Z czym polemizuje TzK? Technologia polemiki.
Prof. Bazijew poświęcił wiele lat na analizę materiału doświadczalnego nagromadzonego przez fizykę, a jednym z powodów zajęcia się takimi studiami, było stwierdzenie, że nauka klasyczna nie daje odpowiedzi na wiele pytań, a tam, gdzie te odpowiedzi daje, to wiele z nich nie spełnia kryterium "przeźroczystości", czyli nie poddaje się logice myślenia, np. wiemy, że ciała poruszają się z jakimiś prędkościami, ale absolutnie nielogicznym jest, że do wielu wzorów, nazywanych "fizycznymi", prędkość ta wchodzi w kwadracie.
Rozważania TzK o kwadracie średniej prędkości i średnim kwadracie prędkości powinny wejść do podręczników fizyki i matematyki, jako rozdział ostrzegający przed "pomieszaniem z poplątaniem".
Cały materiał rozmieszczony jest pod adresem:
więc nie ma potrzeby powtarzać matematycznej części, gdyż zainteresowany sięgnie do źródła, a szukający sensancji mnie nie interesują.
Jaki cel postawiliśmy sobie analizując ponownie stan wiedzy o gazach rzeczywistych? Wyraziliśmy to w szeregu pytań, jedno z których cytuję:
Czyżby naprawdę nikt nie zauważał, że równanie E = mv2/2 opisuje energię ciała dźwigającego się po krzwej drugiego rzędu, a nie energię kinetyczną molekuł gazu?
Odpowiadał człowiek, który twierdzi, że ponad 40 lat zajmuje się tymi zagadnieniami, PEDAGOG!!!
Jakiej odpowiedzi należało się spodziewać? Oczywiście: krótkiej i logicznej, czyli nazwisko tego uczonego, który zwrócił na to uwagę i cytat z tej publikacji, gdzie ta sensacyjna wiadomość się znajduje.
A co dostaliśmy w zamian? Bełkot pseudomatematyczno-historyczny. Czytelnicy Salonu chyba pierwszy raz w życiu mogli się przekonać na własne oczy jakimi głupotami ich karmią.
Energia molekuły zależy od jej prędkości, ale prędkości molekuły nie można wyliczyć z tej zależności.
I nic to, że na dramatyczny apel ulubionego fizykiera Salonu, Einego, pokazałem, że prędkość tą ludzie sobie wyliczają tak jak Bazijew i mają w tyłku ich zakazy. Ponieważ informacja jest dla nich niewygodna nabrali wodę w usta, a gdy ją przełknęli, to wrócili do starych metod – opluwania wszystkiego i wszystkich.
Przytoczmy jednak fragment tekstu napisanego przez TzK:
To, co Pan opisuje, to jest mniej więcej „scenariusz”, na którym osnuta jest pierwsza wogóle teoria gazów, rozpatrująca zjawiska na poziomie molekularnym – znana jako „kinetyczna teoria gazów” i stworzona ok. połowy XIX wieku.
I potem poszła zaskakująca dla "nieuków" opowieść o takich tuzach współczesności jak Maxwell i Boltzman, Sternie i Gerlachu (napewno tym od noży), którzy w zaciszu gabinetów na Hożej opracowują kolejne strategie walki z trupą Bazijewa.
Co mi pozostawało? Sięgnąłem do literatury i przestudiowałem historyczny rys rozwoju tej dziedziny. A tam i J.Herapath i J.J.Waterstone. D.Bernoulli, J.Joule, R.Clausius, J.W.Gibbs i J.C.Maxwell. Ale również P.G.Tait, W.Thompson (Lord Kelvin), J.M. Rankine i inni.
Gdyby te profesorskie mendy wiedziały czego ja się z tego historycznego rysu dowiem, to nigdy nie zaczynaliby swoich prześmiechujek i wyskoków.
Okazuje się, że w gmaszysku pt. "Fizyka" straszy i to już dawno, a "orkiestą" przygrywającą do tańca kierują typy ala Eine.
Jedną z najważniejszych prac, kładących "fundament" pod kinetyczno-molekularny model struktury materii, rozwijany na gruncie nowożytnej fizyki, była monografia D.Bernouliego, jednakże z punktu widzenia wpływu na aparat pojęciowy kinetycznej teorii gazów, rozwijanej w XIX wieku bardziej decydujące znaczenie miały jednak wyniki poznawcze osiągnięte przez Johna Herapatha i Johna Jamesa Waterstone'a.
Kim był Herapath? Napewno nie był gwiazdą na firnamencie współczesnej jemu nauki, gdyż podobnie jak Stanisław Heller dzisiaj, nie znajdował się w centrum ówczesnego środowiska naukowego. Z jednej strony odcinało go to od dostępu do głównych idei naukowych tamtych czasów, ale z drugiej pozwalało na rozwój oryginalnych koncepcji i strategii badawczych.
Wyników swoich badań nie mógł przedstawić na forum Royal Society of London, w formie publikacji w "Philosophical Transactions", gdyż na jego drodze stanął jakiś współczesny mu Eine, a jednym z powodów było to, że nie mógł wylegitymować się poważnymi osiągnięciami badawczymi.
Eine mógł, a on nie!!!
Gdy wreszcie udało mu się opublikować swoją pracę w "Annals of Philosophy", to publikacja ta nie spotkała się z życzliwym przyjęciem społeczności naukowej, gdyż idee kinetycznej teorii gazów zbyt radykalnie odbiegały od ogółu akceptowanych w ówczesnej nauce poglądów na temat istoty ciepła.
Przypomina to coś Tobie Stanisławie? Poczekaj! Dalej lepiej.
Był żył sobie szkocki fizyk-amator John James Waterston. W 1843 r. opublikował pracę, która zawierała pierwsze sformułowanie ekwipartycji energii. Podobnie jak i Herapath wyniki swoich badań chciał opublikować w "Philosophical Transactions", ale prośbę jego odrzucono, gdyż (UWAGA! UWAGA! UWAGA!) recenzenci jego pracy uznali, iż wnioski w niej zawarte nie są zgodne Z PRZYJMOWANYMI PRZEZ OGOŁ UCZONYCH ZAŁOZENIAMI.
Co ciekawe? Już wtedy, 150 lat temu, autora o tym nie poinformowano i nawet nie odesłano mu rękopisu.
A dalej jak w detektywie: rezultaty pracy Waterstona zerżnął Kroning (dokonał plagiatu!!!), którego skorygował Clausius. W taki sposób do rąk Maxwella i Boltzmana dotarły materiały, które poddane matematyczno-statystycznej obróbce służą chłopcom-fizykowcom dla wypiendryczania się na Salonach.
Pytasz Stanisławie o terminologię?
Ot tego rarytasu zacznę trzecią część mojej dyskusji z huculskim pastuchem.
P.S. Jak widzicie kolego borkowski - ja pracuję powoli, jak walec drogowy, ale jestem w miarę konsekwentny, więc jeszcze kilka ciekawostek w tym roku obiecuję, w tym i sensacyjnych.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)