Schemat optycznego systemu przedstawiono na rys. 1. Białe światło lampy rtęciowej wysokiego ciśnienia DRSz-500, o mocy 500 W, rozprzestrzenia się z punktu S, rozszerzającą się wiązką promieni, do koncentrującej soczewki położonej w odległości 2f = 13,062m (f = 6,531m – ogniskowa soczewki), od niego. Wiązka promieni przychodzi obrotowego zwierciadła zamocowanego w punkcie A i koncentruje się na nim.
Zwierciadło składa się z dwóch równych części o wymiarach 2x2 cm (4 cm2): płaszczyzna dolnej części jest równoległa do osi obrotu, a górnej, nachylona do osi obrotu o kąt β = 1°22´.
Zwierciadło umocowano na wale silnika elektrycznego MA-30M, zasilanego prądem stałym o mocy 95 W (I = 3,6 A; U = 27 V).
Przy obrocie zwierciadła, badana więzka promieni startuje od dolnej jego części i rozszerzając się przychodzi na pierwsze sferyczne zwierciadło w punkcie B. promień krzywizny tego zwierciadła R1 = 22,9 m. Odbita od tego zwierciadła wiązka kierowana jest na płaskie zwierciadło C, na którym koncentruje się. Stąd trasa tej więzki prowadzi do zwierciadła sferycznego umocowanego w punkcie D. Promieńkrzywizny zwierciadła R2 = 26,27 m. Odbita od tego zwierciadła wiązka, wraca do górnej części obrotowego zwierciadła, skąd kierowana jest na ekran położony w punkcie A1 odległym od zwierciadła obrotowego na odległość R = 7,2 m.
Sumaryczna długość trasy więzki promieni wynosi L = 89,10 m.
Przy stbilizacji napięcia silnika elektrycznego na poziomie U = 29± 0,25 V, zwierciadło obrotowe kręciło się z prędkością nˉ = 12 831,05 obr/min = 213,850833 obr/s, przy czym maksymalne znaczenie (51408/4 = 12 852 obr/min) różniło się od średniej wielkości Δ n = nmax – nˉ = 20,95 obr/s.
W punkcie A, zamiast ekrana był ustawiony masywny stół na trzech nóżkach, na którym był umocowany fotoaparat Zenit, ze zdjętym obiektywem i wyposażony w wężyk do spusku migawki
Istota tego eksperymentu sprowadzała się do fotograficznej dokumentacji śladu monochromatycznych wiązek, zostawionych nimi na emulsji kolorowej błony fotograficznej firmy "Kodak" o czułości 400 (27 DIN w/g starej klasyfikacji). Przed aparatem fotograficznym były ustawiona cienka folia, na której były narysowane pionowe linie. Odległość między liniami wynosiła 5 mm. Linie te odegrały rolę skali na błonie fotograficznej, za pomocą której lekko można było wyznaczyć współczynnik zwiększenia podczas robienia zdjęć:
k = a1/a, (16)
gdzie: a1 – odległość między liniami na fotografii, zmierzona linijką w milimetrach, z dokładnościę do 0,1 mm.
Jeśli nie włączać silnika elektrycznego, a obracać zwierciadło obrotowe ręcznie i podać wiązkę światła odbitą od górnej części zwierciadła do fotoaparatu, to na błonie fotograficznej widzimy ciągły ślad wiązki: od punktu wejścia w aparat fotograficzny (punk odniesienia) i do punktu wyjścia wiązki z niego, długości li. Jeśli jednak włącza się silnik elektryczny i zwierciadło zaczyna się obracać, to ślad wiązki zmienia się.
Teraz on składa się z dwóch części: niewidomej – tworzącej się w wyniku tego, że front wiązki potrzebuje czas (τi) na dotarcie i pełne odbicie się od zwierciadła obrotowego, a w tym czasie ono zdążyło obrócić się na pewien kąt (φi), w siłę czego front wiązki odkłania się od punktu oporu na odległość Δli. Druga część śladu – to już wpływ realnego oddziaływania światła na fotoemulsję błony fotograficznej, długość którego lekko się mierzy się na fotografiach, otrzymując pełny obraz dynamiki eksperymentu.
Absolutnie zrozumiałym jest, że odchylenie promienia od punktu oporu jest funkcją prędkości jego rozprzestrzenienia, jeśli wszystkie inne parametry, mogące wpłynąć na to odchylenie, nie ulegały zmianie.
Ważniejsze jednak kryje się w ocenie rezultatów tego dosyć prostego eksperymentu: jeśli obowiązujący do dzisiaj punkt widzenia jest prawdziwy i с0 jest rzeczywiście fundamentalną stałą, jedyną dla wszystkich rodzajów promieniowania, to my otrzymamy dla wszystkich badanych monochromatycznych wiązek jedno odchylenie równe Δl i jedną długość widzialnej części śladu.
Zgodnie jednak z TRF, my powinniśmy otrzymać ślady kilku badanych monochromatycznych wiązek, korespondujących długością z krokiem elektrino, z czego wyciągniemy wniosek, że с0 nie jest fundamentalną stałą i że przyszedł czas radykalnego przeglądu całej obowiązującej fizyki i metrologii.
http://www.electrino.pl/Forum/download.php?id=54
Komentarze
Pokaż komentarze (4)