Dali się w ciągu tego roku poznać jak chamy, jełopy, szutniki ala lwowski menel, trąby propagandowe szwabskiej kultury, etc. O kim idzie rzecz? O Profesorach. Nie będę dodawał, że od fizyki, gdyż jestem już święcie przekonany, że ten stan tak ma i nic już się temu nie zaradzi.
Dzisiaj okazało się jednak, że dane mi będzie poznać jeszcze jeden typ profesora – "ździwoląg pospolity".
To jest taki typ, który się dziwi, chociać mógłby już wyciągać wnioski, ale ... po kolei!
W styczniu tego roku z wielką przyjemnością czytałem notkę Eine poświęconą dyskredytacji Margo. Och jak ona mi się podobała. A jak podobał mi się chór kundli, które wraz z autorem wyły do nieba, wzywając gromy na głowę tej interesującej kobiety.
Cóż było takie przyjemne spytacie? Pełna świadomość, że autor sam się podstawi ze swoimi poglądami i w kontekście wypowiedzi Margo jego frazy będą absolutnym bełkotem na miarę, jak to u nas mówią "Wsielennej".
Oto fragment wypowiedzi, po której facet, jakby miał krztynę honoru, sam zamknąłby drzwi z drugiej strony:
Nie istnieje bowiem naoczne przedstawienie ( w sensie określonym przez Brentano) obiektów kwantowych, nie jest możliwy ogląd wyobrażeniowy ich zachowania. Czy można naocznie wyobrazić sobie skwantowany spin dowolnego fermionu albo gaz bozonowy w strumieniu światła?
Jeśli ktoś mówi ,że tak, to znaczy że jego ogląd wyobrażeniowy nie ma nic wspólnego merytorycznie z danym układem kwantowym.
Nawet filozofowie dali sobie spokój z podejmowaniem wysiłku określenia ontologii tej rzeczywistości.
Czy i jak istnieje elektron? Neutron? Proton? Fotony?
Elektron istnieje, ale w bardzo dziwny sposób. Tak dziwny, że zaczyna nas zwodzić język, którym posługujemy się od niepamiętnych czasów.
Musimy zrewidować sensy takich słów jak np. : tożsamość, identyczność, nierozróżnialność, własność lub cecha itd., itd. Powinienem powiedzieć, że w przyrodzie istnieje tylko jeden elektron, jeden proton, jeden neutron.
Zazwyczaj mamy do czynienia z kopiami tego jednego elektronu ! Elektron, sam w sobie, chyba nie istnieje. Nawet ten jeden. Istnieją dla nas tylko stany czegoś bardzo tajemniczego, dualnego, zależnie od “spojrzenia” (eksperymentu).
Dla nas istnieje tylko i wyłącznie funkcja falowa elektronu. A bezpośrednio, dostępna w pomiarze wielkość, to kwadrat modułu funkcji falowej.
Nie umknęło to uwadze żadnemu zdrowomyślącemu człowiekowi, więc należało oczekiwać jakiś ciekawych reakcji. I one nastąpiły w postaci komentarza Prof. Jadczyka, cytuję:
Jak ja mierzę długość ołówka, to bezpośrednio dostępna w pomiarze jest linijka a nie funkcja falowa. Funkcji falowej nigdy nie dotykałem, no nie udało się, choć próbowałem ją kilka razy schwytać. Wywijała mi się pewnie dlatego, że ona mieszka w przestrzeni 3-N wymiarowej a ja tylko w 3-wymiarowej.
Wszystko jasne? Jestem pewien, że tak, ale znając autora tego kazusu o "pomiarze kwadratu modułu funkcji falowej" można się spodziewać dzikich reakcji, więc ja tą notką, chcę złagodzić potencjalny brutalny atak proszwabskiego propagatora durnych ideii.
Gdyby Pan, Panie Profesorze Jadczyk, łapał tą funkcję falową mając na palcach prezerwatywy marki "Dasein", zaprojektowane przez Martina Heideggera, to nie tylko mógłbyś Pan pomacać obłości tej fukcji , ale i pokusić się do spowodowania jej szczytowania, a to wprowadziłoby Pana w tajemniczy świat jej kwadratu!!!
Komentarze
Pokaż komentarze