O nieprzechodzeniu przechodzącego

Zaległość pierwsza

Różne toczyły się ostatnim roku dyskusje. Ich cel był jeden – zdyskredytować Bazijewa i Mordkowicza, a tym samym wybić elektrino z głów potencjalnych czytelników.

Jakaś absurdalna irracjonalność kierowała tymi, którzy wyznaczyli sobie taki cel. Da się ją porównać tylko z "profilaktyczną" nienawiścią ludzi przez KGB (stąd moje zaniepokojenie spotkaniem Kaczyńskiego z Saakaszwili na granicy z FR – przypominam: Dzierżyński + Stalin), i "seryjną" nienawiścią całych narodów przez szwabskich degeneratów z NSDAP, wychowanych na płodach najwyższej kultury i filozofii XIX-go i XX-go wieków.

Ja byłem zawsze na "straconych" pozycjach, gdyż przeciwko sobie miałem nie tylko liderów sfory. "Ugryźć" starał się każdy, komu nie leń, w tym nawet pudle i pinczerki.

Na wiele pytań nie padło odpowiedzi, ale o ile dla przedstawicieli klasycznej "fizyki" jest to standart zachowania, o tyle brak odpowiedzi z mojej strony ma głębokie uzasadnienie:

- pytanie jest sformułowane w taki sposób, żeby na niego nie istniała odpowiedź poza pewnymi kanonami słownictwa i terminologii;

- odpowiedź wymaga całego wykładu, a na to nie mogę sobie obecnie pozwolić.

Jedna z takich spornych kwestii to struktura światła, jego fizyczna budowa i wynikające stąd własności.

W toku różnych dyskusji każdy mógł się przekonać, że dla pola magnetycznego metal czy beton nie jest przeszkodą, a pole wytworzone ładunkiem kpi sobie z wszelkich przeszkód.

W tej sytuacji naturalnym chyba jest zapytać: Dlaczego w tej sytuacji cienka folia metalowa nie przepuszcza światła? (jak to sugerował TzK). Przecież światło według klasycznej fizyki jest falą elektromagnetyczną, więc co stanowi dla niego taką przeszkodę?

Otrzymałem odpowiedź, ale nie wyczerpującą wszystkie wątpliwości, cytuję:

Uswiadomiłem sobie, że nie odpowiedziałem na Pańskie pytanie dotyczące nieprzechodzenia fali elektromagnetycznej przez metal. Otóz, to nie jest zupełnie tak. Fala elektromagnetyczna wnika w metal, ale tylko na pewna głębokość. Zwie sie to "efektem naskórkowym", a głebokośc wnikania to "głębokość naskórkowa". O ile warstwa metalu jest cieńsza, niz głebokość naskórkowa, to część fali przejdzie na drugą stronę. Na przykład, badzo cieńkie listki złota przeświecaja na zielono, a ultracieńkie warstwy miedzi -- na liliowo. Bardzo cieńkie warstwy srebra też przepuszczają swiatło i juz w Wenecji kilkaset lat temu robiono "szpiegowskie zwierciadła", przez które mozna była patrzeć z tyłu. Folia aluminiowa o grubości kilkunastu mikrometrów tez prześwieca, sam to widziałem (przeświecanie listków złota zresztą też). Głębokośc naskórkowa zależy i od metalu i od częstotliwości fali. Metale alkaliczne, na przykład, są dla ultrafioletu zupełnie przeźroczyste.

A teraz wyobraźmy sobie, że mamy warstwę metalu o grubości większej o jeden atom od "głębokości naskórkowej". Dlaczego światło nie przechodzi przez ten metal? Co się z nim dzieje w samym metalu. Gdzie się podziewa fala elektromagnetyczna?

Z dziwnym spokojem, dla zewnętrznego obserwatora, ja przyjmuję te ataki.

Dlaczego?

Gdyż znam odpowiedzi na te pytania, a mechanizm odpowiedzialny za te zjawiska jest organicznie czytelny i prosty. Kiedyś do niego dojdę i dam szansę wszystkim zrozumieć jego piękno.