... próba znalezienia odpowiedzi na pytanie "DLACZEGO jest tak źle, jeśli jest tak dobrze?".
Do tych wynurzeń skłoniły mnie dwie wypowiedzi Salonowych "Tuzów" sfery Nauki: TzK i Hazelharda.
Pierwszy powiedział: Pan ocenia, ze ja mam IQ maksimum 50 -- a ja. prosze Pana, byłem laureatem Olimpiady Fizycznej, mam magistra i jeszcze na dodatek doktorat z ffizyki, ...
A drugi: W trakcie edukacji matematycznej młodzi ludzie tracą chęć myślenia i wolą rozwiązywać bezmyślnie układ równań według szablonu, niż najpierw ułożyć ten układ rozwiązując zadanie tekstowe.
Też byłem młody, też chodziłem do szkoły, chociaż z tym chodzeniem to się napewno różniliśmy i tak się złożyło, że gdy byłem w 7-mej klasie, nauczyciel matematykii (Kierownik Szkoły) ogłosił, że prosi o pozostanie kilku uczniów (wymienił z nazwiska), a reszta jest wolna i może iść do domu.
Okazało się, że Szkoła ma przeprowadzić eliminacje do OM i zgłosić swojego kandydata do wydziału Oświaty, dla zakwalifikowania na szczebel powiatowy.
Zdziwił taki pośpiech, gdyż już od tygodnia wiedziałem, że w innej szkole trwają przygotowania do pisania takiego testu.
Test jak test: Egzamin jak egzamin. Mnie nie przywykać. Rozwiązałem jak zwykle pierwszy i poszedłem do domu. Okazało się, że z naszej szkoły zakwalifikowano dwie osoby, w tym mnie. Było to dziwne, ale niczego nie można się było dowiedzieć.
Pojechaliśmy do powiatu. Za przejazd nie musieliśmy płacić, gdyż drugą zakwalikowaną osobą z naszej szkoły była córka Naczelnika Stacji Kolejowej. Jeszcze jedna osoba była uczestnikiem na tym szczeblu, ale ponieważ była córką bogatego kierownika zakładu, więc do powiatu powieźli ją samochodem.
W powiecie aż się za głowę złapałem. Tyle ludzi na raz, widziałem tylko na pochodach i w kinie. Przed samym testem pytałem Kierownika o kryteria. Odpowiedź była prosta i jednoznaczna: CZAS. Zadecyduje czas. Ten kto zrobi wszystko dobrze i w najkrótszym czasie zostanie laureatem, a ci, którzy zajmą miejsca w pierwszej piątce – jadą do województwa.
Jak zwykle zrobiłem pierwszy i wyszedłem. Za drzwiami doskoczył do mnie kierownik i zaczął nerwowo wypytywać o to, jak sobie poradziłem z jednym bardzo podchwytliwym tekstowym zadaniem. Podchwytliwym po stronie tekstu, a nie po stronie matematyki.
Gdy usłyszał jak do tego podszedłem uspokoił się, ale ... odchodząc przemamrotał pod nosem taką frazę: "ciekawe co oni z tym zrobią". Zastanowiła mnie ona, ale ... ponieważ nic mi nie mówiła, więc dałem sobie spokój z rozmyślaniami.
Minął wyznaczony czas, a moje "koleżanki" nie wychodziły. Mało tego. Już po wyznaczonam czasie do Sali w której pisaliśmy rozwiązania wprowadzono dwóch uczestników ze szkół z powiatowego miasta. Nie mogłem niczego zrozumieć, ale nie mogłem też niczego się dowiedzieć, gdyż zauważyłem, że kierownik szkoły wyraźnie stara się mnie umykać.
Podszedł do mnie dopiero wtedy, gdy ogłosili, że zapraszają wszystkich na ogłoszenie rezultatów. Odprowadził mnie na bok i konfidencjalnym głosem prosił mnie o zachowanie spokoju, gdyż ma dla mnie niezbyt przyjemną informację.
Nie jesteś w gronie laureatów OM – wyszeptał i prosił, żebym na Sali nie zadawał żadnych pytań, a on mi później wyjaśni co się stało.
Gdy ogłosili wykaz zakwalifikowanych na Olimpiadę Wojewódzką, wstałem i wyszedłem z Sali. Chciałem plunąć na to wszystko, ale nie miałem wyjścia. Bilety były u Kierownika Szkoły.
Sytuacja była głupia, gdyż każdy wychodzący, poczytywał za swój honor podejść i zapytać co się stało. Jak mogło dojść do tego, że mije koleżanki, które pisały dłużej niż wyznaczony termin jadą na OM wyższego szczebla, a mnie nie wyróżnili nawet dobrym słowem, chociaż napisałem pierwszy.
Do domu wróciliśmy w milczeniu. Ja nie pytałem, a Kierownik milczał. Na drugi dzień, lekcja matematyki zaczęła się od pytania moich kolegów o rezultaty eliminacji. Gdy usłyszeli kto przeszedł te eliminacje, a jeszzce do tego dotarło do nich, że mnie w żaden sposób nie wyróżniono, Kierownik zrobił coś takiego co jest charakterystyczne dla Jednego blogera: po prostu bezczelnie skłamał.
Powiedział, że ja nie rozwiązałem prawidłowo jedngo zadania i to zadecydowało. Nie przewidział jednego: że ja te zadania pamiętam. Wstałem podszedłem do tablicy, napisałem treść tego spornego zadania i ... zaprosiłem koleżankę, która się zakwalifikowała, do przedstawienia swojego rozwiązania, a swoje napisane na złożonej kartce papieru położyłem kierownikowi szkoły na stół.
Dziewczyna się rozpłakała, gdyż okazało się, że tego właśnie zadania nie była wstanie zrobić. Moje rozwiązanie kierownik ocenił jako prawidłowe.
Zaległa cisza! Wstałem i wyszedłem z klasy.
Tego samego dnia dowiedziałem się, że kierownik wyjaśniając nauczycielom zaistniałą sytuację powiedział: mnie kazali jemu powiedzieć, że nie pojedzie ze względu na charakter pisma, ale ja nie mogłem tego zrobić !!!
TO BYŁA OLIMPIADA Z MATEMATYKI.
Skończyła się szkoła. Przyszedł dzień pożegnania. Ostatni dzwonek. Uroczysty Apel całej Szkoły.W pewwien moment Kierownik zaczął mówić do mnie przepraszając za tą OM i ... za swój brak odwagi cywilnej. Poprosił mnie publicznie o przebaczenie i ... wręczył mi swoją własną, ufundowaną przez niego nagrodę.
To była najpiękniejsza ksążka o matematyce: LILAVATI.
Czy miałem żal do swojego NAUCZYCIELA? Tak, ale nie za to, o czym pomyśleliście.
On mi zepsuł całe wakacje. Nie rozstawałem się z książką przez 24 godziny na dobę.
Gdy byłem w trzeciej klasie Technikum mama poprosiła mnie o pomoc. Nie, nie dla niej, Dla jej pracownicy. Okazało się, że jej syna planują przenieść do szkoły specjalnej, gdyż wszystko wskazywało na to, że on trzeci raz nie przejdzie do 6-tej klasy.
Zgodziłem się nim zająć i wyznaczyłem termin pierwszych zajęć. Przyszedł mały chłopczyna, ale doskonale, proporcjonalnie zbudowany. Pokazał mi zeszyt i w książce to miejsce, które przerabiali na ostatniej lekcji. Zapytałem o zadania więc pokazał mi jakich nie rozwiązał na ostatnią lekcję.
Od tego postanowiłem zacząć. Poprosiłem, żeby się zastanowił nad jednym z nich (bardzo prostym), a asam zająłem się swoją chemią. Po jakimś czasie widzę, że nie napisał nawet jednego znaku. Na pytanie o przyczyną odpowiedział, że nie rozumie zadania, ale na pytanie uściślające odpowiedzi nie otrzymałem.
Chcąc zrozumieć, czego on nie rozumie, poprosiłem, żeby przeczytał uważnie treść zadania, ale ... na głos.
Zaległa cisza! O mały włos nie wyszedłem z siebie.
Wszystko było jasne. ON NIE UMIAŁ CZYTAC !!! Przedemną siedział Maugli. Teraz zrozumiałem skąd taka sylwetka. On uciekał na wagary, gdyż nikt się nim nie interesował i ćwiczył, ćwiczył, ćwiczył.
On potrafił cały dzień chodzić na rękach. On potrafił cały dzieś wisieć na jednej ręce na drążku. On potrafił podnieść ciężar 2 kg nad głowę jedną reką 5000 razy bez przerwy.
On tylko nie umiał czytać.
Ileż ja jemu poświęciłem czasu. Ileż ja jemu dałem serca i dobrego słowa. Jak ja jego lubiłem, a on odwdzięczał mi się tym samym.
On nigdy więcej nie był na wagarach.
W siódmej klasie on pojechał na OM szczebla powiatowego i został laureatem.
Po trzech latach mój duch pojechał do województwa na OM. W małym, ale doskonale, proporcjonalnie zbudowanym ciele.
"Zostaliśmy" laureatami.
Komentarze
Pokaż komentarze (6)