Na blogu naszego kolegi, Krzysztofa J. Wojtasa ukazała się bardzo ważna społecznie notatka.
http://kjwojtas.salon24.pl/index.html
Moja reakcja była zasygnalizowana wcześniej (ot robota dla kabalistów, astrologów i innych ornitologów – wyjaśnić jak to jest możliwe) i zawierała się w słowach "Bo za Ojczyznę wstyd!", które zamienię w najbliższe godziny w sygnalizowaną notatkę, ale cytowany niżej fragment, pochodzący z komentarza inspiratora notatki naszego kolegi, Michała St. de Zieleśkiewicza, obudził we mnie zwierza i odwlókł na boczny tor.
Cóż tam! Widocznie tak miało być.
"Nigdy nie umiałem robić wina, wódki własnym sumptem i nie pozwoliłem na te zabawy innym. W Polsce jest karalne a za komuny groziło to poważnymi sankcjami."
http://kjwojtas.salon24.pl/index.html#comment_1488002
Kto by kiedyś pomyślał, że w Polsce zabraknie alkoholu w sklepach. Gdy w latach 80-tych zeszłego wieku, zaczynało brakować wszystkiego, to ludzie w głos żartowali, że może nawet zabraknąć węgla w polskich kopalniach, może Bałtyk wyschnąć, ale wódki nie zabraknie.
Jak grom z jasnego nieba, wszyscy menele (to o sobie) odebrali informację, że wódka będzie tylko na kartki. Było wiadomo, że ludzie zaczną pędzić bimber i skutki długo nie kazały na siebie czekać.
Gdzie nie stół, tam samogon, którego ja nie znosiłem, a odmówić nie umiałem (dlatego "menel" przyjąłem ze spokojem, przyjacielu TzK – piło się, oj jak się kiedyś piło. Głupio i bez umiaru!!!).
Gdy któregoś dnia przyniesiono mi surowiec na bimber (starą, "dojrzałą" melasę – cysternę (!) której, ktoś zgubił na torach) to stanąłem przed większym dylematem niż dzisiaj, stojąc przed wami ze "swoim" elektrino.
Jestem chemikiem i to był test na moją wiarygodność.
Miałem zrobić wódkę. Co tam wódkę! Produkt miał być lepszy niż najlepsza wódka sprzedawana na kartki. Ona miała być mocna i subtelna, a co najważniejsze – nie mogło od niej "jechać" żadnym odorem buraków, drożdży i wszystkiego innego, na co ja zawsze się skarżyłem będąc w gościach.
Jak to ujął kolega KJW "Każdy blogowicz, któremu tradycja grunwaldzka jest droga, wie o co chodzi", więc tym bardziej blogowiczowi, który w paszporcie, w rubryce - miejsce urodzenia - ma wpisane Malbork (pokorny sługa).
Czego ludzie nie wyczyniali dla osiągnięcia jakiego, takiego efektu. Chleb, węgiel aktywny, wapno, karbid, cebula, orzechy włoskie, liście wiśni, chrzan, itd, itp. Dwie destylacje, trzy destylacje, drożdże winne a nie piekarnicze, Uf!!! Tak można byłoby przeliczać całą noc, ale ja jestem chemik, a jak zauważył kolega Michał "za komuny groziło to poważnymi sankcjami".
I od tych "sankcji" zaczęła się moja organizacyjna robota.
Problem to był jeden, ale jak się później okazało – poważny. Jak zorganizować proces, żeby nie wpaść w łapy milicji, a było wiadomo, że już po pierwszej degustacji, ktoś "życzliwy" doniesie.
Mieszkałem w normalnym, wielomieszkaniowym bloku (na I piętrze z XI), a więc najważniejsze było rozwiązanie problemu zapachów. Najpierw z procesu brożenia, a później z destylacji. Kto wie jak jest zbudowany taki blok mógłby się już domyśleć, jak sobie z tym poradziłem, ale dla wszystkich mogą być interesujące szczegóły.
Gdy się popatrzy na dach takiego budynku to na nim pełno "kominów" wentylacyjnych. W każdym mieszkaniu był dostęp conajmniej do dwóch i możliwość dostępu do wielu. Pod budynkiem były piwnice i to właśnie w nich zaczynały się te kanały wentylacyjne. A jak tam się zaczynały, to szły całymi "bateriami" do góry, przez wszystkie piętra.
Zaczyn na brożenie zrobiłem w worku polietylenowym po nawozach mineralnych, zawiązałem szczelnie, powiesiłem worek w szafie skonstruowanej w korytarzu przy drzwiach wejściowych, a na nim powiesiłem płaszcz zimowy, wyprowadziłem rurkę z worka i wprowadziłem ją w kanał kabla antenowego, co pozwoliło mi wyrzucić zapachy brożenia na dach.
Do destylacji używałem szybkowar – taki specjalny garnek, pracujący pod pewnym nadciśnieniem pary. Wystarczyło z niego zdjąć "zawór bezpieczeństwa" i podłączyć kolumnę rektyfikacyjną z deflegmatorem i chłodnicą. Moja kolumna miała 2,5 m, a jak się rozwydrzyłem, to w pewien moment wydłużyłem ją do 3,5 m.
Jak w bloku, w mieszkaniu o wysokości 2,5 zmieścić kolumnę rektyfikacyjną o takich wysokościach?
Bardzo prosto. Dzisiaj, gdy już wiem ze 100%-ową pewnością, że alkoholu nie będę pił do końca swego życia, mogę za darmo odkryć tajemnicę tego unikalnego wynalazku.
Wziąłem papier rysunkowy i wykonałem z niego rurkę. Tą rurkę o zmiennej średnicy i długości wkladałem do kanału wentylacyjnego, szukając optimum między średnicą i wysokością rurki, która daje się włożyć. Do tego, obliczenia z Inżynierii chemicznej, i powstał projekt unikalnej, segmentowej kolumny rektyfikacyjnej, której segmenty montowałem w swoim otworze wentylacyjnym.
Tak rosła ... nie, nie Noworoczna choinka. Tak "rosła" moja kolumna, a jej koniec wypadł tuż poniżej kratki wentylacyjnej sąsiada z góry. Podłączenia zatrzaskowe węża elastycznego zbrojonego zerżnąłem u Anglików i ... do roboty.
Nikt nigdy w Polsce nie robił tak starannie alkoholu. To było arcydzieło. Koledzy chwalili i ... nasyłali odpowiednie służby, ale te okazały się bezsilne. W końcu doszło do tego, że zamawiali u mnie wódkę, a oddawali swoje talony na wódkę państwową.
No, tu już przesadziłeś waldemarze.m – krzyknie niejeden z czytających.
Zamieniać talony na państwową wódkę na "bimber", nawet od najlepszego chemika mógłby tylko idiota. Przyznaję rację. tak postąpić mógłby tylko idiota lub ... koneser dobrych trunków!!!
A moją specjalnością był "Krupnik litewski", którego nie powstydziliby się nawet na królewskich stołach.
Przecież pamiętacie jeszcze, że jestem pszczelarzem!!!
P.S: Panie Krzysztofie! Jeśli Pana zainteresuje ciąg dalszy, tj. przepis na Krupnik – proszę dać znać!
Komentarze
Pokaż komentarze (13)