Tak się złożyło, że w ostatni weekend spędziłem czas na sprawach znacznie przyjemniejszych i ważniejszych niż oglądanie przed telewizorem piłki nożnej. Dzięki temu, na przykład, nie musiałem przypatrywać się kolejnej spektakularnej klęsce naszych kopaczy w Bukareszcie. Niestety ma to też swoje złe strony, bo ominął mnie hit tegorocznej fazy grupowej Ligi Mistrzów, jakim niewątpliwie było niedzielne rewanżowe spotkanie reprezentacji Hiszpanii i Anglii. No ale każdy bilans musi mieć swoje plusy i minusy. Mój na szczęście, przynajmniej jak chodzi o wspomniany weekend, mimo rzeczonej „hitowej” absencji, jest zdecydowanie dodatni.
To, że kogoś przy czymś nie było, nie znaczy, że nie może się w temacie wypowiedzieć. No to ja z tego teraz skorzystam.
Hiszpanie przystępowali do tego spotkania mając na liczniku 15 grupowych punktów, czyli wszystkie 5 wygranych dotychczasowych meczów tegorocznej Ligi Narodów. W tym wyjazdowe spotkanie w Londynie, gdzie wygrali 3:2. Gdyby w niedzielę nie przegrali, wygraliby grupę i w ćwierćfinałach LN byliby rozstawieni. Przegrać meczu, chcąc wygrać grupę, nie mogli, bo Anglicy mieli na koncie tylko jedną, właśnie z Hiszpanią u siebie, porażkę i lepszy bilans bramkowy.
„Cud” się jednak dokonał. Anglia mecz wygrała (prowadziła nawet, i to do więcej niż 70. minuty, 3:0) i przerwała niesamowitą passę Iberyjczyków, którzy wcześniej nie schodzili z boiska pokonani przez 42 (słownie: czterdzieści dwa!) spotkania. To jest najdłuższa taka seria w historii całej piłki nożnej. Dotychczasowy rekord świata Włochów sprzed kilku lat Hiszpanie pobili aż o 5 spotkań. No ale każda seria musi mieć swój koniec. I seria Hiszpanów właśnie do tego końca dobiegła. Z jednej strony można powiedzieć, że dość niespodziewanie, bo przecież miesiąc temu potrafili tego samego rywala pokonać na jego terenie. Z drugiej Anglia to nie jest jakiś Luksemburg ani, potrafiąca zdobyć cały jeden punkt w dwumeczu ze słabiutką Bośnią, Polska. To są medaliści niedawno zakończonych mistrzostw globu. Goście wśród których jest zdobywca Złotej Piłki. I jeszcze parę dodatkowych rodzynek, choćby w postaci Bellinghama, Rice’a czy Gordona. Więc o sensacji żadnej mowy być nie może. O niespodziance? Owszem.
Takie określenie dotyczy wyniku tego konkretnego spotkania. Natomiast przerwanie tak niesamowitej serii to już jest info na pierwszą stronę gazet. Przynajmniej sportowych. Pamiętam jak cztery lata temu przerwano zwycięski, 37-odcinkowy, marsz Igi Świątek. Wtedy to była mega sensacja, bo światową jedynkę pokonała, miało to miejsce na Wimbledonie, 37. wówczas w rankingu Francuzka Cornet. Gazety rozpisywały się na ten temat przynajmniej do US Open. Tutaj najlepszy aktualnie zespół na świecie został pokonany przez rywali zajmujących w światowym zestawieniu miejsce nr 4. To jest niewątpliwie wydarzenie. Tyle że jednak zdecydowanie innego kalibru. Gdyby zamiast Anglików Hiszpanów pokonaliby, na przykład, Polacy, to wtedy można by było doszukiwać się czegoś podobnego jak w przypadku porażki Igi. Tym bardziej, że aktualna pozycja naszych piłkarzy w światowym rankingu jest niemal identyczna jak wtedy Cornet. Nawet o miejsce gorsza. A tak? To tak jakby Iga przegrała w roku 2022 nie z Francuzką, a z Jabeur albo Badosą, które były wówczas w rankingu tuż za nią.
Dlatego zamiast szukać w tej porażce sensacji i wieszczyć ją przez miesiąc wszem i wobec, skupiłbym się raczej na tym, aby podkreślać rozmiar bezprecedensowego wyczynu, jakiego autorami byli Hiszpanie.
Nie ma rekordów, których nie da się pobić. I rekord Yamala i spółki też ktoś kiedyś pewnie pobije. Ale póki co, trzeba go naprawdę docenić. Raz, że 42 to, sama w sobie, liczba która w kontekście tego, czego dotyczy, musi budzić wyjątkowy szacunek. Ale jest jeszcze dodatkowy aspekt sprawy. Wiele z tych spotkań, to nie były mecze ze Szwecją, Bośnią albo Rumunią. Mimo to, w żadnym z nich nikt Hiszpanów nie ograł. A w zdecydowanej większości rywale nie mieli nawet szans, by o tym pomyśleć.
Wielka w tym zasługa niewątpliwie piłkarzy, ale równie duża selekcjonera. Można oczywiście opowiadać, że jak ktoś ma taki wybór i do dyspozycji taką drużynę, to żadna sztuka. Bzdura. Hiszpania zawsze miała wspaniałych graczy. Ale ich selekcjonerzy nie potrafili tego do kupy poskładać. Sytuacja zmieniła się, mniej więcej, 20 lat temu. Hiszpania została mistrzem świata i, dwukrotnie, mistrzem Europy. Potem była mała zadyszka, a teraz znów brylują. I w Europie, i na świecie. Czego dowodem nie tylko mistrzowskie tytuły, ale także właśnie zakończona, rekordowa, passa.
Bo, Szanowni Państwo, to że ktoś Hiszpanów pokonał, nie oznacza w zasadzie nic oprócz tego, że po prostu zatrzymał ich marsz po jeszcze bardziej wyśrubowany rekord. Ale proszę mi wierzyć. Oni dalej są najlepsi na świecie.



Komentarze
Pokaż komentarze