Pełna mechanika makroświata. Cz.1

Uwaga: Zaczynam od słów, na które bardzo wielu czytelników czekało, w tym myślę że i p. Krzysztof Leski:  

W ramach Teorii Rzeczywistej Fizyki trzy Zasady Newtona uzyskały dalszy rozwój, który skończył się opracowanie Pełnej mechaniki makroświata, składającej się z dwóch części: 

1. Mechanika stykowego oddziaływania makrociał 

2. Mechanika ruchu orbitalnego. 

Co nas skłoniło do takiego podziału i na ile on jest uzasadniony?

Dla wyjaśnienia przeanalizujemy ruch samolotu wypełniającego program "Buran" (odpowiednik Space Shuttle – byłem w NASA, w Centrum Kierowania Lotami Kosmicznymi w Huston i nawet siedziałem w tym fotelu, w którym Glenn latał na Księżyc). 

Gdy samolot ("Mrija" – a na nim "Burian"),stoi na początku pasa startowego (v=0), to on granicznie silnio związany jest z powierzchnią Ziemi. Na jego punkty oporu działa ogólna siła statyczna Fg=m*g skierowana w kierunku środka Ziemi.  

Ale zaczyna się start i rozpędzanie dla wzlotu. Od momentu nabierania prędkości, ten silny związek z powierzchnią pasa startowego zaczyna się zmniejszać, przechodząc coraz aktywniej w stykowy związek z powietrzem atmosfery. W moment oderwania się kół od pasa startowego, stykowy związek między samolotem a pasem startowym kończy się i te dwa ciała przestają oddziaływać na siebie.

Od tego momentu, oddziaływanie między samolotem i drugim ciałem (powietrzem) osiąga pełny rozwój, albowiem skrzydło, opierając się na powietrze rozwija dynamiczną siłę F, większą od Fg, skierowaną przeciwnie niż ta ostatnia. 

Osiągając wysokość ok. 22 km "Mrija" zrzuca ze swoich "pleców" "Buriana", który włącza swoje silniki i kontynuuje lot z ciągłym przyśpieszeniem, a gdy osiąga pierwszą prędkość kosmiczną, staje się sputnikiem Ziemi, tracąc styk (kontakt) z przestrzenią wypełnioną powietrzem atmosferycznym. 

Od tego momentu Burian przechodzi do fazy ruchu orbitalnego, u podstaw którego leży dystancyjne oddziaływanie.

Te dwa rodzaje oddziaływań różnią się zdecydowanie między sobą i dlatego ruch wywołany każdym z nich należy analizować odrębnie. 

No, to na czym polega ta zdecydowana różnica? – zapyta pups, który już się przesiadł do rakiety. :)

Głównie na tym, że stykowe (kontaktowe) oddziaływanie dwóch makroskopowych ciał, zawsze zachodzi w obecności trzeciego, stwarzającego tło grawitacyjnego pola.

Innymi słowami: dowolna dynamiczna siła powstający przy stykowym oddziaływaniu pary ciał, zawsze jest związana z siłą grawitacji Centralnego ciała, warunkującej sztywną przestrzenną orientacją wszystkich ciał drugiego porządku. 

Inaczej niż w powyższym przypadku, ciało drugiego rzędu, znajdujące sią w orbitalnym ruchu w grawitacyjnym polu ciała centralnego (ciała pierwszego rzędu), praktycznie jest wolne od wpływu trzeciego ciała. 

Ten warunek powoduje, że ciało znajdujące się w takim ruchu, nie ma sztywnej przestrzennej orientacji, a więc uzyskuje dodatkowy stopień swobody. Ten właśnie, dodatkowy stopień swobody, kryje się w ich swobodnym wirowaniu, absolutnie nie charakterystycznym dla ciał oddziaływujących między sobą stykowo. 

Orbitalnemu ruchowi, charakterystycznemu również dla mikroświata, towarzyszą trajektornie drugiego i trzeciego rzędu, regularność obrotów i regularność wirowania, czego pozbawiona jest mechanika oddziaływania stykowego. 

Z głębokim przekonaniem twierdzimy, że ruch orbitalny jest wyższą formą ruchu w przyrodzie! 

Cdn Cz.2 Mechanika stykowego oddziaływania .

P.S.: Halo pups! A ja już w rakiecie!