Po ostrym treningu językowym w Londynie, OSA (Occupation State of America) stały przedemną "otworem". Nie obchodziłem się jeszcze całkowicie bez rąk, ale w konwersacji więcej pracował mój język niż ręce. Byłem jedynym kierowcą w naszej gupie, a więc z policją musiałem sam dochodzić do ładu, a przy okazji musiałem dla kolegów robić za tłumacza w sklepach. Dobry trening.
Jajecznica, to był drugi problem, który udało się rozwiązać po mojej myśli. Pierwszy dotyczył kawy. Na śniadanie podają taką lurę, że właściwie trudno to nazwać kawą. Szklany czajnik, o pojemności ok. 1,5 l, stał na specjalnym urządzeniu do podtrzymywania zawartości w stanie gorącym. Do niego w miarę ubywania dolewali kawę, która była przygotowywana w innym miejscu. Już podczas naszego pierwszego śniadania amerykańska obsługa nie mogła nadążyć z dolewaniem kawy do tego czajnika, gdyż ja mogłem piś hektolitry takiego napoju.
Na trzeci dzień zrozumiałem, że pomyśleli nad tym jak wybrnąć z położenia. Obok mojego miejsca ustawili dodatkowy stolik, a na nim taki sam czajnik jak dla wszystkich innych gości. Już mogłem pić ile chciałem nie przeszkadzając innym gościom, ale ... nie uniknąłem "donosicielstwa". "Poskarżyli się" w zakładzie, w którym odbywałem praktykę i było sporo śmiechu.
Coś jednak wywoyłwało widocznie moje neinaturalne reakcje, gdyż któregoś dnia podeszła do mnie Administratorka i zapytała, dlaczego ja za każdym razem tak długo zatrzymiję się przed stelażem na którym były umieszczone naczynia z różnymi potrawami, garnirami, sałatkami etc.
Wyjaśniłem jej, że szukam kartofli i mam nadzieję, że któregoś dnia one się pojawią w dowolnej postaci. Poprosiła mnie żebym jej opowiedział jak one powinny być przygotowane. Następnego dnia jak zwykle znudzonym wzrokiem omiotłem stelaż i z pustym talerzem poszedłem w stronę "nieśmiertelnych" jajek, gdy podbiegła Administratorka i zapytała, dlaczego nie wziąłem kartofli, które specjalnie dla mnie przygotowali.
Wróciłem się i od razu dostrzegłem tą nową dla oka, brązową zawartość jednego z naczyń. Z ostrożności, podejrzewając niespodziankę nałożyłem odrobinę i poszedłem do stolika. Reszta kolegów czekała na rezultat degustacji.
Po mojej minie chyba było widać, że mam "niebo w gębie", gdyż zanim przełknąłem te kilka żyżek, które miałem na talerzu oni już siedzieli za stołem, a przed każdym z nich stał talerz na którym była góra z kartofli.
Nigdy nie powiedzieli mi jak oni to robią, ale tego lata to był hit sezonu. W hotelu, oprócz nas, Polaków, byli goście z Niemiec, Bułgarii Rumunii, Jugosławii, Italii, Japonii i Chin. Wszyscy okazali się amatorami tej potrawy.
Jeszcze dwa kuriozalne przypadki były związane z moim pobytemw tym hotelu. Uratowałem życie dwóm osobom i co ciekawe, będąc w Ameryce uratowałem życie przedstawicielom czarnej i żółtej rasy. A było to tak:
Którejś niedzieli wstałem bardzo wcześnie i wyszedłem na terrasę. Mieszkałem na piętrze. Hotel miał kształt kwadratu bez jednego boku a w środku tego kwadratu był basen. Po mojej lewej ręce zobaczyłem na terrasie japoneczkę, który chyba wzięła prysznic, gdyż stała na terrasie i rozczesywała długie, ciemne włosy.
Wzdłuż ogrodzenia basenu przemieszczał się pracownik hotelu, który sprzątał terytorię. Nagle zobaczyłem maleńkiego japończyka, który zmierzał powoli, ale stanowczo w stronę wejścia na basen. Decyzja była szybka i jednoznaczna. Sprintem na dół i na basen licząc na to, że nawet jak on wpadnie do wody, to ja bardzo szybko go z tej wody wyciągnę.
Gdy wyskoczyłem zza rogu on już był na basenie i widocznie w ten moment zobaczyła go matka, gdyż rozległ się straszny krzyk. Nie wiem co się stało. Czy przestraszył go ten krzyk, czy po prostu pośliznął się, ale gdy wbiegałem w wejście na basen on był już w wodzie. Basen był długi, ale nie na tyle, żebym po sekundach nie miał go w rękach.
Wyciągnąłem go na brzeg basenu i zastosowałem sztuczne oddychanie. Szybko doszedł do siebie. Po chwili przybiegła matka i przyjechała karetka 911. Okazało się, że on ma sześć lat iwyszedł z pokoju wtedy, gdy jego mama była w łazience.
Druga uratowana osoba, to Murzyneczka która miała 12 lat i przyszła na basen z grupó pod opieką wychowawcy. Jak w sam raz na basenie był tłok, więc jak przybyła jeszcze ta grupa to wyszedłem na brzeg. Siadłem blisko brzegu i ... przyglądałem się zachowaniu właśnie tej grupy.
Dzieci jak dzieci. Dużo szumu! Dużo piany i wzajemnego polewania się. To jedna głowa, to druga znikały pdo wodą i wyłaniały się niespodziewanie w drugich miejscach. Trwało to ok 15 minut, ale nagle moj mózg odnotował, że jedna Murzyneczka coś długo nie wypływa. Krzyknąłem do kolegów, żeby pomogli mi opróżnić pewną przestrzeń basenu, a sam skoczyłem do basenu i zanurkowałem.
Ona leżała na dnie, a jej koledzy i koleżanki obijali się o nią nogami, ale nie kojarzyli tego co się dzieje. Gdy ją wyciągnąłem nad wodę, to ich opiekunka błyskawicznie zorientowała się o co chodzi i zaczęła mi torować drogę do brzegu basenu. Podałem ją mojemu koledze, a on przeprowadził akcję reanimacyjną. Skuteczną!!!
Ostatnie Kuriozum miało miejsce podczas oficjalnej pożegnalnej, między narodowej kolacji, którą koncern wydał w największym budynku Baton Rouge - Pałacu Lodowym.
Nie miałem tego dnia humoru. Do tego spóźniłem się na sam początek, więc nie miałem wyboru – posadzili mnie na końcu stołu. Miało to swoje zalety, gdyż ja paliłem jak parowóz, a siedząc na końcu stołu mogłem niespostrzeżenbie wymykać się z Sali.
Długo nic nie nakładem, więc w końcu podszedł do mnie szef oficjantów i zapytał dlaczego nic nie nakładam. Odpowiedziałem jak zwykle prawdziwie: Nie ma ziemniaków, to nie ma co jeść.
Podszedł do szefa koncernu i coś tam jemu i jego żonie szeptał na ucho. Zobaczyłem pozytywny ruch głową i szef oficjantów zniknął z Sali. Gdzieś tak po ok. 45 minutach wnieśli do Sali jeszcze jedną tacę, a na niej ... jajko w folii aluminiowej (tak myślałem).
"Jajko" przestawiono na mój talerz i szef oficjantów zarekomendował mi do tego dania sos pod nazwą "Tysiąc dolarów". Gdy rozwinąłem folię oczom moim ukazał się ziemniak. To chyba był mutant! Musiał ważyć ok kilograma, ale był przygotowany wyśmienicie. Był puszysty jak wata cukrowa, sypki jak tylko sypkie mogą być dobre ziemniaki i z tym sosem tworzył parę jakiej nie powstydziłby się żaden stół.
Wspomniałem o nim, gdyż miał kształt jajka i byłby doskonałym elementem mojego eksperymentu z jajkami.
Oto właściwe pytanie do AD:
Powiedzmy, że mamy jajko surowe w kształcie kuli. Zaznaczamy na nim jakiś punkt. Gotujemy, a po wystudzeniu rozkręcamy. Mierzymy prędkość liniową tego punktu. Jaką wielkość musiałoby mieć surowe jajko na którym moglibyśmy zaznaczyć punkt o takiejs amej prędkości liniowej, jak na jajku ugotowanym?
Komentarze
Pokaż komentarze (7)