Podoba się to Waldemarowi czy nie, fakt pozostaje faktem i on ten fakt całe życie przyznawał, przyznaje i będzie przyznawał – linie spektralne istnieją! I to od razu dwa typy: emisyjne i absorpcyjne, nazywane również liniami Fraunhofera.
Gdy dzisiaj rano wpisałem to nazwisko do wyszukiwarki google, to jako pierwszą pokazało mi informację o pokazowym eksperymencie:
Weźmiemy ten fakt pod uwagę, gdyż jak uczy życie – nic nie JEST przypadkowe – co najwyżej SYNCHRONICZNE! DOBROTNE I FRAKTALNE.
Czemu te linie spektralne grają taką ważną rolę w fizyce, że zostały wykorzystane jak linia Maginota w walce z teorią głoszoną na Salonie przez waldemara.m? Cóż w nich takiego znamienitego, że inicjował rozmowę o nich fizyk-abstrakcjonista, podchwycił fizyk-papugajczyk, wspomniał o nich fizyk-doświadczalnik, ale czemuś przemilczał w swoich prześmiewczych przytykach fizyk-PANkowiec? Nic nie da, że napiszę, iż te linie to dla dwóch nauk, fizyki i chemii, "być, albo nie być". Trzeba się temu przyjrzeć z perspektywy czasu, czyli przeanalizować fragment historii naukotworzenia.Co mnie skłania do takiego uważnego przyglądania się pewnej wielkości "fizycznej" – stałej Rydberga? Jej jednostka – arcymistrzu od pewnych sprajów, nie jest fizyczna. Kto się bierze opisać językiem fizycznym 1/m?Ja nie i dlatego ta krótka historia: W 1814, Fraunhofer odkrył zestaw linii spektralnych pierwotnie obserwowanych jako ciemne kształty w optycznym widmie Słońca i zaczął ich systematyczną analizę oraz ostrożne mierzenie długości fali im odpowiadających. W sumie stwierdził istnienie ponad 570 linii i nazwał podstawowe linie literami od A do K, zaś słabsze pozostałymi. Seria Balmera i formuła do wyznaczania jej składników została odkryta w wyniku obserwacji widma wodoru przez Johanna Balmera w 1885 Wartość liczbową występującą we wzorze Balmera wyznaczył na podstawie danych spektroskopowych J. R. Rydberg w 1889 Istnienie elektronu przewidział 1891 G.J. Stoney, odkrył zaś w 1897 J.J. Thompson. W 1911 roku E.Rutherford opublikował rezultaty słynnego eksperymentu potwierdzającego istnienie jądra atomowego. W 1913 roku N. Bohr opublikował pracę, w której opisał swój model budowy atomu wodoru. Oparł swój model na pewnych postulatach: 1. Pierwszy: moment pędu elektronu jest równy n razy h kreślne (h kreślne – stała Plancka h podzielona przez 2π). Tylko na orbicie zgodnej z tym postulatem, elektron nie promieniuje. 2. Drugi: Różnica energii elektronu na dwóch sąsiednich orbitach jest równa stała Plancka pomnożona przez częstotliwość fali promieniowania. Postulat ten tłumaczy tzw. widmo atomowe. Wnioski nasuwają się same: - wzór Balmera to czysto matematyczna łamigłówka- wzór na stałą Rydberga – tym bardziej.Wzór Rydberga nie wynikal z żadnej terorii, tylko byl wzorem czysto empirycznym, ustalonym na podstawie dopasowania do danych doswiadczalnych. W tej chwili fizycy mają do dyspozycji szereg programów ułatwiających takie dopasowanie, które nazywają w "swoim" potocznym języku - "fitowaniem". W ten sposób, majac dostatecznie duzo danych można, "zgadnąć" matematyczną postać prawa opisujacego dane zjawisko.Jestem przekonany że wzór Rydberga został otrzymany w podobny sposób. Jeśli ktoś ma jeszcze jakiekolwiek wątpliwości, to przytaczam oryginalny wzór opracowany przez Rydberga: First he tried the formula: n = n0 – C0/m +m' , where n is the line's wave number, n0 is the series limit, m is the line's ordinal number in the series, m' is a constant different for different series and C0 is a universal constant. This did not work very well. Rydberg was just trying: n = n0 – C0/(m +m')2 when he saw Balmer's formula for the hydrogen spectrum λ=hm ²/(m ² − 4).Rydberg rewrote this in terms of wave numbers as n = no − 4no/m ². Zwracam uwagę na wytłuszczony fragment: Wzór Rydberga nie "pracował" dobrze. Z punktu widzenia fizyki, on do dzisiaj nie pracuje dobrze, gdyż niczego w fizyce nie wyjaśnia. Wniosek? Bardzo prosty: jeśli ten wzór to matematyczna sztuczka, to i zjawiskom, które on tak doskonale niektórym wyjaśnia, należałoby się uważniej przyjrzeć, a w pierwszym rzędzie budowie atomu, który skonstruowali dla nas Rutherford i jego zdolny uczeń – Bohr. Zanim przejdę do pewnych obliczeń, proszę zainteresowanych zapoznać się ze wzorami 43 i 44 (Stała Millikena) w rozdziale "Stałość stałej Plancka" pod adresem http://www.electrino.pl/2.2.html
Komentarze
Pokaż komentarze (25)