Dzisiaj z innej beczki.
Od dziecka nienawidziłem porażek. Drażniło mnie piekielnie, gdy sąsiad ogrywał mnie w piłkę, albo koleżanka była lepsza w chowanego. Z czasem przywykłem. Mówiłem sobie: jak żeś głupi to żeś biedny i odwrotnie. Swoją drogą udało mi się nawet gratulować zwycięzcy. Cieszyłem się z czyjegoś sukcesu i uwielbiałem podawać rękę w geście gratulacji.
Wybaczycie, ale dzisiaj nie potrafię. Nie jestem szowinistą, ani nacjonalistą. Broń Boże. Nienawidzę przegrywać z Niemcami. Mogę być gorszy od Somalii, Tadżykistanu i cholera wie od kogo jeszcze, z całym szacunkiem oczywiście.
Niecmy są specyficzni. Zawsze z nas kpią, szydzą i są przekonani, że są lepsi. Niewątpliwie coś w tym jest. Bez ogródek trzeba przyznąc, że oni byli przecież po innej stronie "kabla" Triest-Szczecin... Po stronie lepszej. Czyja to wina, że teraz są tego efekty?
Upokożyli nas na początku XX wieku. Wcześniej trzymali nas w zaborach, później zamykali w obozach, a teraz dominują w sporcie. O ile przełknąłem gorycz porażki z Ekwadorem, o tyle nie radziłem sobie z bramką w 92 minucie na mundialu zeszłych wakacji. O ile nie liczyłem na zwycięstwo siatkarzy w finale z Brazylią, o tyle byłem głęboko przekonany, że "szczypiorki" dokopią gospodarzom w dzisiejszym meczu.
I nic. Ile nam teraz przyjdzie czekać?
Gratuluję chłopaki srebra. To największy sukces w historii polskiej piłki ręcznej. A to zasługuje na uznanie.
Komentarze
Pokaż komentarze