Przez przypadek trafiłem na tekst (notatkę) i dyskusję poświęconą wzorowi E = m*c^2 i jego wyprowadzeniu.
Notatkę sporządził bloger o podejrzanym, szwabsko brzmiącym nicku (nie wróżącym nic dobrego), a udział w dyskusji przyjmowali nawet tacy komentatorzy, którym klawiatura wyraźnie "zajada" (np: mhgmhg).
Może przeszedłbym mimochodem, nie zatrzymując się nawet na krótki wypoczynek, żeby mi żadne jabłko nie spadło na łeb (lub na garb), ale deklaracja wstępna uczyniona autorem notatki była tak sensacyjna, że aż otworzyłem pysk że ździwienia.
Pierwszy raz w moim życiu znalazł się ktoś, kto podjął heroiczną decyzję przedstawienia pod publiczny osąd specyficzną "literaturę" poświęconą temu problemowi.
Co miało być takie sensacyjne, zapyta ktoś?
Literatura miała być w języku polskim, a więc moim ojczystym i rekomendacje tej literaturze miał dać człowiek deklarujący się fizycznym (a może fizykalnym hi!hi!) pracownikiem naukowym.
Już się domyślacie co zrobiłem? Oczywiście! Przerwałem czytanie notatki i poszukałem wykazu tej odpowiedniej literatury w języku polskim.
Nie będę was dalej dręczył. Jeśli ktoś zapomniał lub nie wiedział, jakim powinien być (jeśli jeszcze nie jest) język polski, niech przeczyta ten wykaz:
Literatura
[1]A.Einstein,Ist die Traegheit eines Koerpers von seinen Energieinhalt abhanging?,Ann.Phys.1905,18,s.639-641
[2]A.Einstein,Elementary Derywation of the Equivalence of Mass and Energy.Bull.Amer.Math.Soc.,1935,61,N 4,s.223-230
[3] A.Einstein,Demonstration elementaire de l’equivalence de la masse et de l’energie,w prac.zb.:”Conceptions scientifiques morales et sociales,Paris,!952
[4] M.Born, Einstein’s Theory Of Relativity, N Y.,1962,rozdz. 6.1
Przełknąłem z bólem serca tą pierwszą manipulację (a było to dopiero trzecie zdanie w notatce) i postanowiłem poczytać dalej, licząc na to, że autor po prostu zażartował.
Tak się składa, że wiedziałem, iż niejaki Einstein już w 1905 roku przedstawił publicznie swój słynny wzór, więc proszę sobie wyobrazić moje zdumienie, gdy przeczytałem, że autor będzie mi wciskać jakieś trzecie wyprowadzenie, w którym jeszcze do tego ktoś babrał, zamiast pokazać to wyprowadzenie z 1905 r.
Dziewicze! Jeszcze cnotą pachnące. Prawie Eisnteinowskie!
A tu kolejna niespodzianka i to nie z takich przeciętnych. Dowód to trzeci, z 1952 roku, w którym pogrzebał się każdy komu nie leń, do czego i autor notatki przyznaje się bez bicia.
Mój zapał zdecydowanie ostygł, ale ... czego się nie robi dla nauki? Na jakie ofiary człowiek pójdzie, żeby tylko nie pozostać spragnionym wielbłądem?
Czytam dalej. Wydawało się, że decyzja była uzasadniona i cytowana poniżej deklaracja autora była dla moich oczu i uszu (ze ździwienia przeczytałem to zdanie kilka razy na głos) "balsamem na rany":
"Jeżeli nie chcemy zamieniać nauczania fizyki na nauczanie matematyki(a powinniśmy nie chcieć !),to jasne wypunktowanie praw fizyki z jakich będziemy korzystać w postępowaniu dowodzącym, jest niesłychanie ważne."
Ale nie tu to było. Pierwsze zdanie (jak wszystko co pierwsze, którego nie z czym porównać) opisujące eksperyment, okazało się "neutralne":
"W eksperymencie pomyślanym, mamy długą rurę, na końcu której są dwa ciała identyczne oznaczone literami A,B."
ale już następne, a więc dopiero drugie w opisie eksperymentu:
"Na początku ciało A posiada pewien nadmiar energii E w stosunku do ciała B i ten nadmiar emituje w postaci kwantów promieniowania elektromagnetycznego(widzialnego lub nie) wyłącznie w kierunku ciała B."
jest manipulacją, nazwaną przez jeszcze jednego tuza polskiej nauki z profesorskim tytułem (nie, nie z góralstwa! z fizyki) KŁAMSTWEM i do tego karalnym.
Kwiat naukowego komentatorstwa i blogerstwa czytał tą notatkę i nikomu nie przyszło do głowy, że termin "dwa identyczne ciała" nie dopuszcza tego, żeby jedno z tych ciał miało inną (wyższą) energię.
Po co ta manipulacja autorowi notatki?
Jemu ona nie jest potrzebna, ale bez niej nie będzie miał "odrzutu", czyli kolejnej manipulacji, gdyż logicznym jest pytanie: jak on chce wywołać "odrzut" jeśli emituje z ciała A do ciała B, jakiś hipotetyczny twór bez masy.
Może i to bym przełknął milcząc, jak ryba połykająca haczyk (chociaż staraola jednoznacznie pokazała kolesiom fizykom ich degrengoladę umysłową), ale jak widzę, gdy profesor fizyki raczy swoich czytelników takimi perełkami (cytuję poniżej), to nie tylko szczęka i ręce opadają:
"Dowód oparty jest na trzech twierdzeniach (lub prawach)."
Musiałem sobie powiedzieć STOP! STOP! STOP! Jeszcze raz się okazało, że na hrabiowskim lub żydowskim stole "pojeść" może tylko kura.
Wniosek: jeszcze jedna okazja sprowadzenia mnie na jedynie słuszną "tropinkę prawdy" spaliła na panewce.
A o komentatorach zapomniałem? Nie, ale nie będę chwalił Prof. A. Jadczyka za rozsądne i wyważone komentarze, gdyż będzie myślał, że mu świnię podstawiam. :)
Komentarze
Pokaż komentarze