Rozmowa z mądrym człowiekiem!

Podchodzę dzisiaj rano do łazienki i przez otwarte drzwi widzę, że córka stoi przed lustrem i czyni ostatnie poprawki przy włosach.

Ruchem głowy pokazała mi, że mogę wejść, a ponieważ ja chciałem przed wyjazdem umyć zęby i to nie kolidowało przestrzennie z tym co robiła córka, więc wszedłem i skierowałem swoje kroki do umywalnika.

Gdy już straciłem córkę z oczu (była z boku, ale za moimi plecami), to usłyszałem, że ona coś mówi, ale nie zrozumiałem co.

Zatrzymałem się w pół kroku, odwróciłem do niej głowę i spytałem:

Słucham?

Na co ona, nie przerywając manipulacji przy włosach odpowiedziała:

Ja tylko tak do siebie.

I po wytrzymaniu teatralnej pauzy, nie przerywając manipulacji przy włosach, koncentrując wzrok na swoim odbiciu w lustrze, dodała:

Przyjemnie jest pogadać czasami z mądrym człowiekiem.

Morał 1: tak my sobie gadamy, i gadamy, i gadamy, ....

Morał 2: od razu widać, że to moja szkoła, a ponieważ nie jest moją biologiczną córką, więc teza Hazelharda o wyższości materiału genetycznego bierze w łeb!