Cz.2 – Fanfary!
"- Wyczytalem ponadto na Pana blogu, ze nie podoba sie nawet Panu II zas. dynamiki Newtona: F=m*a.
Czy pozostale I i III prawo tez?"
Takimi właśnie słowami mobilizuje mnie czytelnik strony www.electrino.pl do "wyłożenia kart na stół".
http://www.electrino.pl/Forum/viewtopic.php?p=430&sid=cef0e56f5b54fafcdd384976fbc79ede#430
Lubię ten moment. Dreszczyk przebiegł przez ciało. Brydż i poker to były moje dwie pasje na studiach.
Ach co to były za noce! Nawet tabun przepięknych cyganek nie był wstanie odciągnąć mnie od stolika, na którym leżała minimum jedna talia składająca się z 52 kart.
Taką władzę miała wtedy tylko moja żona i tylko po to, żebyśmy "przerobili" kolejną porcję materiału z chemii, fizyki lub matematyki.
A inne przedmioty, zapytacie?
Ekonomia socjalizmu? Filozofia marsksistowsko-leninowska?, etc.?
Ja je miałem w małym palcu. Ja się niczego nie bałem! Ja po prostu mam talent!
Pamiętacie jeszcze chyba Jerzego Stuhra na scenie "Kabaretonu" Festiwalu Opolskiego? Nie? Przypominam:
http://pl.youtube.com/watch?v=JcDd4HNfmnU&feature=related
Pierwszy wist – i II Zasady Newtona jakby nie było!
W 1687 r. I. Newton opublikował swoje trzy Zasady odnoszące się do ciał "makro". Wcześniej, w 1609 r., Galileusz ustalił, że na powierzchni Ziemi ciała posiadają jedno, równe dla wszystkich przyśpieszenie.
Nie od rzeczy będzie wnioskować, że Newton określając pojęcie siły, wychodził z tego faktu, że siłę spoczynku ciała na powierzchni Ziemi określają dwie wielkości – masa i przyśpieszenie swobodnego spadku (przyśpieszenie Ziemskie) g:
Fg = m*g
Tą formę związku między siłą i określającymi ją wielkościami, on bez żadnych zmian rozprzestrzenił (przeniósł) na przypadek siły dynamicznej F, zamieniając tylko "g" na "a" i uzyskując:
F = m*a
gdzie: a = Dv/Dt – przyśpieszenie z jakim porusza się ciało
Niczego innego Newton nie zrobił i nie zaproponował dla opisania siły dynamicznej.
Lecz co najciekawsze i zdumiewające – niczego nowego nie zaproponowały za te lata pokolenia mechaników, a minęło już ponad 300 lat!!! Nie trzeba być Lorentzem, Einsteinem, Bohrem, Dirakiem, Schroedingerem, ani którymkolwiek z Noblistów, żeby zauważyć, że F=m*a jest tylko szczególnym przypadkiem w ruchu ciał, ponieważ istnieje ile się tylko chce przypadków, kiedy ciało porusza się ze stałą prędkością, podczas którego spełniony jest warunek: Dv/Dt = 0.W takim przypadku jedna z podstawowych Zasad mechaniki (II Zasada Newtona) przeczy sama sobie!!! Wychodzi na to, że ciało poruszające się ze stałą prędkością, odpowiednio do wzoru F=m*a, nie posiada siły, ponieważ a=0.Z drugiej jednak strony wiadomo, że takie ciało przy zderzeniu z drugim, poruszającym się z prędkością v=0, przekazuje mu przyśpieszenie, a więc chyba i siłę. Tu już nie ma miejsca na moje żarty. Pierwsze ciało przekazało drugiemu to, czego samo nie posiadało!!!Z tego wynika, że dynamiczna siła ciała "makro", jak i siła oscylatorów, powinny być określone bez udziału pojęcia "przyśpieszenie". Zanim przejdę do szczegółowej analizy i rozwiązania tego dylematu, najpierw rozwiążemy dwa warianty jednego realnego zadania wykorzystując w tym celu II Zasadę Newtona.Dane:P = 1000 KG – waga samochodu z kierowcąm = P/g = 101,37 kgs1 - droga rozpędzania samochodu od v=0 do v1s2 – droga jaką samochód przebył z prędkością v1= constv1- 80 km/h = 22,222 m*s^-1 – prędkość podróżnat1=t2 = 30 s – czas w jakim samochód przemieszcza się na odcinkach drogi s1 i s2Wyznaczyć na obydwu odcinkach:- przyśpieszenia "a";- moment pędu "p";- siłę dynamiczną F;- przebytą drogę;- pracę wykonaną przx przemieszczeniu samochodu L;- energię kinetyczną samochodu.c.d.nW tym najciekawszym miejscu przerywam, gdyż wiem, że wśród czytelników znajdzie się choć jeden taki, który zechce sam przeliczyć to zadanie, a następnie porównać swoje rozwięzanie z moim, i ... doszukać się u mnie błędu!!! :)
Komentarze
Pokaż komentarze (20)