Pobiegłem do pokoju obok. To samo. W następnym jeszcze gorzej. Zrozumiałem, że muszę iść na dwór, gdyż inaczej nie będę wiedział jaka jest przyczyna tego samczego ryku.

Gdy wyszedłem zza rogu zrozumiałem, że przyczyna stoi między trzema akademikami i ... robi streap-tease.

To nie był taki sobie pokaz. To występowała na "żywej scenie" dziewczyna z Teatru Laboratorium. Skąd ona tutaj? Pamiętacie to "tylne", tajne wejście do T-4? Tam były duże pomieszczenia o których chyba nikt nie wiedział, więc oddałem je Teatrowi Labolatorium nieoficjalnie pod próby, ale jak się później okazało, oni z tego zrobili miejsce swojego zamieszkania.

Któregoś dnia popili i ... sytuacja wymknęła im się spod kontroli.

Chłopaki z dwóch akadmików oświetlali to miejsce gdzie ona się rozbierała czym się dało: lampkami nocnymi, latarkami, płonącymi gazetami, zeszytami i książkami. Włamali się nawet do Klubu, żeby dorwać się do reflektorów.

W pewien moment w moim akademiku zaległa cisza. Zobaczyli, że ja idę między akademikami i oniemieli. Zrozumieli, że mnie nie powstrzymać, więc ryknęli ze zdwojoną siłą chcąc dziewczynę zachęcić do szybszego rozbierania się.

To było niesamowite. Jak w greckim teatrze.

8 lat później jestem w teatrze na "Vaclavie" Mrożka (Panie Profesorze – jedna dusza, jeden łącznik - Mrożek). Jan Englert mówiący monolog "Fraternity ..." i rozbierająca się w tle piękność.

Dzisiaj, gdy wspominam tą scenę z perspektywy czasu, to wiem, że idąc do tej dziewczyny też mówiłem jakiś monolog, ale w tym ryku nikt go nie słyszał. Tak mi się przynajmniej wydawało, jednak po przeczytaniu Pantokratora zrozumiałem, że się myliłem. Cytuję fragment tego monologu:

"Czy jesteś na tyle wykształcony, aby swobodnie śledzić tok moich myśli pełnych toczącej się treści? Poradzisz sobie – mówisz. Cieszy mnie to.Niewielu ma zaszczyt mi dorównać, nie mówiąc już o tym, że mam niespożyte siły w dowodzeniu i dochodzeniu prawdy, która ma różny promień okręgu u różnych mędrców.Bierze się to stąd, iż są to przeważnie mężowie samotni wśród tłumu ciemnoty i podejrzliwych sługusów bogów, samotni nawet u tronu władców, którzy traktują ich jak karłów schlebiających własnej próżności.Ja jeden zdecydowałem się opuścić Ogrody Wiedzy i wejść na kamienistą ścieżkę znojnego życia narodów.Dlatego jestem tylko przechodniem niestrudzonym i uważnym, i buduję z rozsypanych ziaren miłości budowlę wolnego umysłu.Chwalebna to praca, rzekł on. Chwalebna i pełna wdzięczności narodów, którym służysz. Ja nie służę, dobry człowieku, odpowiedziałem. Przecież prosiłem cię, żebyś śledził swobodnie tok moich myśli pełnych toczącej się treści."