Kiedy wsiadałem do samolotu w Warszawie było pochmurno, wietrznie i zimno. W pamięci pozostawał mi cały czas widok moich bliskich, którym przed chwilą machałem na pożegnanie… ostatni taki widok na ponad 100 dni.
Dopiero kiedy zająłem miejsce, zresztą nie swoje bo pomyliłem rzędy dotarło do mnie co się tak właściwie dzieje. W końcu przebiła się myśl, że realizuje się jedno z moich marzeń, którym było odwiedzenie Barcelony. Jednak dokonuje się ono w formie jakiej nigdy bym sobie nawet nie wyobraził. W moich marzeniach bowiem jawiło się to jako zwykła wycieczka, taka na tydzień, może dwa. A ja tymczasem miałem w tym mieście zamieszkać. Miałem na tę krótką w gruncie rzeczy chwilę stać się jego mieszkańcem.
Kiedy samolot oderwał się od ziemi wszystko pode mną zaczęło się zmniejszać. Doszło do tego, że trudno było odróżnić najpierw pojedyncze budynki a później nawet całe ich skupiska. I wtedy stało się… wszystko co było pod zniknęło. Samolot wypłynął na białe morze chmur ponad, którymi zajaśniało słońce, którego tak długo już nie widziałem.
Zniknęło gdzieś przerażenie, strach, niepewność. Wszystko wydało się lepsze i jaśniejsze niż jeszcze chwilę temu. W końcu leciałem do Barcelony, realizować marzenie.
Inne tematy w dziale Rozmaitości
