123
BLOG
Natura linii spektralnych w potoku światła.
z cyklu "Cud nad Wisłą" - 5 "Podoba się to Waldemarowi czy nie, fakt pozostaje faktem i on ten fakt całe życie przyznawał, przyznaje i będzie przyznawał – linie spektralne istnieją! I to od razu dwa typy: emisyjne i absorpcyjne, nazywane również liniami Fraunhofera. Gdy dzisiaj rano wpisałem to nazwisko do wyszukiwarki google, to jako pierwszą pokazało mi informację o pokazowym eksperymencie:http://www.fas.harvard.edu/~scdiroff/lds/QuantumRelativity/FraunhofferAbsorption"Tak zaczynałem jeden z odcinków poświęcony liniom spektralnym, które w klasycznej fizyce przypisano wewnętrznym procesom zachodzącym w atomach i molekułach, znajdujących się jakoby w stanie wzbudzenia, co powoduje przejście elektronów z jednych stanów energetycznych na drugie. Jednak my już wiemy, że to czysto teoretyczna spekulacja, gdyż światło generuje się elektronową globulą, przedstawiającą sobą elementarny generator energii. W ten sposób fałszywa interpretacja zjawiska wsparta spekulatywną matematyką zablokowała realne badania nad budową materii i oddziaływaniami w przyrodzie. Dla pełnego zrozumienia tego zjawiska, trzeba najpierw ustanowić "pochodzenie" linii emisyjnych lokalnych źródeł światła, a dopiero później przejść do analizy linii spektralnych słońca. Tak, jak w zasygnalizowanym wyżej eksperymencie, swój wirtualny eksperyment przeprowadzimy z wykorzystaniem palnika Bunsena, który charakteryzuje się bezbarwnym płomieniem i stosunkowo niewysoką temperaturą płomienia T = 2000 K. Eksperyment przeprowadzimy przy normalnym ciśnieniu P0 Do płomienia wprowadzimy chlorek stronu SrCl2, który natychmiast zabarwi płomień na czerwono, a w widmie tego płomienia silno zaświeci się emisyjna linia o kroku lambda' = 6,892*10^-7 m (według starej skali) i lambda= sqrt(m*lambda'/c) = 5,2505235*10^-7 m – według nowej skali.Jakie odczuwalne termodynamiczne zmiany zaszły w płomieniu po wprowadzeniu do niego nieznacznej ilości chlorku strontu? Można powiedzieć, że właściwie żadnych, gdyż nie zmieniły się ani ciśnienie, ani tempeartura, ale w składzie plazmy płomienia zaszły ilościowe i jakościowe zmiany, chociaż nikt do tej pory nie badał kinetyki wiązań substancji wprowadzanych do płomienia dla przeprowadzenia spektralnej analizy. My nie dysponujemy danymi o tym, jak dysocjuje w takich warunkach chlorek strontu (całkiem możliwe, że pomóc nam w tym może Srul), na jakie jony rozpada się każda molekuła, jednak korzystając z praw wyoskocząstotliwościowej mechaniki możemy jednoznacznie twierdzić, że: 1. Chlorek strontu dysocjuje według następującego schematu: SrCl2 = Sr- + 2Cl+ 2. Atom strontu posiada znaczny nadmiar ujemnego ładunku DQ : DQ = mn*(A- A0)*э/mэ= - 1,829483*10^-19 C gdzie: A0 = 88 a.j.m. ; A = 87,62 - masa atomowa 3. DQ = (e + Dq) = e – 2,272938*10^-20 C w atomie strontu mamy jeden nadwyżkowy elektron, który może wydzielić się do plazmy płomienia i zamieniać się w elementarny generator. 4. Atom strontu nawet po oddaniu do plazmy płomienia swojego elektrona pozostaje elektroujemnym jonem z nadwyżkowym ujemnym ładunkiem Dq = -2,27*10^-20 C z czego wynika, że on nie jest donorem elektrino w składzie elektronowej globuli. 5. Donorami elektrino mogą być tylko elektrododatnie jony chloru. Ten zakres analizy jest wystarczający dla tego, żebyśmy mogli powiedzieć, iż wprowadzenie chlorku strontu w płomień palnika Bunsena doprowadziło do stworzenia systemu nowych geneartorów w całej objętości płomienia, które promieniują w jednej i tej samej częstotliwości: n= m/l2 = 4,349862*10^14 s^-1 niezależnie od lokalizacji w koordynatach płomienia. W tych nowych generatorach rola jonów strontu ogranicza się do zwiększenia średnicy elektronowej globuli dge = lambda, ponieważ one wchodzą w skład oscylatorów ścianki, ale posiadając jednoimienny z elektronem ładunek, który zajmuje centralne położenie w globuli, stara się oddalić od niego ściankę. Właśnie elektroujemność jonów pierwiastków alkalicznych i metali ziem alkalicznych (berylowce) jest przyczyną tego, że one powodują powstawanie emisyjnzch linii przeważnie w czerwonym przedziale spektrum. Ponieważ wszystkie dodane do płomienia generatory promieniują w jednej i tej samej częstotliwości, to światło od nich koncentruje się w jedną linię spektrum, zabezpieczając wysoką gęstość potoka promieniowania na tej częstotliwości, przewyższając wyraźnie potok źródła, które w tej sytuacji staje się tłem. Taka jest, w ogólnym zarysie, przyroda emisyjnej linii. Już wcześniej, na stronie www.electrino.pl, w rozdziale "Przejście Fazowe Wyższego Rzędu" http://electrino.pl/Forum/viewtopic.php?t=24pokazaliśmy, że takie przejście jest możliwe tylko pod warunkiem, że elektron-generator rozwija ujemne napięcie o sile dostatecznej do oderwania elektrino od oscylatora. W ogólnym zarysie warunek ten można zapisać w postaci: Pli = 2b*e*Zi/li*ngi*p*Rэ2 gdzie: Zi – nadwyżkowy dodatni ładunek oscylatora ścianki; ngi = uli2/dgi2 – ilość oscylatorów tworzących sferyczną ściankę elektronowej globuli; p*Rэ2 – przekrój zewnętrznego elektrino w zestawie oscylatora. Wcześniej wyznaczyliśmy ilościowe znaczenie wytrzymałości mechanicznej zewnętrznego elektrino w neutronie Pэn = -1,6071644 Pa. Analiza pokazuje, że najczęściej w realnych warunkach spełniony jest warunek Pli > Pэn , ale właściwie absolutnie wystarczającym jest, żeby był spełniony warunek Pli = Pэn . Wychodząc z tego ostatniego warunku bardzo łatwo otrzymać robocze równanie dla spektralnej analizy dowolnego źródła światła: Pэn = 2b*e*Zi/li*ngi*p*Rэ2 = 2b*e/p*Rэ2*[Zi/(li*4li2/dgi2] = b*e/p*Rэ2*(Zi*dgi2/2li3) Wyznaczając z powyższego równania krok emisyjnej linii, otrzymamy: lambdai = pierw. trzeciego stopnia z (b*e*Zi*dgi2/p*Rэ2*Pэn)Biorąc do uwagi, że dgi = pierw. trzeciego stopnia z (6kTi/p*Pэn), możemy mówić o trzech argumentach wyznaczających długość kroku linii spektralnej – to Zi, Ti, oraz Pi, z których dwa są termodynamiczne, a trzeci (Zi) jest wewnętrzną cechą oscylatora w ściance generatora. Teraz staje absolutnie oczywistym, że jeżeli przy Ti oraz Pi = const, badana substancja da tylko jedną spektralnę linię, to donorem elektrino danej linii są oscylatory tylko jednego rodzaju, jeśli zaś linii jest więcej, to i donorów musi być tyle samo, tylko różnią się one między sobą wielkością nadwyżkowego dodatniego ładunku (Z1, Z2, Z3, itd). Ponieważ li, Ti oraz Pi lekko można zmierzyć, to nie przedstawia problemu wyznaczenie ładunku osyclatora wypromieniowującego daną linię: zi = p*Rэ2*Pэn*li3/b*e*dgi2 a znając ładunek oscylatora można odtworzyć jego skład chemiczny i fizyczną budowę. P.S: niestety, nie wiem dlaczego, ale nie mogę pokazać niektórych symboli, a więc wieczorem umieszczę ten tekst na www.electrino,a tutaj dodam zsyłkę.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)