Jak już doszedłem do Maxwella to poświęcę mu odrobinę uwagi. To co chcę zasygnalizować jest o tyle ciekawe, że daje odpowiedź na pytanie jak doszło do tej mistyfikacji z przypisaniem Einsteinowi wzoru E=mc2.
Gdy w 1859 r. Maxwell przedstawiał swoją teorię w formie wykładu, to nadał mu nazwę "Illustration of the Dynamical Theory of Gases", a więc pierwotnie teoria ta nazywała się "Dynamiczną" a nie "Kinetyczną".
Termin "kinetyczny" został pierwszy raz użyty przez P.G. Taita, który uzupełnił termin "dynamiczny" w specyficzne znaczenie, potrzebne jemu dla wykładu mechaniki. Od tego czasu łacińskie terminy "vis viva" i "vis mortus" zostały odpowiednio przetłumaczone na angielski jako actual energy i potential energy.
W tym miejscu wypowiedzieć się powinni jezykoznawcy (np. tichy) i Stanisław Heller. Są dwa pytania:
1. Czy actual energy oznacza "aktualną energię"?
2. Co oznaczy "potential energy" w kontekście "actual energy"
Jeśli jednak oni tego nie zrobią, ja zreferuję swoje widzenie tego problemu.
Dalszą precyzacją pojęcia energii oraz zmianami terminologicznymi zajmowali się W. Thomson i J.M. Rankine. To właśnie Lordowi Kelvinowi zawdzięczamy terminy "energia kinetyczna" i "kinetyczna teoria gazów".
Ale dość tego błądzenia po zakamarkach historii. Wracamy na nasze podwórko, gdyż jak rozumiem, są czytelnicy, którzy odbierają rzeczywistość swoimi zmysłami, i analizują swoim rozumem, a więc chcieliby mieć możliwość samodzielnie dokonać oceny odkryć dokonanych przez Prof. Bazijewa.
Jest tam, w mojej wykładni odpowiedniego rozdziału TRF jeden żartobliwy na pierwszy rzut oka fragment, cytuję:
Wróćmy jednak do ciśnienia. Czym uderzają molekuły o ścianki naczynia? Orbitami? Orbitalami? Hamiltonianami? Lagranjanami? Różniczkami, całkami czy tablicami statystycznymi? Jeśli orbitalami, to czy orbitale "pi" nie zawyżają reultatów mając możliwość jednoczesnego uderzenia dwoma końcami tego samego orbitalu?
I co na takie dictum nasz doświadczalnik? Ano, esteta z niego wylazł, cytuję:
Sam ten akapit wystarczy za komentarz dla samego siebie, wiec ja swojego nie dodam.
Cóż się Waści w tym moim opisaniu tego zagadnienia nie podoba? Może już fizyka zmieniła zdanie i ciśnienie nie jest sumą uderzeń molekuł o ścianki naczynia? Może molekuły przybliżają się do ścianki, ale w nią nie uderzają? Może dookoła jąder molekuł nie latają już elektrony? Może one latając zgubiły kontakt z borkowskim i nie ma kto im wytłumaczyć, że maksimum wypadło na węzeł, a więc ich tam nie ma, bo oficjalna fizyka na to nie pozwala?
A jak sprytnie ominął nasz TzK podwodny kamień kryjący się w pytaniu o ciśnienie gazu w elementarnej objętości !!! Majstersztyk!
Podsunął frazes o Prawie Pascala i ... gulaj Wasia:
Ciśnienie gazu jest takie same w całej jego objetosci, obojetnie, czy przy scianie, czy daleko od sciany. To juz chyba Prawo Pascala mуwi, nie? Czyli ma Pan swoja ciekawosć zaspokojoną.
Nie, Szanowny fizyku! Nie mam zaspokojonej ciekawości. Jeśli mam się zgodzić, że ciśnienie jest sumą zderzeń molekuł o ścianki, to muszę pamiętać, że przynajmniej atomy ścianki trzymają się jednego miejsca, a więc faktycznie można mówić o tym, że w nie coś uderza (nie one uderzają, ale w nie uderza). A jak być, jeśli wewnątrz naczynia wszystko aż „kipi”. Molekuły "latają" jak oszalałe w różne strony i nie ma tych, które uderzają i nie ma tych w które uderzają, a więc ta która „uderzała” i ta „uderzona” rozlatują się w różne strony „zabierając” ze sobą to co powinno złożyć się na sumę, którą Waść nazywasz ciśnieniem.
To co jest ciśnieniem wewnątrz naczynia z gazem? Matematyka! Czysta matematyczna spekulacja.
Wysunęliśmy tezę, że musi wywołać wielkie ździwienie, że za cały okres rozwoju molekularnej fizyki nikt tak naprawdę nie dokonał elementarnej analizy korektności wzoru E = mv2/2 w odnoszeniu do gazów. Czyżby naprawdę nikt nie zauważał, że to równanie opisuje energię ciała dźwigającego się po krzywej drugiego rzędu, a nie energię kinetyczną molekuł gazu?
Czego można było oczekiwać od profesorów fizyki?
Oczywiście tego, że minutę później zacytują nazwisko tego uczonego, który pierwszy wypowiedział tezę o tym, że równanie to opisuje energię ciała dźwigającego się po krzywej, oraz podadzą bibliograficzne dane do pracy, w której to zostało opublikowane, ilość cytowań tej pracy, oraz wkład polskich fizyków w sformułowanie tej tezy i jej rozpowszechnienie we Wszechświecie.
Co otrzymaliśmy w zamian? Typowy bełkot: Dokonał, dokonał. To, co Pan opisuje, to jest mniej więcej „scenariusz”, na którym osnuta jest pierwsza w ogóle teoria gazów, rozpatrująca zjawiska na poziomie molekularnym – znana jako „kinetyczna teoria gazуw” i stworzona ok. połowy XIX wieku.
Jak można prowadzić normalny dyspurs z kimś, kto na zarzut, że w Ameryce biją murzynów, odpowiada – nic o tym nie wiem, gdyż ja jestem biały.
W odróżnieniu od innych teorii, teoria Prof. Bazijewa jest zbudowana na rzeczywistych danych eksperymentalnych nagromadzonych nauką za ostatnie 350-400 lat. Jaka jest w takim razie różnica między teorią Bazijewa, a oficjalną?
Różnią się one sposobem interpretacji rezultatów eksperymentów, ale o tym w następnym odcinku, gdyż dobre powinno być dozowane.
Komentarze
Pokaż komentarze (5)