Prapoczątki elektrino

Ile już pomyj wylali na elektrino. Gdyby tą procedurą zajmowały się tylko kundle (studenty, magistranty, doktoranty), to machnąłbym ręką, uznając, że ten typ po prostu tak ma, ale nie ...

Najwięcej pomyj wylewają na elektrino profesory od czegoś, co niektórzy nazywają fizyką, a co jeden z profesorów, naruszając niepisaną "profesjonalną solidarność", nazwał w swojej notce "kloaką wszystkiego co tymczasowe, brudne i chwiejne".

Nie mogłem pojąć tego bezpardonowego ataku. Od razu stało się dla mnie jasne, że taki agresywny atak mógł nastąpić tylko od strony tych, którzy mają coś do ukrycia.

Trafiła jednak kosa na kamień. Ja jestem zbyt twardy przeciwnik dla takiej bezzębnej sfory i już ponad rok trzymam się na pławu, zmuszając atakujących paszkwilantów do popełniania coraz większej ilości błędów.

Miałem na ten temat napisać elegancką notkę, ale tych błędów zrobiło się tak dużo, że trzeba by tej sprawie poświęcić serial, a tego mi się na tym etapie nie chce.

Sprawa podłoża nie dawała mi jednak spokoju. Rozumiałem jedno: idiotów jest dużo, o czym zaświadczył Internet, ale jednak nie wszyscy są nimi, o czym świadczy na przykład, moja w nim obecność.

Gdy już ludzie zrozumieli, że materia składa się z malutkich cząstek (atomów), a w skład tych ostatnich wchodzą jeszcze mniejsze, to pozostawał krok do zrozumienia najważniejszej tajemnicy Natury: co te atomy trzyma w "kupie" w takich, a nie innych konfoguracjach.

I ten krok został zrobiony, ale ci, którzy go robili, byli pierwowzorami naszego niezapomnianego I-Sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki, który o takich działań mówił na podsumowującym rok posiedzeniu Biura Politycznego tak:

"Staliśmy nad przepaścią, ale dzięki Partii udało się nam zrobić wielki i zdecydowany krok do przodu".

Na czym polegał błąd Partii wie nawet Wałęsa, a na czym polegał błąd uczonych zajmujących się w tym czasie fizyką wiedzą nieliczni, a rozumieją jednostki.

W 1905 r. już właściwie było wiadomo, że elektron jest cząstką elemenatrną, a jego ładunek jest niepodzielny. Pozostawało znaleźć drugą cząstkę. Tą, która przenosi ładunek dodatni.

Czy uczeni mieli jakieś wskazówki dotyczące tej cząstki? Jeśli uznać, że intuicja Einsteina, dorównywała minimum mojej (o ile jej nie przewyższała) – to tak.

W pracy "Zur Elektrodynamik bewegter Korper"; von A. Einstein; Bern, Juni 1905 (Eingegaungen 30. Juni 1905.) Einstein pisał:

Zauważmy, że te rezultaty odnośnie masy są sprawiedliwe również dla neutralnych materialnych punktów, albowiem taki materialny punkt może być na drodze przyłączenia do niego dowolnie małego elektrycznego ładunku przekształcony w elektron (w naszym rozumieniu).

Na ten moment Eisntein już znał wielkość ładunku elektronu, a więc jednoznaczny wniosek z tego zdania brzmi tak: ten dowolnie mały ładunek, który tak radykalnie zmieniał własności metrialnego punktu mógł być tylko przeciwnego znaku niż ładunek elektronu.

Od tego momentu nauka powinna się była skupić na poszukiwaniu bardzo małego dodatniego ładunku. Czy była wskazówka jakiego? Oczywiście, że tak i tą wskazówką było istnienie materii.

Ten ładunek musiał być mniejszy od ładunku elektronu, ale musiał spełniać warunek krotności:

q(-) = q(+) * x

gdzie: "x" liczba naturalna za wyjątkiem "0" (zera)

Tylko w takim przypadku mogła powstać materia i w procesie tym Stwórca nie był zmuszony używać jakiś dodatkowych substancji klejących (gluonów), tak jak to sugerował TzK dla neutronu Bazijewa.

Co się w rzeczywistości stało?

Drugi raz do wydarzeń historii przyłożył swoją rękę Rutherford, ale tym razem towarzyszył mu holenderski fizyk Antonius van den Broek, który postawił śmiałą hipotezę, że numer kolejny pierwiastka w układzie okresowym – liczba atomowa – oznacza ilość jednostek ładunku elektrycznego w jądrze atomowym.

Kto potwierdził tą tezę? Oczywiście ten, który dokonał tej fatalnej interpretacji eksperymentu z bombardowaniem folii złota cząstkami alfa, czyli Rutherford.

Skąd jednak mógł Rutherford wiedzieć, że odbiciu od folii złota podlegają tylko takie cząsteczki, których szybkość nabiegania na folię jest mniejsza od wartości

v = 4,716*10^4 m*s^-1 i nie zależy od modelu budowy atomu.

Wniosek: Prawidłowe czytanie i rzetelna interpretacja oryginalnych prac najwybitniejszych uczonych XX wieku da ludzkości jeszcze wiele zaskakujących odpowiedzi na pytania, których nam w upor nie pozwalają postawić ci, którzy grabią cały fundusz nauki dla budowy swoich absurdalnych zabawek (akceleratory, ITER, LHC).

Odkrycie elektrino, przewidziane Eisnteinem i Planckiem, a dokonane Prof. D. Bazijewem, jest tego najlepszym dowodem.