Nieboski krzem

Ponieważ pewnym fizykom przychodzi do głowy, że krzem to produkt Boga Ojca, czym wprowadzają zamęt w głowach studentów, w pierwszym rzędzie Politechnik, czuję się w obowiązku opowiedzieć historię pochodzenia tego nieboskiego produktu

XX-ty wiek był wiekiem ropy naftowej i gazu. XXI-szy - musi być wiekiem nowych materiałów i nietradycyjnych źródeł energii. Prawdziwa swoboda narodów to swoboda energetyczna i dlatego transnacjonalne kompanie starają się robić wszystko, co tylko w ich mocy, żeby blokować lub opóźniać badania nad nowymi źródłami energii.

Juliusz Verne przewidział, że ludzie będą pływać pod wodą w specjalnych łodziach i polecą któregoś dnia na księżyc. Ludzkość sfinansowała te dwa projekty i stały się one rzeczywistością.

Przewidywał także, że w przyszłości źródłem energii na ziemi (niewyczerpalnym!) będzie woda, ale dla nikogom nie jest tajemnicą, że przy takim finansowaniu prac związanych z energetyką wodorową, nie należy oczekiwać jakiegokolwiek przełomu w najbliższym czasie.

On znał jedną wodę (nazwijmy ją "wodorowa") i od tamtego czasu w klasycznej nauce nic się nie zmieniło. Nikomu nie przyszło do głowy zastanowić się nad tym, dlaczego w skorupie ziemskiej jest tak dużo krzemu i aluminium. Przecież wszystko wskazuje na to, że materia powstała z "ochłodzenia" energii, a proces obrazowania atomów zaczął się od wodoru i kończył obrazowaniem atomów pierwiastków ciężkich.

Przy obrazowaniu naszej planety pojawił się w pewien moment lit, który jest niczym innym jak trzema atomami wodoru, a więc musiała się również obrazować woda "litowa" (Li2O). Woda ta, mając zgodnie z teorią Mendelejewa liczbę atomową 14 (2x3 + 8 ) i będąc poddana wpływowi wielkich temperatur i ciśnień przeszła w formę stałą - Si (tak, tak - to piasek, podstawowy budulec skorupy ziemskiej).

Nie będzie pomyłką teza, że Ziemia ma dwa oceany: wody "wodorowej" i wody "litowej" - czyli piasku.

Studiując klasyczną naukę dowiadujemy się, że reakcje chemiczne zachodzą na energetycznym poziomie rzędu dziesiątków elektronowoltów lub megaelektronowoltów (reakcje jądrowe). Dysocjacja wody "wodorowej", to energia rzędu kilku elektronowoltów, a dysocjacja wody "litowej" to wymiana energii na poziomie kiloelektronowoltów (tego do naszych badań nikt nie dostrzegał).

Chemię opartą na licie nazwaliśmy chemią nowego pokolenia.

Oczywiście litowe kwasy, zasady i sole to także realność, a analiza ich zachowania dała nieoczekiwane rezultaty. Klasyczna chemia zna kwas flourowy jak HF, a nowa jak LiF (kwas litowofluorowy). Ten nowy kwas ma dwanaście atomów wodoru (3+9), a więc wewnątrzn gwiazd i planet ten kwas przekształca się w magnez (Mg).

Jeśli roztopić piasek (Si) i wrzucić do niego magnez (Mg) to według nowej chemi dostaniemy roztwór kwasu litowofluorowego. Rol hydrooksydowej grupy gra w nim OLi.

Związek OLi z potasem (K) będzie zasadą KOLi z numerem atomowym 30, a więc cynk (Zn)!

Robimy doświadczenie: zmieszamy "nowy" kwas i "nową" zasadę, to jest do stopu roztworu litowofluorowego kwasu wrzucamy cynk. Powinna zajść reakcja neutralizacji:

Mg12 + Zn30 = Li3F9 + K19O8Li3 = Li3 + O8Li3 + K19F9 = (Li2O)14 + (KF)28 + Energia

W tej reakcji wydziela się energia rzędu 2 megaelektronowolt, a więc z zakresu jaki nie dostrzega klasyczna chemia

Oprocz litowej wody (krzemu) otrzymaliśmy sól, fluorek potasu, albo według obycznej chemii - nikiel!

(Li2O)14 + (KF)28 = Si14 + Ni28

Jak nazwać reakcję w wyniku której z jednych atomów otrzymaliśmy inne? Chemiczna czy atomowa? Uważamy to za sprawę drugorzędna, ważne że tą reakcją przeprowadzono i rzeczywiście otrzymano nikiel w znaczących ilościach!!!

Informacja dla rozmyśleń (zapewniam, że nie będzie to stracony czas)

Jak zrealizować nieosiągalny alchemikami cel - otrzymać złoto z innej materii, ale tak, żeby koszt jego otrzymania był mniejszy niż wartość samego złota?

W nowej chemii bardzo prosto – "spalić" ołów! Popiół tej reakcji jest złotem.

Poniewaz przy spalaniu wydziela się energia więc koszt otrzymania złota nie jest wyższy niż wartość ołowiu!

Jeszcze jedno twierdzenie wymaga sprostowania i nie jest to "łapanie za słówka", jakby to się niektórym ubzdurało.

MY, A NIE BOG OJCIEC PRODUKUJEMY KRZEM!!! Dowód poniżej:

Izostery krzemu – nowy materiał w nauce i technice otrzymany metodą atomowej syntezy. Jego unikalne właściwości mogą być wykorzystane bezpośrednio, lub poprawiać charakterystyki tradycyjnych materiałów. W celu odróżnienia tego materiału od tradycyjnego krzemu nadaliśmy jemu nazwę – Krzem diamentowy. wymiar mikrokryształów (średni) - 2-20 nmpowierzchnia właściwa - 20-400 m2 Materiał przekazany do badań nie był czyszczony i przedstawia produkt alotropowej modyfikacji izosterów krzemu (ciemno szary proszek zawierający ok. 90% izosterów krzemu), otrzymanych na drodze atomowego oddziaływania czystego krzemu z drugimi pierwiastkami, przy którym oddziaływujące na siebie komponenty przyłączają się do krzemu tworząc mieszaninę kilku rodzajów czystego krzemu i węglików różnych pierwiastków.Otrzymana mieszanina jest względnie obojętną (neutralną) substancją, która trudno rozpuszcza się w kwasach (azotowym, siarkowym, fluorowodorowym, solnym) oraz w wodzie królewskiej.Mieszanina ta nie rozpuszcza się w ciekłych metalach (aluminium, miedź, żelazo i inne) i nie tworzy z nimi stopów. Ona nie utlenia się w temperaturze do 3000°C i nie tworzy węglików.Krzem diamentowy ma twardość w skali Moosa w granicach 9-10 jednostek (w zależności od wielkości ziarna). Naniesiony na żeliwny lub ceramiczny dysk bardziej efektywnie tnie granit, bazalt i ceramikę niż diamentowy dysk.Izostery krzemu są trudnotopliwą substancją, która nie topi się w grafitowym tyglu. Nawet w temperaturze odparowania grafitowego tygla (3700-4000°C) substancja ta pozostaje niezmiennie ciemną. Ona jakby ignoruje temperaturę grafitowego tygla. Ta właściwość jest charakterystyczną tylko dla izosterów krzemu.Substancja ta idealnie odbija optyczne promienie i transformuje cieplne drgania w drugie spektrum częstotliwości. Ona jest odporna na bombardowanie elektronami, w związku z czym może być wykorzystana jak ciepłoizolator, np. w kosmicznych aparatach i ubraniach, w metalurgii, budownictwie, itd.Diamentowa twardość kryształów izosterów krzemu jest rezultatem sposobu ich otrzymywania. My otrzymaliśmy je na drodze wewnątrzatomowych przekształceń wykorzystując do tego celu substancje łatwo poddające się takim procesom: fosfor, miedź, aluminium i cynk.Dołączone fotografie (foto 1,2,3) były wykonane w Instytucie Supertwardych Materiałów. Tam wykonano również badania twardości kryształów.W Instytucie tym, były przeprowadzone badania dwóch jednakowych próbek stopu żelazo-nikiel (Fe-70%, Ni-30%). Stop nie był czysty i dlatego na diagramie (foto 4) widać także Zn, Cr, Ni, K, S, P, Si, Al.Gdy przez stop przepuszczono pulsujący prąd o gęstości ok. 100 kA/mm² z częstością 1 impuls na sekundę, to okazało się, że procentowy skład żelaza i niklu w porównaniu z domieszkami zmniejszył się, ale za to zwiększył się udział tytanu i krzemu.Aluminium prawie całkowicie przepadł (co widać na prawym diagramie). Oprócz tego pojawił się wapń i dzieje się tak, gdyż żelazo dzieli się na wapń i węgiel zgodnie z reakcją: Fe²⁶ = Ca²⁰ + C⁶ – W₁ Analogicznie dzieli się nikiel: Ni²⁸ = Ti²² + C⁶ – W₂ Jak widać są to reakcje endotermiczne, ale stąd prosty wniosek, że węgliki tytanu i wapnia mogą być transmutowane w żelazo i nikiel z wydzieleniem energii, a więc one mogą być jednym z typów paliwa w chemicznych reakcjach atomowych.Obserwując produkty, otrzymane w rezultacie pulsacyjnego oddziaływania prądem na stop żelazo-nikiel widzimy, że w nim zachodzą głębokie strukturalne zmiany. Krystaliczna forma tego stopu przekształca się w granatowidną formę, nazwaną autorami „Granatonami”(foto 5). Pragnąc zademonstrować, że nasze badania nosiły systemowy charakter poświęcimy im trochę miejsca. Atomowe przekształcenia były nami obserwowane również przy stosunkowo małych energiach. Jeśli wziąć stop, miedzi i fosforu, w takiej proporcji, żeby po dodaniu do niego aluminium otrzymać następującą proporcję komponentów Cu-60%, Al-28%, P-12%, to przy dodawaniu aluminium następuje samozagęszczenie stopu.W procesie samozagęszczenia fosfor podlega transmutacji. Od niego odrywa się proton i on przekształca się w krzem. To przekształcenie jest początkiem przekształcenia innych atomów. W naszym przykładzie, analiza spektrograficzna pokazuje cały szereg pierwiastków: Na, K, Ca, Ti, Fe, Ge, Se, i Mo.Jesteśmy przekonani, że sód powstaje z aluminium na drodze oderwania od tego ostatniego cząsteczki alfa: Na¹¹ = Al¹³ – He² Wapń powstaje z miedzi kosztem oderwania od niej fluoru: Ca²⁰ = Cu²⁹ – F⁹ Jeśli od wapnia oderwać wodór to on przekształci się w potas. K¹⁹ = Ca²⁰ – H¹ Zelazo może powstawać z połączenia dwóch atomów aluminium i dwóch neutronów, a molibden z połączenia trzech atomów krzemu Z naszych badań wynika, że stop miedzi, fosforu i aluminium stwarza najbardziej sprzyjające warunki dla atomowych transformacji. W stopie tym, fosfor staje sie najbardziej czułym na takie przekształcenia i łatwo traci deuter, przekształcając się w krzem.Swobodny deuter nabiera dużą szybkość i swoimi udarami zmusza inne atomy do wchodzenia w reakcję transmutacji.
Poniżej diagram przedstawiający przejście stopu miedzi i aluminium w drugie pierwiastki. Otrzymano Na, K, Ca, Ti, Fe, Ge, Se, i Mo.Powyższy eksperyment był powtórzony, ale tym razem do stopu dodano dodatkowo chlorek potasu. Na diagramie (spektrogram) dostrzeżono wiele nowych pierwiastków: Li, Mg, Si, Ca; Fe, Ni, Zn, Sr, In, Eu i niektóre ciężkie pierwiastki, np. iryd.Cynk powstaje z miedzi za rachunek przyłączenia do niej atomu deuteru Zn³⁰= Cu²⁹+ D¹ Z cynku i potasu powstaje ind: In⁴⁹ = Zn³⁰ + K¹⁹ Zelazo i nikiel powstają jako quasi-molekuły aluminium i krzemu Fe²⁶ = 2Al¹³ Ni²⁸ = 2Si¹⁴Jeśli do indu przyłączyć żelazo i nikiel to powstają renium i iryd: Re⁷⁵= In⁴⁹+ Fe²⁶ Ir⁷⁷= In⁴⁹+ Ni²⁸Zwracamy uwagę na interesującą właściwość – za rachunek transmutacji fosforu powstają atomy z masą większą niż masa fosforu.Eksperyment ten został nami powtórzony, ale do stopu dodano dodatkowo cynk (ok.20% do ogólnej masy). Dostrzeżono powstanie całego szeregu nowych pierwiastków: Na, Mg, Si, Ca, Sc(AlOH), In, InO (Cs), InOH (Cs), InNa (La), InAl (Pr), Gd, Tb, Lu, Hf, Ir, IrC, Tl.Skand powstaje z wapnia na drodze przyłączenia do niego deuteru:Sc²¹= Ca²⁰+ D¹Cez ma możliwość powstać z połączenia cynku, sodu i krzemu:Cs⁵⁵= Zn³⁰+ Na¹¹+ Si¹⁴Drugie pierwiastki powstają w analogiczny sposób. Wypada podkreślić, że jądrowe przekształcenia zachodzą wyłącznie kosztem energii rozszczepienia jąder fosforu, cynku i chloru. Potwierdza ten fakt znikanie tych pierwiastków z środowiska reakcji.Zauważono, że wprowadzenie cynku do stopu fosforku wzmocniło procesy wydzielenia energii, przez co ilość ciężkich pierwiastków znacznie wzrasta, a to oznacza, że para metal-niemetal ma wybiórcze parametry.Ilościowy przebieg reakcji w ostatnim eksperymencie nie zadowalał nas (trudno byłoby wykorzystać te reakcje na praktyce) i dlatego podjęto decyzję o dodaniu do stopu atomów jodu.W odróżnieniu od poprzedniego eksperymentu do środowiska reakcji wprowadzono jodek potasu zamiast chlorku potasu. Spektrogram pokazał (patrz niżej), że po zakończeniu reakcji transmutacji stwierdzono obecność następujących pierwiastków: Li, Na, Mg, Si, Ca, Sc, Fe, Ni, Ge, As, Se, Pd, Ag, Sn, Sb, Te, Cs, Pm, Tb, Hf, Os, Ir.German powtaje z połączenia atomu miedzi i atomu litu: Ge³²= Cu²⁹+ Li³ Palad pojawia się gdy atom germanu łączy się z atomem krzemu: Pd⁴⁶= Ge³²+ Si¹⁴ Srebro powstaje z paladu po przyłączeniu się do niego deuteru: Ag⁴⁷= Pd⁴⁶+ D¹ Iryd to nic innego jak rezultat reakcji atomu srebra i cynku: Ir⁷⁷= Ag⁴⁷+ Zn³⁰ Fosfor, cynk i jod praktycznie całkowicie uległy rozkładowiWprowadzenie do fosforowego modelu atomów jodu wzmacnia przebieg reakcji transmutacji. Jod tracąc proton przekształca się w tellur. Jon telluru, posiadając znaczną aktywność ma zdolność do przyłączania do siebie drugich atomów. Dzięki wykonaniu ogromnej naukowej pracy, fragment której pokazaliśmy w tym krótkim opracowaniu, osiągnęliśmy wiedzę i doświadczenie pozwalające napisać, że jesteśmy w stanie: 1. produkować izostery, w pierwszym rzędzie krzemu, na skalę przemysłową.2. produkować, w skali przemysłowej, ekologicznie czystą energię wykorzystując do tego chemiczne reakcje jądrowe (reakcje transmutacji) i nowe, niewyczerpalne paliwa, np.:Zr⁴⁰ + 2O⁸ = Kr³⁶ + 2Ne¹⁰ + e1 = Ge³² + 2Mg¹² + e2 = Ni²⁸ + 2Si¹⁴ +e3gdzie: e1, e2 i e3 – energia wydzielona w reakcji transmutacji Nie posiadając żadnych źródeł finansowania, całą swoją energię poświęcaliśmy badaniom podstawowym, gdyż zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że jakiekolwiek wątpliwości w rozumieniu zjawisk, które badamy, nie pozwolą nam osiągnąć efektywnych rezultatów w sferze wykorzystania zdobytej wiedzy.Obecnie, po zdobyciu doświadczenia pozwalającego nam projektować rezultaty swoich eksperymentów, możemy przejść do etapu ich wdrożenia.Pierwsze, skromne eksperymenty w zakresie przydatności izosterów krzemu dla praktycznego ich wykorzystania pozwalają nam wyrazić przypuszczenie, że ludzkość może otrzymać materiał, który znajdzie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu i sferach ludzkiej działalności. 1. Elektronika, optyka, precyzyjna mechanika i jubilerstwo, obróbka kamieni:Pasty do polerowania i suspensje dla precyzyjnej obróbki mikrokraształów diamentów, szafirów, krzemu, płytek i matryc półprzewodnikowych materiałów, optycznych wyrobów ze szkła, z kwarcu, sitalu, jubilerskich wyrobów (chropowatość nie więcej niż 2 nm)2. Obróbka metali i ceramicznych materiałów:ścierne wykończeniowo-polerujące proszki, suspensje i pasty dla precyzyjnej obróbki detali wykonanych z konstrukcyjnych, instrumentalnych i specjalnych stopów, metalokompozytów, ceramiki i innych trudno poddających się obróbce materiałów3. Obróbka metali:dodatek do technicznych smarów zmniejszający tarcie, smary dla procesów matrycowania i ciągnienia, zimnej i gorącej obróbki metalów metodą tłoczenia, dodatek do smarująco-ochładzających kompozycji w procesie cięcia4. Przemysł maszynowy, motoryzacyjny i przeróbki ropy naftowej:zmniejszający tarcie dodatek do transmisyjnych i motornych olejów5. Chemia polimerów i produkcja gum technicznychaktywny napełniacz kompozytowych polimerów, ułatwiający powstawanie regularnych trójwymiarowych struktur i znacznie zwiększający wytrzymałość, odporność na ścieranie, termiczną, radiacyjną i chemiczną stabilność6. Elektronika:Prasowanie (ściskanie – zmniejszanie rozmiarów) tego materiału pozwoliło otrzymać pryncypialnie nowe typy podobnych do diamentu ceramicznych materiałów, otrzymano jednorodny, mało porowaty materiał (R=10¹⁴-10¹⁶ Om/cm², ε = 6-8, tgΔ =10²-10³), będący efektywnym ciepłoprzewodzącym podłożem. Diamentowa ceramika na osnowie izosterów krzemu to pasywne i aktywne elementy radioelektronicznej techniki.7. Medycyna i biologiaSuper efektywne sorbenty, immunostabilizatory aktywnych substancji, substrakt, przyśpieszający dojrzewanie sztampów mikroorganizmów, transport antyciał do części organizmów porażonych rakowymi klatkami. Materiał ten może być wykorzystany lampach elektrycznych zamiast wolframu, w wysokotemperaturowych tranzystorach i tyrystorach, w jakości elektrody. On ma przewodność srebra. Może być wykorzystany do pokrycia wolframowej lub molibdenowej nici, w celu ochrony ich od tlenu i oddawania ciepła. W takim przypadku istnieje możliwość wyprodukowania lamp elektrycznych bez balonu. Krzem diamentowy może znaleźć zastosowanie w wysokoefektywnych smarujących materiałach. Wprowadzenie ułamka procenta tego krzemu do oleju smarowego pozwala zwiększyć wytrzymałość pracujących mechanizmów na ścieranie conajmniej o jeden rząd.Wprowadzenie krzemu diamentowego do różnych farb i lakierów daje możliwość znacznie osłabić ich przewodność cieplną.Stop aluminium i krzemu, zbrojony tym materiałem, nabiera twardość bliską korundu. On doskonale tnie szkło, ale przy tym poddaje się obróbce tak jak zwykły stop.Zelazo zbrojone krzemem diamentowym ma lepsze magnetyczne i inne charakterystyki, a miedź – staje się niezwykle pięknym jubilerskim materiałem.Kryształ i porcelana, napełnione krzemem diamentowym mają niezwykłe zabarwienie.