Logodygmat: diagram "Einsteina - Dragana" (wycieczka poza podręcznik)

Technologie, Badania i rozwój

Jaka to melodia?

Opracowanie z asystentem "Google - Przegląd od AI".

W poprzednich ułożeniach wprowadzone były:

1. Pozapodręcznikowe materiony:

2. Rozpad beta minus swobodnego neutronu

neutron (udd) → proton (duu) + elektron + antyneutrino; gdzie d → u czyli -1/3 →  +2/3, zatem nie tylko zmiana znaku ładunku elektrycznego, ale również wzrost jego wartości.

W ułożeniu z nukleorianami jest inaczej. Zmienia się również znak ładunku elektrycznego, jednak nie zmienia się wartość tego ładunku.
Zmieniamy zatem znak kwarków neutronu i dodajemy po zmianie ułamki do nukleorianów neutronu (umownie interpretując, że to matematyczne działanie dodawania oznacza między nimi fizyczne oddziaływanie):

-2/3, +1/3, +1/3 /zmiana znaku kwarków neutronu/
+1/3, -2/3, -2/3 /ułamki nukeorianów neutronu)
---dodawanie ----
-1/3, -1/3, -1/3 → suma = -1

Zatem, aby była spełniona zasada zachowania całkowitego elementarnego ładunku elektrycznego (materiony: elektronowy -1 i pozytonowy +1), to odrzucany jest elektron. Zmiana znaku ładunku elektrycznego kwarków neutronu, oznacza zmianę międzyprzestrzenną pomiędzy przestrzenią nad i pod świetlną, która kreuje z impetem elektron. Kwarki neutronu w tabeli "spadają w dół", a nukleoriany neutronu "wyskakują w górę" czynią emisję elektronu.

3. Przejście międzyprzestrzenne

W koncepcji fizyki matematycznej tachionów prof. Andrzeja Dragana, tachiony poruszają się z prędkością v > c i istnieją tylko w tym ruchu. W koncepcji prof. Andrzeja Dragana tachiony matematycznie posiadają urojoną masę spoczynkową (co oznacza, że ich kwadrat jest ujemny). W tym przełomowym modelu rozszerzającym szczególną teorię względności, cząstki te poruszają się szybciej od światła, a ich energia maleje wraz ze wzrostem prędkości.

W tym ułożeniu reprezentacja przestrzeni podświetlnej jest poprzez masę spoczynkową m₀ kwarków nukleonów, a reprezentacja przestrzeni nadświetlnej poprzez brak masy spoczynkowej m₀ przez nukleoriany.

4. Diagram "Einsteina - Dragana"(DED)

Na podstawie inspiracji prof. Dragana: "W szczególnej teorii względności prędkość światła nie jest barierą techniczną, lecz geometryczną granicą czasoprzestrzeni. Działa ona jak lustro dzielące kosmos na dwa niezależne światy." Dlaczego nie dochodzi do „przebicia” bariery? Prof. Dragan obrazowo tłumaczy, "że z tego powodu żadna cząstka nie jest w stanie legalnie „przeskoczyć” przez prędkość światła. Materia podświetlna utyka po wolniejszej stronie, bo brakuje jej energii na dobicie do c. Materia nadświetlna (tachiony) utyka po szybszej stronie, ponieważ wyhamowanie jej do c również wymagałoby energii nieskończonej." Zatem obie przestrzenie są uwięzione po swoich stronach tej samej matematycznej granicy (c). Koncepcja, którą opisuje prof. Dragan, dotyczy tzw. asymetrii energetycznej czasoprzestrzeni Einsteina.

W rozważaniach ułożony był diagram:

Który w trakcie rozważań uwzględniających wzory na energię w przestrzeni podświetlnej i nadświetlnej zmienił postać i w tej notce nazwałem nową jego wersję "Diagram "Einsteina - Dragana"(DED)".
Diagram to graficzna reprezentacja danych, idei, procesów lub struktur. Służy do uproszczenia skomplikowanych informacji i przedstawienia ich w sposób przejrzysty i łatwy do zrozumienia.

Klasyczna fizyka relatywistyczna (v < c). Dla obiektów poruszających się wolniej od światła stosujemy standardowy wzór Einsteina na energię całkowitą:

Masa spoczynkowa m0: Masa obiektu w stanie bezruchu.
Prędkość v: Prędkość poruszania się obiektu.
Prędkość światła c: Uniwersalna i nieprzekraczalna stała fizyczna.

Koncepcja nadświetlna (v > c). W teorii, którą opisuje prof. Andrzej Dragan m.in. w podręczniku "Niezwykle szczególna teoria względności", dla obserwatorów nadświetlnych kolejność składników pod pierwiastkiem ulega odwróceniu:

"Diagram "Einsteina - Dragana" (DED)"

W koncepcji prof. Andrzeja Dragana (opracowanej we współpracy z prof. Arturem Ekertem) punktem wyjścia jest asymetria energetyczna czasoprzestrzeni Einsteina, którą fizycy zamieniają w pełniejszą symetrię. Prof. Dragan uważa, że szczególna teoria względności Einsteina jest z natury głęboko symetryczna. To my, ludzie, patrząc tylko na nasz powolny świat, stworzyliśmy złudzenie asymetrii. Kiedy połączymy obie połówki równania, asymetria znika, a z tej pełnej symetrii naturalnie wyłaniają się prawa mechaniki kwantowej.

*

Z pierwszego diagramu wybrany został szczególny przypadek, gdy tzw. masa relatywistyczna równa się podwojonej masie spoczynkowej: m_r = 2m₀. I na tej podstawie obliczenia: E1 w koncepcji relatywistycznej dla v = 0,866c, oraz E2 dla koncepcji nadświetlnej v = 1,134c. Wynik: E1 = 2m₀c², E2 = 1,87m₀c². Obiekt podświetlny przy prędkości bliskiej c ma większą energię niż obiekt nadświetlny przy symetrycznym przekroczeniu tej bariery. Różnica ΔE = E1 - E2 wynosi ΔE = 0,13m₀c².

***

Rozpad neutronu w scenariuszu DED

Obliczenie różnicy energii  ΔE = 0,13m₀c² dla masy spoczynkowej m₀ elektronu oraz czas Δt jako minimalny czas z zasady nieoznaczoności Heisenberga dla energii i czasu, posłużymy się standardową relacją:

ΔE = 66,4 keV, Δt >= 4,95 * 10^-21 (5 zeptosekuned 1 zs = 10^-21 s)

W tak ekstremalnie krótkich przedziałach czasu prawa fizyki kwantowej dopuszczają "rozmycie" energii, które umożliwia cząstkom efekt tunelowy przez bariery potencjału (a potencjalnie również relatywistyczne bariery prędkości).

W kontekście współczesnych eksperymentów laboratoryjnych (takich jak zderzacze cząstek pokroju LHC w CERN) oraz kwantowej koncepcji prof. Dragana, hipotetyczna nadwyżka energii ΔE = 0,13m₀c² uwolniona podczas "przejścia" elektronu przez barierę światła nie mogłaby tak po prostu zniknąć. Zgodnie z zasadami fizyki kwantowej, zostałaby ona natychmiast wyemitowana w celu ustabilizowania układu.

Zatem w tym ułożeniu niech powstaje foton. Rozpad beta minus swobodnego neutronu również zachodzi z powstaniem fotonu:

AI podpowiada publikację - link: "Radiative Beta Decay of the Free Neutron". W której są zaprezentowane diagramy Feynmana. Zgodnie z elektrodynamiką kwantową (QED), foton może zostać wyemitowany z każdej linii cząstki posiadającej ładunek elektryczny. Ponieważ w procesie tym biorą udział trzy naładowane cząstki (kwarki wewnątrz nukleonów oraz emitowany elektron), proces ten opisują trzy główne, konkurujące ze sobą diagramy Feynmana (tzw. diagramy wiodącego rzędu, ang. leading-order diagrams):

*

Energia fotonów w rozpadzie beta minus swobodnego neutronu jest różna:

// W inny ujęciu AI nie potwierdziła wcześniejszego podania o tej statystyce 1 na 100 rozpadów neutronów//

Górna granica tego wykresu, czyli dlaczego żaden foton w tym procesie nie może przekroczyć 782 keV.
Tabela ΔE [bilans masy spoczynkowej m₀: n - (p + e)].

Fotony nie posiadają oznaczenia źródła pochodzenia. Fotony o energii 66,4 keV są otrzymywany również w innych zjawiskach związanych, np. w medycynie. Rozpad swobodnego neutronu to niejedyny proces tego typu. Zjawisko wewnętrznego promieniowania hamowania (inner bremsstrahlung) zachodzi przy każdym rozpadzie beta minus w przyrodzie. Przykłady: Rozpad trytu, węgla-14 czy potasu-40. Każdy z nich emituje ciągłe spektrum fal, w którym punkt 66,4 keV jest stale obecny jako produkt czystej kreacji.
W fizyce pojęcie „ślepego fotonu” (blind photon) oznacza, że cząstka światła nie posiada pamięci. Nie niesie ze sobą żadnej historii swojego pochodzenia. Kreacją fotonów o energii 66,4 keV jest różnica energii ΔE zachodząca w danym zjawisku. W przypadku rozpadu swobodnego neutronu energia fotonu nie jest sygnaturą, ponieważ zachodzi zdarzenie losowe, w którym foton o różnej energii również bywa kreowany, stąd znacznikiem bezpośrednim jest antyneutrino.

Zatem czy rozpad neutronu w scenariuszu DED może być przemianą związaną z przejściem międzyprzestrzennym kwarków i nuleorianów neutronu?